Kafam allak bullak,sanki bütün sınırlar bulanık. Yaşamımdaki anlamları sorguluyorum şu ara, erdem erdemsizlik , anlam anlamsızlık.. Bilmiyorum bütün kavramlar burada. Arkama dönüp bakınca hayatı bir tablo gibi düşünürsek, hep güzel bir resim olması gerektiğini düşünmüşümdür . Pürüzsüz, belirli ölçüler dahilinde. Peki hiç dönüp bakmayacaksam kimse bakmayacaksa ? Rastgele ve hatta anlık heyecanlarla yaşanmış bir hayat da günün sonunda iyi bir tabloysa?.. Fakat hiç bir önerme açıklayamıyor bu mide bulantısını.Toplumsal dogmalar mı yoksa tanrıça yanılsaması mı ?














