dkgoz_

Desteklerinizi bekliyorum

Konuşmam gereken yerlerde bazen başımı eğip çaresizce susuyorum, anlatsam da kendimi ifade edeceğimi düşünmüyorum. Susmak zaten anlaşılmayı beklemektir ama benim sessizliğimin bir dili olmasa gerek ki, ne yapıp ne söylesem de beni birinin anlayacağını sanmıyorum. Kendini anlatman için kurduğun cümleleri tek tek ,harf harf anlatsan da karşındaki insana, senin gibi düşününemiyorsa eğer, anlatılanın hissettirdiği duygulardan hiçbirini bilmiyorsa ya da tatmamışsa ömrü boyunca, anlaşılmayı beklemek,bir daha geri gelmeyecek tüketilen hayat gibidir, ne anlatırsan anlat sadece gözlerine anlamış gibi bakacak, iki üç cümle geçtikten sonra yine her şey eskisi gibi olacak,sen anlattığınla,o ise anlamış gibi yaptığıyla kalacak. Bir de yetmezmiş gibi herkesin ağzından çıkan o yapmacık sözlerle sana teselli verecekler.(buda geçer yahu ,bu da olur. ) gibi kurulan samimiyetsiz cümleleri duyacaksın. bu yapmacık görünümlü sözlerin içimizde ki soruna ilaç faydası olacak hiçbir şey görmüyorum,bana kalırsa gelişi güzel,ortaya atılan akşamına unutulan iki çift sözden ibaret.

Ne çok şey kaldı şimdi geçmişte, kiminin özlemleri, kiminin ilk aşkları , kiminin ise alınan ilk oyuncakları. Geçmişimiz bir mezar açıp gömdü şimdi içine her şeyi geriye kalan koca bir iç çekişleri ve ardı kesilmeyen özlemler bıraktı bizlere, teknesine binip açılan balıkçı gibi değil de, artık ölüme doğru kürek çeken insanlarız. Arkada küreklerin dalgasını değil artık geçmişimizi bırakıyoruz…

‪yaşayamadık bize sunulan hayatı bir gramda olsa ne hevesimiz kaldı ne de umudumuz bu hayat hiç adil değilmiş meğer 20 yaşında bir gencin yaşamak adına attığı her adımda yaşından büyük engellerle karşılaşması ne kadar adil olabilir ki.‬

kendinden veriyor,veriyorsun onlar her şeyini çekip alıncaya ve için bomboş kalıncaya dek.

Her kafesten kurtulabilmenin bir yolu olsun diye... “