şarap ve hüzün

İnsanlığın önünde

Eğilerek özür

Diliyorum :

Beni yanlışlıkla

Desem ki vakitlerden bir nisan akşamıdır,

Rüzgarların en ferahlatıcısı senden esiyor,

Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini.

Ormanların en kuytusunu sende gezmekteyim,

Senden kopardım çiçeklerin en solmazını.

Toprakların en bereketlisini sende sürdüm,

Sende tattım yemişlerin cümlesini.

Desem ki sen benim için,

Hava kadar lazım,

Ekmek kadar mübarek,

Su gibi aziz bir şeysin;

Nimettensin, nimettensin!

İnan bana sevgilim inan,

Evimde şenliksin, bahçemde bahar;

Ve soframda en eski şarap.

Bırak ben söyleyeyim güzelliğini,

Rüzgarlarla, nehirlerle, kuşlarla beraber.

Günlerden sonra bir gün,

Şayet sesimi farkedemezsen

Rüzgarların, nehirlerin, kuşların sesinden,

Bil ki ölmüşüm.

Fakat yine üzülme, müsterih ol;

Kabirde böceklere ezberletirim güzelliğini.

Ve neden sonra

Tekrar duyduğun gün sesimi gök kubbede,

Hatırla ki mahşer günüdür,

Ortalığa düşmüşüm seni arıyorum.

Aylar, mevsimler, yıllar...

Zaman, sanki bir rüzgar

Ve bir su gibi aksın...

Sen gözlerimde bir renk,

Kulakkarımda bir ses

Ve içimde bir nefes

Olarak kalacaksın...

çünkü kıştım. Nakıştım,

bakıştım. İnkar etmiyorum da bunu.

Seni sevmek gibi

büyük işlere kalkıştım.

Ve lütfen inkar etme ;

sana en çok ben yakıştım.