sürekli nasıl hissettiğimden ve neler hissetmemek istediğimden bahsediyorum. güneşi çok seviyorum, ağaçları çok seviyorum, yürümeyi çok seviyorum. yokuşlardan inmeyi çok seviyorum. güneş vurduğu zaman ellerimle ışığını topluyorum. fotoğraf çekiyorum, dünyayı görüyorum, güzellikleri öğreniyorum. acı çekiyorum, mutlu oluyorum. bazen de böyle suya yansıyorum. kendi halinde, bitene dek

bir yerlerde şeffaf bir çiçek bulsan. koşup bana getirir koşup beni diriltirdin. şimdi tüldür perdedir rüzgârda. uçuşacak değil eteklerim. ölü kuşların bağrımda uyuduğunu bil. saksılarımın suya inanmadığını. bu sabah solgun benzimde gün kuruttuğumu. bütün bunlar çekilirse çekeriz elbet. olmadı değişiriz günahlarımızı

yalnızca kendi ormanına ait düşsel ağaçlar ve belli belirsiz ırmak kıyısı

"onun gitmeyeceğinden emin olmak için, onu gitmeye bu denli zorlamıştı."

“Bazen de üzerimize bir hüzün ve yalnızlık çöker, ikimiz de dünyanın büyüklüğünden korkar, oradaki yerimizden sıkılır, kendi içimize çekilirdik. O zaman hayatta bir başka kişiyi anlamanın, ona yaklaşmanın, onun ruhuyla özdeşleşmenin ne kadar zor olduğunu da anlardım.”