Dat meisje van

Na mijn werk fietste ik naar de winkel. Het was druk buiten, veel gejaagde mensen met waarschijnlijk hetzelfde plan als ik, ‘nog even snel boodschappen doen’. Mijn hoofd zat vol, met dingen van werk en met plannen hoe sommige dingen anders moeten, maar ik nog niet weet hoe.  Voor de winkel stond een oudere dame, te klooien met haar rollator. Ik stond kort te kijken, want wilde me niet meteen ongevraagd opdringen maar hij leek het echt niet te doen. “Dag mevrouw! Heeft u misschien hulp nodig?” “Ja, nou ja, ik weet het niet? Mijn rollator doet het niet meer?” 

Ik gooide mijn tassen neer en ging op onderzoek uit. Werkelijk geen idee waarnaar precies want wat weet ik nou van rollators? De mevrouw bleef maar excuses aanbieden: “Je bent vast druk, echt sorry hoor, ik kan het anders zelf wel proberen?”                                                                                                 “Wat had u dan gedacht, dat ik u hier zo liet staan? Tuurlijk niet! Geen moeite hoor.” en ik ging op de grond zitten want ik moest en zou nu dat ding aan de praat krijgen.     

Ondertussen ratelde de vrouw maar door. Dat ze net naar de apotheek was geweest en ik heus niet bang hoefde te zijn voor haar rode ogen, want daar had ze dus net medicijnen voor gehaald en het zou overgaan. Of ik echt wel tijd had hiervoor? Dat ze de rollator pas net had en het nog wennen en best spannend vond. Inmiddels had ik het wiel dat blokkeerde losgekregen en vertelde haar (overdreven) trots dat ze weer zou kunnen racen door de straten van Amsterdam. Haar rode ogen veranderden in pretoogjes maar tegelijkertijd zag ik hoe fragiel ze daar stond, stil, in de drukte van iedereen met haast. “Ik weet niet zeker of hij het zo nog wel doet.” zei ze zacht. “Dan gaan we testrijden!” gilde ik ietwat enthousiast terwijl ik met haar mee ging lopen.     “Wat ben je een lieverd, niemand heeft meer tijd tegenwoordig. Snap ik wel hoor, iedereen heeft een gezin dat wacht. Heb ik niet. Maar heb wel een kat hoor!” Ik bleef zeggen dat het echt geen moeite was en besloot haar naar huis te brengen. Nadat we een drukke straat waren overgestoken en een woonwijk in wandelden leek ze meer vertrouwen te hebben.                                                Ze stopte met lopen, liet haar rollator los en pakte mijn handen.                      “Kind, hartelijk dank hoor maar ik durf nu gewoon weer verder. En wat heb je heerlijk warme handen! Die had ik ook ooit, toen ik nog jong was. Ben al 84 hoor! Alles gaat zo snel, vergeet je niet te genieten?” Ik beloofde het en realiseerde me dat alle drukte in mijn hoofd was verdwenen door deze ontmoeting.

Van de week liep ik thuis met mijn zoontje op m’n arm door de gang waar foto’s hangen. “Hoi ome Sander!” riep hij vrolijk en vroeg daarna waar ome Sander was terwijl zijn tweelingbroer erbij kwam staan. Ik vertelde een verhaaltje over mijn broer, ze moesten lachen en speelden weer verder. Het besef dat zij opgroeien zonder mijn broer ooit te kunnen leren kennen was er natuurlijk al, maar nu realiseerde ik me dat ze vooral de verhalen van mij alleen gaan horen en dat vind ik jammer. Want Sander was zoveel meer dan mijn broer. Nu heb ik bedacht dat ik een boek wil gaan samenstellen. Met foto’s en verhalen over Sander. Voor mijn kinderen maar ook voor de rest van mijn hele familie en uiteraard mezelf. De kinderen kunnen hem zo toch wat beter leren kennen en voor mijn moeder, zus en mij zal het een bijzondere mooie vorm van troost zijn. Misschien dat een aantal van zijn vrienden ook een exemplaar wil ontvangen? Dat hoor ik graag :) Nu is mijn vraag of jij Sander Gerritsen hebt gekend en een foto en of een herinnering zou willen mailen naar mij. Dat kan naar [email protected]. Het mag zo kort of lang als jij wil en je hoeft geen goede schrijver te zijn hoor, ben blij met elk verhaal!

