kibritevi

güldürün beni, oysa ne basit. içiniz cambaz dolu, sizi çevreleyen koca sirk. hele çadırınızın gölgesi beni deli edecek, yıkın şunu. yıkın ki kıyamet gelsin. ve ruhumu alırken siz, ilk kez güneş beni görsün. selamını alıp, öyle koynunuza uzanayım.

Her şeyi geride bırakmıştım, gece dahil. Bildiğim caddelerde yürüdüm, dükkanlar yeni açılıyordu. Yürüdüm, yürüdüm. Başımı göğe kaldırdım. Unutmuşum, beton yığınların da üzerinde gökyüzünün olduğunu. İnsanın aklına bi çimende uzanınca göğe bakmak geliyor.

Sonra bi ışık yanar sana fırında ekmek yapar yanına bi şarap açar, unutursun.

olanlardan ve olmayanlardan çok yoruldum sevgilim. karşılıksız sevenlerin ebeveynler değil çocuklar olduğunu anladığın o gün gibi, hayatın bi daha okul çıkışı olmayacağını anladığın o an gibi, çikolatadan önce soğan alman gerektiğini, çalışmanın ve iyi olmaya çalışmanın her şeyi çözmediğini öğrendiğin zamanlardaki gibi hissediyorum.