O halde niΓ§in ne kadar sΓΌreceΔi belli olmayacak biΓ§imde ayrΔ±ldΔ±k, niΓ§in Εimdi sen geleceΔimize dair Γ§ekingen, artΔ±k yarΔ± yarΔ±ya sΓΆnmΓΌΕ bir umutla ortalΔ±kta dolaΕΔ±yorsun ve ben neΕeyle tuvalimin baΕΔ±nda Γ§alΔ±ΕacaΔΔ±ma niΓ§in burada iki bΓΌklΓΌm olmuΕ, masanΔ±n baΕΔ±nda iyice eΔilmiΕ oturuyorum ve geΓ§miΕime bakmaktan tepeden tΔ±rnaΔa gerilmiΕ, yazΔ±yorum da yazΔ±yorum? Veya senin kuΕkun niye;benim onca istediΔim Εeyi artΔ±k yapamayacaΔΔ±mΔ±, kendimi harcanΔ±p tΓΌkenmiΕ hissederek tΓΌm gΓΌcΓΌmle ve kendimi vererek sevmeyeceΔimi kabulleniΕim niye?
