Morgen is de tweeling precies 1,5 jaar oud. Morgen is het ook precies twee jaar geleden dat mijn vader zijn kleinzonen voor het eerst zag. En het laatst. Op een echo. Vlak nadat ik erachter kwam zwanger te zijn, bleek mijn vader kanker te hebben, de ‘niks meer aan te doen’ (ook wel bekend als fuckingkutkanker) variant. Kwestie van maanden, van hopen zo lang mogelijk nog, alsjeblieft in ieder geval nog mijn kinderen in zijn armen kunnen leggen.  Het bleef bij zijn handen op mijn buik.

De dag van de echo was bijzonder. Pa lag in het ziekenhuis en daar hadden meer dan lieve mensen geregeld dat er een echo kon komen. Mensen met een drukke baan die op hun vrije middag naar het ziekenhuis kwamen om dit voor ons mogelijk te maken. Mijn ouders tegen elkaar aan, zijn ogen strak gericht op het beeld, haar handen die de zijne aaiden, in stilte en vol verwondering starend naar die twee boefjes terwijl ik uit alle macht probeerde elke seconde in me op te nemen en niet te breken. Tegelijkertijd kijken naar het nieuwe leven in mij en naar pa, die al zo ziek was toen.  Die maanden waren bizar surrealistisch. Ik zou bezig moeten zijn met voorbereiden op de komst van een tweeling, maar was vooral bezig met mijn vader. Op een dag was ik het allemaal zo zat dat ik half jankend (hormonen, jeeeeej!) de cadeaushop van het ziekenhuis aan het door stampen was op zoek naar iets voor de baby’s. Want ik voelde me ineens schuldig dat ik nog helemaal niks had voor de babyuitzet. Alles vond ik stom en truttig daar en hoezo stond ik babydingen te kopen in een ziekenhuis? Weer boos, weer huilen. Uiteindelijk vond ik een badthermometer. Het is de meest idiote aankoop die ik ooit heb gedaan. Maar ik had iets! Voor de tweeling! Het stomme was dat zo’n simpel ding, een heel groot ding bleek te zijn. Met mijn dikke buik stond ik naast zijn kist te vertellen dat ik zijn kleinzonen zou laten opgroeien met de mooiste verhalen over hun fantastische opa.  Toen ik thuiskwam zag ik die thermometer. En ik brak. Klote ding ook. Die eerste periode dat ik de jongens in bad deed en die thermometer gebruikte moest ik steeds aan hem denken. Hoe graag hij hier bij had willen zijn en hoe graag ik, nou, dat. Nooit gedacht dat ik blijkbaar een emotionele band zou kunnen opbouwen met een thermometer maar het was natuurlijk de associatie naar een hele zware periode. Weet ik wel, maar stom. Inmiddels is het badritueel hier de laatste maanden nogal veranderd. Het zijn twee jongens en dat zal ik weten. In bad gaan is naast dikke pret met echt hard gieren van het lachen, wild doen in het water en vooral ook smijten met dingen. Zo ook met de thermometer die allang niet meer wordt gebruikt voor zijn doel en in het emmertje met speelgoed is verdwenen. Vandaag zag ik bij de ‘Op deze dag’ herinnering op Facebook mijn statusupdate van twee jaar terug, dat ik morgen dus die echo zou krijgen met mijn vader. Vandaag zag ik ook dat de jongens blijkbaar zo hard gesmeten hebben met de thermometer dat er water achter het glas is gekomen en er nu dus zwarte meuk in zit. Goor.  Dus ik besloot vandaag afscheid te nemen van de nogal emotioneel beladen thermometer. Tijd om een periode achter me te laten. Niet te vergeten maar het rotgevoel los te laten. Schrijven helpt daarbij. En morgen vieren dat de jongens er al 1,5 jaar zijn. Lekker smijten met taart <3 (en auto’s en Duplo en wasco en de inhoud van mijn keukenkastjes)

We gingen een huis bezichtigen. Helemaal blij liep ik naar buiten en pakte mijn telefoon. In een reflex wilde ik hem bellen.

