#olum

İnsan ölümü düşünürken aslında yaşamı sorgular. Çünkü ölüm, hayatın karşıtı değil; onun tamamlayıcısıdır. Eğer bir şey bitecek olmasaydı, bu kadar kıymetli olur muydu? Gün doğumları sıradanlaşır, sesler anlamsızlaşır, vedalar ağırlığını yitirirdi. Ölüm, hayatı keskinleştirir; her anı daha belirgin, her duyguyu daha yoğun yapar.

En derin acı, ölümün kendisi değildir. Asıl acı, geride kalanların içinde oluşan boşluktur. Söylenememiş cümleler, yarım kalmış gülüşler, bir daha asla tamamlanamayacak anlar… İnsan birini kaybettiğinde, sadece onu değil; onunla olabileceği ihtimalleri de kaybeder. İşte bu yüzden yas sessizdir. Gürültü yapmaz ama insanın içini uzun süre terk etmez.

Ölüm adaletsiz görünür. Kimi zaman çok erken gelir, kimi zaman hiç hazır olunmayan bir anda. “Neden?” sorusu ağızdan düşmez ama cevabı yoktur. Belki de ölümün en zor tarafı budur: Anlamlandırılamaması. İnsan her şeye bir neden bulmak ister; ölüm ise çoğu zaman susar. Bu suskunluk, insanın kalbinde yankılanır.

Yine de ölüm sadece karanlık değildir. O, insanı durdurur. Koşmayı bırakıp düşünmeye zorlar. “Gerçekten neye değer veriyorum?” sorusunu sordurur. Kırdıklarımızı, ihmal ettiklerimizi, ertelediklerimizi önümüze koyar. Ölüm, yaşamı daha dürüst bir yerden görmemizi sağlar. Maskeler düşer, önemsiz olanlar anlamını yitirir.

Belki de ölümden bu kadar korkmamızın nedeni, yaşamı tam yaşayamamış olma ihtimalidir. Çünkü dolu dolu yaşanan bir hayat, ölümü inkâr etmez ama onunla barışabilir. İz bırakmış anılar, paylaşılan sevgiler, dokunulan hayatlar… Bunlar, ölümün soğukluğuna karşı insanın geride bıraktığı sıcaklıktır.

Sonunda ölüm gelir; ama insan tamamen gitmez. Bir cümlede, bir alışkanlıkta, bir hatırada kalır. Bir şarkı çaldığında içimizi sızlatan o tanıdık histe… Ölüm bedeni alır, ama anlamı alamaz. Asıl mesele de budur: İnsan yaşarken neyi geride bırakıyor?

"Birinin ölümüne üzülenlere taziyeye gitmek sünnettir. Ölen kedi de olsa hüküm böyledir."