Melodi

Bazen bir bakışta başlar; bazen yıllar süren sessiz bir bekleyişte büyür.

İnsanı hem en güçlü hem de en savunmasız hâline getirir.

Aşk; bir başkasının varlığında kendini evde hissetmektir.

Yanındayken konuşmaya gerek duymadan anlaşabilmek,

yokken bile kalbinde onun sesini taşıyabilmektir.

Sevinci çoğaltır, acıyı derinleştirir; çünkü gerçek olan her duygu gibi bedel ister.

Aşk sadece mutluluk değildir.

Korkudur biraz, kaybetme ihtimalidir.

Cesarettir aynı zamanda; incinebileceğini bile bile sevmeye devam etmektir.

Karşındakini değiştirmeye çalışmadan, olduğu hâliyle kabul edebilmektir.

Ve belki de aşkın en derin hâli şudur:

Karşılık beklemeden sevebilmek.

Gitse bile kalbinde yerini korumak,

unutmaya çalışırken bile iyi dilekler fısıldayabilmek.

Aşk, insanın kendine tuttuğu bir aynadır.

Severken kim olduğunu, neye dayanabildiğini ve ne kadar derin hissedebildiğini öğretir.

İnsan ölümü düşünürken aslında yaşamı sorgular. Çünkü ölüm, hayatın karşıtı değil; onun tamamlayıcısıdır. Eğer bir şey bitecek olmasaydı, bu kadar kıymetli olur muydu? Gün doğumları sıradanlaşır, sesler anlamsızlaşır, vedalar ağırlığını yitirirdi. Ölüm, hayatı keskinleştirir; her anı daha belirgin, her duyguyu daha yoğun yapar.

En derin acı, ölümün kendisi değildir. Asıl acı, geride kalanların içinde oluşan boşluktur. Söylenememiş cümleler, yarım kalmış gülüşler, bir daha asla tamamlanamayacak anlar… İnsan birini kaybettiğinde, sadece onu değil; onunla olabileceği ihtimalleri de kaybeder. İşte bu yüzden yas sessizdir. Gürültü yapmaz ama insanın içini uzun süre terk etmez.

Ölüm adaletsiz görünür. Kimi zaman çok erken gelir, kimi zaman hiç hazır olunmayan bir anda. “Neden?” sorusu ağızdan düşmez ama cevabı yoktur. Belki de ölümün en zor tarafı budur: Anlamlandırılamaması. İnsan her şeye bir neden bulmak ister; ölüm ise çoğu zaman susar. Bu suskunluk, insanın kalbinde yankılanır.

Yine de ölüm sadece karanlık değildir. O, insanı durdurur. Koşmayı bırakıp düşünmeye zorlar. “Gerçekten neye değer veriyorum?” sorusunu sordurur. Kırdıklarımızı, ihmal ettiklerimizi, ertelediklerimizi önümüze koyar. Ölüm, yaşamı daha dürüst bir yerden görmemizi sağlar. Maskeler düşer, önemsiz olanlar anlamını yitirir.

Belki de ölümden bu kadar korkmamızın nedeni, yaşamı tam yaşayamamış olma ihtimalidir. Çünkü dolu dolu yaşanan bir hayat, ölümü inkâr etmez ama onunla barışabilir. İz bırakmış anılar, paylaşılan sevgiler, dokunulan hayatlar… Bunlar, ölümün soğukluğuna karşı insanın geride bıraktığı sıcaklıktır.

Sonunda ölüm gelir; ama insan tamamen gitmez. Bir cümlede, bir alışkanlıkta, bir hatırada kalır. Bir şarkı çaldığında içimizi sızlatan o tanıdık histe… Ölüm bedeni alır, ama anlamı alamaz. Asıl mesele de budur: İnsan yaşarken neyi geride bırakıyor?

Aynı dünyada, aynı havayı soluyup,

aynı emeği verirken

daha az görülmek,

daha az duyulmak,

daha az korunmaktır.

Adaletin gözleri bağlı derler,

ama nedense kadına gelince

o gözler açılır,

yargılar hızlanır,

sorgular sertleşir.

“Niye oradaydın?”

“Niye sustun?”

“Niye sesini çıkardın?”

Kadın her durumda suçlu bulunur.

Bir erkek hata yapar, “anlıktı” denir.

Bir kadın direnirse, “abarttı” denir.

Bir kadın ağlarsa, “zayıf” denir.

Güçlü olursa, “tehlikeli” olur.

Kadının varlığı bile bir savunma yapmak zorunda kalır.

Adalet, kadına çoğu zaman geç gelir.

Bazen hiç gelmez.

Dosyalar kapanır, cezalar azalır,

bahaneler çoğalır.

Bir hayat, birkaç cümleyle özetlenir.

Bir acı, rakamlara sıkıştırılır.

Kadınlar korunmak için bağırmak zorunda kalmamalı.

Yaşamak için korkmamalı.

Gülmek, yürümek, hayal kurmak

bir cesaret gösterisi olmamalı.

Ama ne yazık ki kadın,

sokakta yürürken anahtarını sıkar,

konuşurken sesini ayarlar,

giyinirken yargılanacağını bilir.

Adalet ise çoğu zaman arkadan izler.

Biz adalet istiyoruz.

Merhamet değil.

Lütuf hiç değil.

Sadece eşitlik.

Sadece insan yerine konmak.

Kadınların sesi kısılmasın diye değil,

duyulsun diye konuşuyoruz.

İsyanımız öfkeden değil,

yıllardır biriken suskunluktandır.

Çünkü adalet,

yalnızca güçlü olanı koruyorsa

adalet değildir.

Ve kadınlar artık