Shit. Shit shit shit.

Het is nu 2 weken later en ik had al zo’n 50 telefoontjes verwacht van hem. Dat ik het beter moet organiseren, dat ik nu al hulp moet vragen en dat hij onderweg is met verhuisdozen want ik ben veel te chaotisch en hoezo ben ik nog niet aan het inpakken. Allemaal even irritant maar ik mis het.

Het is een rare maand en denk dat ik daardoor overspoeld raak. Een jaar geleden was hij net dood, probeerde ik dat weg te stoppen want moest letterlijk blijven staan; hoogzwanger van de tweeling. Ziekenhuis in en uit met maar één doel, de jongens zo lang mogelijk binnen proberen te houden en ze veilig op de wereld zetten. “Het verdriet komt wel” maar er was geen ruimte. Ik maakte geen ruimte.

Mijn prachtige zonen werden geboren en het beeld dat mama, zonder hem, naast mijn bed kwam staan is zo pijnlijk dat ik er moeilijk aan kan denken. Dat mijn vader het net niet heeft gered om ze zelf te kunnen zien, het heeft geen enkele zin, maar ben er nog steeds boos over.

De kraamhulp liet het afweten en dus was het meteen vol aan de bak, geen tijd om in bed te liggen of te herstellen. Geen tijd voor verlof want de stichting had net een nieuwe begunstigde. Daar heb ik dus zelf voor gekozen maar geen spijt van. Zeg maar eens nee tegen iemand die nog mogelijkheden ziet zijn leven kwalitatief te verlengen. Ik kan dat niet. Niet zeiken maar schouders eronder.

En ineens het besef dat volgende week mijn tweeling 1 wordt. Al één! Hoe dan? Dit jaar was ronduit bizar.

Zodra ik wist dat ik zwanger was zijn we direct gaan zoeken naar andere woonruimte want dit huis was te klein met 2 slaapkamers. Toen na een paar weken bleek dat pa ernstig ziek was, zo ziek dat de vraag was of hij de bevalling wel zou gaan halen besloot ik dat de jacht op huizen stopgezet moest worden. Ik kon het niet allemaal tegelijk. 

De zwangerschap was heftig, veel ziekenhuiscontroles en opnames en hij werd steeds zieker.  Ik raakte in de stress van mensen die lief bedoeld vroegen of er al een ander huis was, of dat de babykamer al klaar was. Nee en nee. Ik wilde gewoon nog zoveel mogelijk bij mijn vader zijn.

Hij wilde wel dat ik het allemaal zou regelen en ik probeerde hem te betrekken. Terwijl mijn vader in bed lag op de iPad zoeken naar ledikantjes. Naast bezig zijn met de naderende dood, bezig zijn met nieuw leven. Het was een mindfuck. Pa overleed 3 maanden voordat zijn kleinzonen geboren werden. Hoeveel verdriet me dit deed en doet kan ik niet uitleggen. Een paar dagen na de begrafenis zei een moeder op het schoolplein: “Zo, nou kan jij je tenminste gaan richten op de babykamer!” Het was vast goed bedoeld maar het maakte me pislink. Het is niet een knop die je even omzet. Maar het moest natuurlijk wel gebeuren en begrijp me niet verkeerd, ik wilde dat ook maar het was zoveel tegelijk. Jankend in de Prenatal, want ja, heel blij dat ik een tweeling mocht krijgen maar ook boos omdat mijn vader er niet bij zou zijn. Verdriet en (veel) geluk, het was er allebei en wisselde elkaar in rap tempo af. Het was niet een zwangerschap zoals je hoopt dat die gaat; rustig samen voorbereiden op alles wat komen gaat. Ik gunde dat ook mijn vriend juist zo hard, het was de eerste keer dat hij vader werd en nu zat hij vaak opgescheept met een hormonaal wezen dat werkelijk alle kanten op vloog. (Insert applaus voor Martin hier).

