Dikke Koffie

who

zie je

Fulton bindt de zakken waxinelichtjes op de kar. Zijn sjaal zit hem in de weg. Er is niemand te bekennen op de vlakte waar hij naar toe gaat. Hij klimt op de achterkant van de kar en zet met één voet af. Zo stept hij nieuwe greppels in het zand.      Er zijn geen vogels op touw vandaag. Hij had gehoopt dat het een tijdelijk ding zou zijn, gisteren, niet zoals een tijd terug. Alle vogels bleven toen in de bomen zitten, dat wel, maar maakten geen geluid. Hij weet nu dat hij dat als één van de tekenen had moeten zien. Niet dat hij dat nu wel zo ziet. Wil zien. Er zijn steeds minder plekken die geschikt zijn, maar na lang doorsteppen vindt Fulton een goede plek. Hij pakt een waxinelichtje uit een zak en loopt door wat struiken. Daar staat een afgekapte boomstam, verdekt opgesteld achter overhangende takken. Hij legt het waxinelichtje op het rafelige oppervlak en steekt hem aan. Achterstevoren loopt hij terug, mijn zijn gezicht richting het beeld van het stroperige oranje licht tussen de bladeren door. Zo lijken dingen wel een beetje thuis.      Fulton doet dit twee keer per week. Zolang branden de kaarsen ongeveer. Hij zet ze niet op dezelfde plek. Als je weet hoe dingen eruit zien, zie je ze niet meer. Dat weet hij nog niet zo lang, maar is er wel van overtuigd. Hij stapt weer op de kar, maar voelt de moed in zijn schoenen zakken als hij de hoeveelheid kaarsen zit liggen. Ook dit moet hij als teken zien, weet hij. Maar misschien is hij gewoon moe. Van dat ene kaarsje.      Het was een goed kaarsje.      Hij laat de kar staan waar hij staat en gaat in de berm zitten, met zijn rug naar het licht. Even zit hij zo, dan kantelt hij zijn romp langzaam tot hij ligt. De lucht is net zo grijs. Misschien moet hij het morgen anders aanpakken. Vroeger op, misschien. Steviger ontbijt. Of misschien juist wat uitslapen. Dat telefoontje moet nog.      Terwijl het donker wordt staat Fulton niet op. Hij probeert vanaf die afstand zijn benen te voelen, maar ze zijn al te koud. Als het helemaal donker is, strompelt hij zwaar naar de kar en vist een deken onder de zakken vandaan. Hij duwt een vorm in de zakken, een vorm waarvan het lijkt alsof het zijn vorm is en gaat liggen. Hij denkt krekelgeluiden in, maar ook die zijn verdwenen. Maar misschien zijn ze er morgen weer. Of misschien schijnt morgen de zon. Of de sterren. Of misschien kan hij wel een kaarsje achter een waterval zetten, dat leek hem altijd al wat. Hopelijk krijgt hij dan een regenboog. Waarschijnlijk niet. Heeft dat niet te maken met de hoek van waaruit je kijkt? Of maakt het niet uit hoe je kijkt als het licht maar genoeg hoekt? Het zal wel uitmaken hoe je kijkt. Misschien moet hij daar wat van leren, maar Fulton valt al in slaap. Hij slokt het donker op en slikt door.

Een sleutel tussen je koude vingers drukt pijnlijk.

Vrij weinig mensen weten dit maar ooit was ik een landkaart met daarop aangegeven waar richtingen verdwenen in een horizon als een onbeschreven regel, waarop alles kon verschijnen wat je kan bedenken en meer, meer de landgrenzen af met uitzicht op water en daarmee op alles want water is overal geweest, zowel in plaats als tijd, en ik kon het aanraken, het drinken, het zwemmen en het zeilen, zodat er nieuwe vormen opdoemden, een beetje zoals hier, daar op die lonkende grijze lijn, in plaats van het bedenken en het opschrijven, de regel met inkt vullen, minder, minder dan ik toen kon bedenken; precies zoals hier.

Mijn trein heeft vertraging en rijdt me door en dat hoor ik te kennen en niet te voelen te werken en het kapot laat gaan.

let us build              together

waar de constructie mist en viel.

:

Bomen waren vroeger herten - maar da's een lang verhaal.

Ogen takken tranen paden kruisen (ge)zichten duizenden rijpen bladeren voeten poten sporen haren grijzen stammen gezichten? drukken kraken bevroren lichten ogen takken ogen geweien gezichten wit wit wit wit – Hij kijkt mij ook aan en veinst de lucht massief.

De film Archipelago al eens gezien? "Archipelago - a group of scattered islands in a large body of water". En je dacht dat jouw familie de enige was? Een prachtig, bijzonder volledig portret van een gezin, met onder andere onze aller Tom Hiddleston.