Belki de özlem, en güzel hatıraların bile yetersiz kaldığı bir duygudur.

Sarılamayacağım birine olan özlem, içimdeki en büyük savaş.

Kalbim, seni hissetmek için çırpınırken, aklım gerçeği kabul ediyor.

Ve ben, seni anlatmaya çalışırken, kelimelerimden daha fazla kayboluyorum.

Belki de bu yüzden, özlemimi dile getirmekten vazgeçiyorum.

Çünkü bazen susmak, en derin duyguları ifade etmenin tek yoludur.

karşımdaydı, yıllar sonra gördüm gözleri dolu doluydu.

ilk defa gözünün içine baktım, bana yaptığı hatadan sonra.

sadece ‘değdi mi’ dedim.

ağlamaya başladı ve sarılmak istedi. dur dedim orada dur sakın yaklaşma bana sadece ‘değdi mi’ gerçekten.

ben bu vakayı çok yaşayacağımı biliyorum çünkü insanoğlu bildiğimiz insanoğlu işte.

karşındaki herif onlardan değil hiç öğrenemediniz değil mi?

sevdiklerim.

ah dostlarım.

ah sevgilim.

evet sevgilim yine sana geliyorum çünkü bu blog sadece senin için, seninle de karşılaşacağız rüyada ki gibi.

21. yüzyılda böyle bi adam beni böyle nasıl sevdi diyeceksin gözlerimin içine baka baka.

kendime saygım çok azaldı çok.

sevdan bir nefes işte,

vallahi çok güzel.

hani,,,,

çocukken mesela herhangi bir şey başardığını sanarsın koşarsın annene,

ödevini tam yaparsın yada o tahtaya yazan soruyu bildiğine eminsindir parmağını kaldırıp öğretmenin yüzüne kendinden emin nasıl da vakur bakarsın,

başından bir olay geçer bir an dostlarını arar ya göz, bakarsın etrafına,

çalışıyorsundur, yenisindir meslekte proseste hata bulursun hemen davranırsın maile mentorum iyi çalışmalar…..,

gibi gibi mesela

3 kuşak örnekle yazdığım bu dizelerin amacı şudur ki:

hani seversin,

vallahi dolu dizgin, yazdıkların öykünün önsözü bile değilken

gidemezsin ona, arayamazsın hemen, yazamazsın bir türlü.

vallahi üzen budur.

bir de öldüren vardır ki o da hiçbir şey yaşanmamış gibi davranıp yeniden hayata başlamak.

yakında çıkacağım yolculuğun adı,

yolda illa ki yazarım, simdi değil. bi kaç tüyo vereyim

yolculuk bittiği zaman dengesizadam’a elveda diyeceğiz.

yıllar önce bir şey paylaştın, hatırlar mısın

freud’u alıntılamıştın.

demişti ki:

‘bir insan bir yere bakıyorsa orada bir şey vardır. bir insan bir yere hiç bakmıyorsa orada kesinlikle bir şey vardır.’

yetmez mi bu ayrılık?

son adım heralde.