Wat volgde was een jaar met rouw, dochter die meerdere opnames en operaties moest ondergaan, ondertussen blijven werken en alles voor de stichting regelen, 3 miljard (naar beneden afgerond) luiers verschonen maar gelukkig vooral ook onbeschrijflijk veel mooie momenten met de kinderen en Martin. 

Ik bleef maar rennen terwijl ik af en toe de woorden hoorde die hij op het eind tegen me zei: “Ik wil dat je gelukkig wordt”. En vanavond zit ik dit te typen en bedenk me dat hij ook gelijk heeft. Ik moet iets minder hard gaan rennen voor anderen en meer tijd maken voor vrienden en leuke dingen. En vooral nu bezig gaan met waar ik tijdens de zwangerschap geen tijd voor had: in het nieuwe huis de gaafste kinderkamers maken.

Ik heb geen idee of je, waar je nu dan ook mag zijn, dit kan lezen pa, maar vandaag heb ik het allermooiste behang ooit besteld en ik hoop dat je af en toe komt zweven tussen deze wolken om te zien hoe mooi je kleinkinderen zijn. 

Het was warm. Besefte me ineens dat de lente al bijna plaatsmaakte voor de zomer en dat dit grotendeels langs me heen was gegaan. Ik zat bij hem op bed en legde zijn hand op mijn buik zodat hij zijn kleinzonen kon voelen schoppen. Zijn arm begon meteen te trillen, het was te zwaar. Zachtjes legde ik zijn hand weer terug en aaide hem. Ondertussen de boosheid onderdrukkend dat deze laatste vorm van contact tussen de baby’s en mijn vader ons nu ook al werd ontnomen door die kutziekte. Ik vroeg of hij nog wat tegen me wilde zeggen. Zachtjes zei hij dat ik gelukkig moest worden. Dat ik goed voor mijn kinderen moest zorgen. En voor mama. Ik moest het beloven. “En El? Je moet genieten.” Het maakte me dwars. Wilde uitroepen: “IK MOET NIKS! Ik wil niet moeten genieten en ik wil dat je er bent als mijn baby’s op de wereld komen zodat je de liefste opa kan zijn en dit kan delen met mama en ik wil niet dat je nu al dood gaat!” In plaats daarvan beloofde ik het en gaf hem een kus. Over een paar dagen ben ik jarig. 13 april. Toen ik geboren werd, iets voor middernacht, legde mijn moeder mij in de armen van mijn vader. Als verjaardagscadeau, want zijn verjaardag was op 14 april. Elk jaar vertelde hij me dat hij die nacht naar huis was gereden, mijn broer wakker had gemaakt om te vertellen dat ik was geboren en dat ze toen samen een plaat hadden geluisterd. Het wordt mijn eerste verjaardag zonder mijn vader. En de 5e zonder mijn broer. Dit jaar wordt me niet verteld dat er een plaat werd opgezet. Dit jaar ga ik zelf een plaat opzetten, samen met mijn kinderen. 

Hey pa

Vorige week was ik voor het eerst sinds de geboorte van de tweeling bij jullie thuis. Jullie ja. Ik blijf dat zeggen, net zoals er nog steeds ‘papamama’ verschijnt op mijn mobiel als mama belt en net als dat ik (o)pa en (o)ma schreef op het geboortekaartje. Je bent nu bijna 4 maanden dood. Mijn jongens zijn nu bijna 4 weken oud. Zoveel verdriet en zoveel geluk, tegelijkertijd, is overweldigend.

