sihrini seviyorum, dokunduğun her şey kayboluyor.

lütfen seviyorum dediğime ve senden asla gitmem dediğime inanmayın ben bazen uydururum

Gençtim, vurgundum, bir sesi duyabilme isteği göğsümde infilak ederdi, bir daha hiçbir şeye böyle anlam yükleyemedim.

“ben herkesten gitmeye, böyle bir sabah karar verdim. kahvaltı masasında otlu peynir duruyor; dünya, beni fark etmiyordu. ben o sabah, bir kapı kapattım. herkesin içinden. ve herkesin üstüne.”

Kendi kendimin tüketicisiyim, üretim hatasıyım. Fazladan ve gereksiz fonksiyon verilenim.

Tüm bunlara rağmen, gerçekleşmesi hatrı sayılır miktarda mümkün olan yıkımın tek gerçeğiyim.

mevâ. ben hiçbir şeyi halledemedim abicim. ne seni koruyabildim, ne de iyi biri olabildim. ama sen beni hep kahramanın bil. seni çok seven abin.

benim su olamamış ellerimin sonrası yok artık çamurdu giydim dünyaydı gördüm yoldu geçtim

kılı kırk yarsan da sen hiçbir şey yapmadın diyenler için bir ömür heba ettin ali. sana da yazık değil mi.

sana olan bu küskünlük çocukluktan geliyor, affetmek öyle kolay değil.

o gün de gelmesin, devran da dönmesin. size karşı kinim bile yok benim. benim hatam. ben istedim. ben istemeseydim, yakınımdan bile geçemezdiniz. aldım, kaldırdım, koydum başıma sizi. öpüp de hem de. pisliğinizde talih bile aradım. benim saflığım. derin nefesler çekerek inşa ettiğim küçük bir dünyam var şimdi benim; pembelerin tozunu zor eklediğim. ‘kim o?’ dahi demeye mecalim yok. kapıları kilitledim. anahtar olmayı bilen girer. sorun değil, beklerim.

kuyudan çık kinyas, ölünü bulsunlar.

Bu merdivenler, dedi. Yer altına çıkıyor, şapkana sahip çık.