Still wanting the feeling of belonginess
Hindi ko alam kung dahil ba sa pinapanood ko nagiging unstable na naman utak ko..
That's one of the reasons why I don't want to watch series na masyadong malungkot hahaha
Slice of life.. dark.. and lifeless.
Kasi pakiramdam ko kinakain rin pati loob ko.. pati ang utak ko..
But I have this melancholy feelings for a long time now..
I know I'm in deep sadness pero hindi ko lang bini-big deal para hindi ko palagi isipin..
And again, I hate this feeling..
Nararamdaman ko siya pero kinokontra ng utak ko..
Kasi alam ng utak ko na hindi tama.. hindi dapat maramdaman ko toh..
I am seeking for validation.. kung dapat bang maramdaman ko ito sa sitwasyon na ito..
Demanding and wanting to have a sense of belonginess is sad.
Kasi pakiramdam ko it's a bare minimum, that everyone deserves to have.
I hate.. hating people.. hating people na wala namang ginawang kasalanan sakin.
I hate this feeling of competition kahit wala namang kumakalaban sakin.
It's like I feel.. minsan sinisiksik ko lang yung sarili ko sa buhay ng ibang tao.
Iniisip ko minsan baka.. napipilitan lang sila.. kasi wala naman silang magagawa.
I'm trying to please people..
Minsan, napapaisip na rin talaga ako kung kagusto-gusto ba ako?
O baka nagugustuhan lang ako kasi selective lang sila sa kung anong gusto nilang magustuhan sakin.
Or maybe because I hate myself, that even myself.. can't even like my own self.
I'm just seeking for assurance.
Being happy for a long time.
We're people will just love me because they love.
Hindi dahil "wala eh, nandyan ka na.. wala nakong magagawa kundi tanggapin ka"
I thought life would be good.. but I think it was never been.