We aten taart want mama was jarig. Ze had appeltaart gebakken met de appels uit jouw boomgaard. Ik zei tegen haar dat ik je stem bijna kon horen, in mijn hoofd, zeggend dat het lekker was, maar dat jouw taart natuurlijk veel beter was. Vanaf het tafeltje keek je de woonkamer in. Naast jouw foto die van Sander, de oom die er verdomme ook had moeten zijn nu. Om straks te kunnen ravotten met mijn jongens. En jij, de trots opa, had naast mama moeten staan in het ziekenhuis toen ik net bevallen was. Ik had je zo, zo graag mijn jongens willen laten zien.

Ik liep naar boven en de adem stokte in mijn keel. Het voelde alsof ik je daar gewoon weer zou zien zitten. Op je studeerkamer, tussen je boeken, foto’s en artikelen die je met zorg had uitgeknipt en opgehangen. Voorzichtig opende ik de deur. Alles stond er nog. Maar jij zat er niet. Op zoek naar een tandenstoker deed ik jouw badkamer kastje open. Al jouw spullen. Gewoon daar. Klaar voor gebruik. Ik rook aan je aftershave. Vlak voordat je stierf zat ik aan je bed en las Rutger Kopland voor.  Vooral ‘Weggaan’ bleef me bij. Want het is zo. En met mijn ogen dicht, jouw geur ruikend, stond je, heel even, naast me.

Gisteren was mama hier. Ze vertelde dat er een inzameling gaande is in het gemeentehuis. Voor asielzoekers. Dat ze jouw warme winterjassen en truien aan het uitzoeken en wassen is. Al jouw toiletartikelen uit het kastje heeft gehaald. Ik vind het zo dapper van haar. En mooi. Maar ook onbeschrijflijk hartverscheurend, het beeld van mama die jouw spullen uitzoekt en in tassen stopt. Hoe pijnlijk moet dit zijn voor haar. Al weet ik dat het goed is zo en dat jij dit ontzettend fijn zou vinden, omdat er nu mensen zijn die het hard nodig hebben.

Zo ga je steeds een beetje meer weg papa. Maar je blijft iemand, op wie wordt gewacht.

Momenteel ben ik zwanger en omdat het een tweeling betreft zijn mijn controles in het ziekenhuis. Daar las ik een folder over navelstrengbloed doneren. Wait what? Kan dat tegenwoordig ook al? 

Navelstrengbloed bevat veel bloedvormende stamcellen. Een transplantatie met navelstrengbloed geeft patiënten met ernstige bloedziekten, zoals leukemie, een kans op genezing. Als de navelstreng is doorgeknipt, wordt het bloed uit de placenta via de navelstreng afgenomen. Dit is pijnloos voor zowel moeder als kind. Dit bloed wordt, na onderzoek, ingevroren en opgenomen in een internationaal datasysteem. In theorie is het dus mogelijk een kankerpatiënt te helpen aan de andere kant van de wereld.

Ik vind het prachtig dat dit kan. Ik ben mijn broertje, en 7 weken geleden mijn vader, verloren aan kanker. Ik run stichting No Guts No Glory. Weet dus erg goed wat het betekent, kanker. En nu kan ik iets super tastbaars doen voor mensen die een kans op extra leven kunnen krijgen, dankzij stamceldonatie. Na uiteraard goed overlegd te hebben met Martin, die er meteen helemaal achter stond, en extra uitleg van een gespecialiseerd medewerker van het ziekenhuis was de keus dan ook snel gemaakt.

Dit blog schrijf ik niet om complimentjes te ontvangen van “Jeetje, wat goed dat je dit doet!” Nee, omdat ik jou graag wil informeren over iets waar je misschien nog niet eerder over hebt gehoord. Ik wist het namelijk niet en ben blij dat ik de informatie kreeg zodat ik een keuze kon maken. En nee, ik wil je niet overtuigen dit te gaan doen, enkel informeren. Want daar gaat het om, dat jij weet dat je een keuze kàn maken over dit onderwerp.  Dat ik 2 nieuwe levens in mij draag vind ik ontzettend mooi. Dat er een kans is dat deze 2 jochies straks nieuw leven door kunnen geven vind ik meer dan bijzonder.

Kijk voor meer informatie op: www.sanquin.nl/navelstrengbloed

“Boe kanker boe!” Mijn neefje kijkt op naar mijn dochter en zegt: “Boe? Dat is niet echt een scheldwoord hoor. Mama zegt gewoon k.u.t. kanker.” Terwijl pa wordt gezien door de artsen zitten wij in de wachtkamer van de SEH en ik moet hard lachen. 

Het is hetzelfde ziekenhuis waar ik de vorige keer dat mijn vader werd opgenomen bedacht, dat het nu eindelijk eens tijd werd om iets voor de baby’s te kopen. Omdat ze daar bijna alleen maar rompertjes hebben met van die infantiele teksten erop (Mama+Papa=Ikke, nee maar echt, DOE NORMAAL!) werd het een badthermometer. Ik denk dat dit de meest surrealistische aankoop van mijn leven is.

Zwanger zijn terwijl je vader terminaal is. Hij viel de afgelopen maanden meer kilo’s af dan ik aankwam (en geloof me, ik groei hard). Post van de verzekering over kraamzorg openmaken terwijl hij belt om door te geven dat ik weer een nummer moet checken dat hij gedraaid wil op zijn begrafenis. Bedenken dat ik wellicht eens na moet gaan denken over geboortekaartjes en een adressenlijst en dat m’n ouders dan vragen of ik wat adressen van vrienden kan doorgeven voor de rouwkaarten. Mensen die (goedbedoeld) vragen of het huis al klaar is voor de tweeling en ik daarvan in paniek raak want nee, nog niks, omdat ik, wanneer we niet werken het liefste bij mijn vader ben nu. Op de iPad met mijn ouders naar ledikantjes kijken, wetende dat hij de inhoud straks niet gaat zien. 

En ik denk dan niet boe kanker, boe, maar net als mijn zus, K.U.T. kanker. 

Zondagochtend keek ik naar hem terwijl hij lag te slapen in de woonkamer. Ik realiseerde me dat hij steeds meer op mijn broer gaat lijken en dat dit raar is. Het hoort andersom te zijn. Maar dat is wat kanker doet met een lichaam helaas. Het mooie is wel dat mijn broer, zelfs nog aan het einde van z’n leven, zijn pretoogjes niet verloor. Ik zie dit nu ook bij mijn vader. Vermagerd en alles, ja, maar die krachtige, prachtige pretoogjes blijven. Dat weet ik zeker.

Ik deel niet veel over de situatie met mijn vader maar als ik het doe hoor ik best vaak: “Je moet wel genieten hoor!” Nou, ik moet helemaal niks en als je me een beetje kent, weet je dat ik ondanks alles, altijd, heel erg geniet. Er is helaas niet helemaal sprake van een roze (of blauwe) wolk maar dat betekent niet dat ik de mooie dingen niet zie. Dat doe ik zeker, altijd. Zo deelden mijn vader en ik zaterdagavond een flesje Wieckse Witte 0,0%. Het was het lekkerste biertje ooit. En is mijn dochter super trots dat ze een grote zus gaat worden en knuffelt mijn buik helemaal plat (dat laatste mag ze vooral over een paar maanden doen als ik weer soort van in model moet zien te komen;) ). 

Dus echt, ik geniet, ben (ontzettend) dankbaar voor de 4 trappende beentjes in mijn buik maar vloek soms ook hard omdat het momenteel echt even een enorme mindfuck-galore is.

Zo’n 2 weken geleden belde ik mijn ouders. Ik moest een beetje huilen. Was net bij het graf van mijn broertje geweest en vond het ineens even heel erg stom dat de baby’s in mijn buik nooit hun geweldige oom Sander gaan ontmoeten. Bij mijn vorige zwangerschap was San juist de eerste geweest om het te horen. Vooral omdat ik nu zo gelukkig ben wilde ik dat met hem kunnen delen.  Mijn vader zei: “Dat is ook stom schat maar wij gaan er een hele mooie tijd van maken met z’n allen.”

Zo’n 1,5 week geleden was mijn vader niet lekker en kreeg onderzoeken in het ziekenhuis. Hij belde me na de 1e echo. “El? Ze hebben ‘iets’ gezien op mijn lever en ik krijg nu een spoed CT.” Ik wist al gelijk dat het mis was. Bij mijn broer ging het toendertijd precies zo.

Sinds een week weten we dat mijn vader maagkanker heeft. Uitgezaaid in lymfe en lever. Niks meer aan te doen. Dit nieuws kwam niet alleen uit het niets maar vooral ook heel hard aan. 

Mijn vader wilde heel graag mensen kunnen vertellen dat ik zwanger ben maar dat mocht nog niet van mij. Een tweeling zwangerschap is wat spannender dan een gewone dus we wilden het rustig aan doen maar pa was niet te houden (wat ik ook begrijp) en vertelde het stiekem toch aan steeds meer mensen. Omdat ik niet wilde dat mijn eigen vrienden er als laatste achter zouden komen maar vooral omdat ik het mijn vader gun om naast afschuwelijk nieuws, ook dit moois te kunnen vertellen hebben Martin en ik het eergister vol trots met de wereld gedeeld. Er kwamen ontzettend veel lieve en prachtige reacties waar ik erg door overdonderd ben want het raakt om te lezen hoezeer dit ons wordt gegund.

De reden dat ik mensen nog niet heb kunnen bedanken daarvoor is omdat vlak nadat ik het nieuws deelde, papa naar het ziekenhuis moest. Wij zijn daarna ook direct daarheen gegaan en verblijven sindsdien bij mijn moeder. Het gaat niet zo goed met hem en de kanker slaat veel te hard en vooral genadeloos snel toe. 

Op dit moment is alles compleet surrealistisch. Dolgelukkig dat ik zwanger ben maar ook verdrietig en boos. Ik zou rompertjes en weet ik veel wat moeten kopen nu, niet in het ziekenhuis rond moeten hangen. Ik zou baby dingen moeten regelen, niet een afscheid. 

Wat mooi is dat ons gezin dit weer samen doet. Ik ben daar ontzettend trots op en dankbaar voor. Zoveel kracht. Zoveel liefde. 

Er is een hele lieve arts van mijn vader die aan het proberen is om een gynaecoloog zo gek te krijgen om een echo van mijn buik te maken zodat hij de baby’s kan zien. Ik hoop heel hard dat dit gaat lukken.

Mijn dochter maakte een spelletje voor opa en uitte hiermee wat zij ervan vindt: ‘Lariekoek kanker. Ophoepelen kanker.’ Ja. precies dat. 

Je was jarig en we wisten dat dit je laatste verjaardag kon zijn. Hoe hard we ook probeerden het leven te laten winnen, de kanker won aan terrein. We dronken wijn, hadden lol, veel lol, genoten van onze kinderen en elkaar en maakten deze foto. Er hingen onuitgesproken dingen in de lucht. Omdat er voor sommige angsten, verdriet en pijn nou eenmaal niet de juiste woorden zijn. We stonden samen in de keuken en ik vatte het maar even samen: "Broertje, als ik volgend jaar op jouw verjaardag alleen wijn sta te drinken, zou ik dat best wel super kut vinden." Je zei niks, gaf me een kus op mijn hoofd en vulde mijn glas wijn bij.

Morgen zou je jarig zijn. Morgen zouden we samen wijn moeten drinken. Morgen zou ik je van alles willen vertellen en laten zien. Morgen zou ik je weer plaatjes van Heinz de kat via Twitter willen sturen. Morgen zouden je kinderen 's ochtends op je bed moeten komen springen en zingen, zouden mijn dochter, je nichtje en neefje een tekening aan je moeten geven en zouden mijn ouders trots op hun oudste kind aan tafel moeten zitten genieten met een stuk taart.

In plaats daarvan is mama vanavond met een bloemstuk bezig dat ze zelf maakt om morgen op jouw graf te kunnen leggen. En dat breekt mijn hart. Het lost niks op, het brengt je niet terug maar het maakt me boos. Ook al heeft dat dus geen zin. Boos dat mama dit moet doen. Boos dat je dood bent. Boos dat ik je zo onbeschrijflijk erg mis. Het missen wordt niet minder, het wordt alleen maar meer. Het enige dat verandert door de tijd is dat mensen er niet meer naar vragen. Maar dat haalt je niet uit mijn hart. 

Ik heb mezelf geleerd de boosheid om te zetten in daadkracht dus ik ga vanavond werken voor jouw stichting. Keihard. En onze muziek luisteren. Want ik weet inmiddels dat als ik dwars door de pijn heen ga, hoe moeilijk dat ook is, ik daarna al het moois weer zie. En voel. En dat is wat ik wil. 

En morgen weet ik maar één ding zeker en dat is dat ik pizza ga eten en een paar toffe herinneringen aan Ome Sander ga ophalen met mijn dochter. En ik hoop dat de mensen die jou kenden, al is het maar heel kort, even stil staan bij jouw geboortedag en al het moois dat je hebt nagelaten en hopelijk vrolijk worden van een gekke herinnering aan jou :). Dat zou je het fijnste vinden denk ik.

Als je dit leest wil ik je graag wat meegeven voor 2015. Of eigenlijk kan je er ook direct al mee beginnen. Waarom doe ik dit? Omdat ik geloof dat wanneer ik hier al 5 mensen mee kan bereiken, zij hun eigen wereld en dus ook die van jou en mij een beetje mooier kunnen maken. Veel mensen roepen dat de maatschappij aan het verharden is. Liever zie ik dat mensen een tegengeluid gaan bieden.

Sinds ik bezig ben voor stichting No Guts No Glory http://www.stichtingngng.nl/ kom ik veel dezelfde vragen tegen. Steeds vermomd in een ander persoon maar allemaal ontstaan uit hetzelfde: onmacht. Want dat is wat kanker vaak met de omgeving doet. "Ik weet niet wat ik moet zeggen, dus laat ik maar niks meer van me horen." "Ik vind het zo moeilijk, voel me er schuldig over maar wat kan ik doen? Durf er niet heen te gaan." "Ze zitten vast niet op mij te wachten, wat kan ik nou doen om het beter te maken?" En zo nog veel meer vragen. Die ik heel goed begrijp.

Weet dat je altijd iets kan doen. Hoe klein ook. De voorbeelden die ik ga noemen slaan natuurlijk niet enkel op mensen met kanker. Maar ook op mensen die een moeilijke periode doorgaan. Eenzaam zijn. Verzin het maar, er zijn (helaas) genoeg mensen die je steun kunnen gebruiken.

Je zou een kaart kunnen sturen waarop je zet dat je niet weet wat je moet zeggen. Maar wel aan hem/haar denkt. Dan ben je eerlijk maar geef je de persoon wel het gevoel niet genegeerd te worden. Een kaartje klinkt suf maar echt, post krijgen en weten dat iemand aan je denkt is fijn.

Stel voor een dag in de week extra te koken, bijvoorbeeld tijdens een periode van behandeling. Heb je een groep vrienden? Verdeel die taak dan een aantal dagen per week zodat de persoon of het gezin geen zorg heeft om boodschappen en gezond eten op tafel krijgen. Hetzelfde geldt voor schoonmaken. Jij kent je vriend (buurtbewoner/familielid) het beste en misschien vindt hij het super irritant om iemand anders te laten poetsen maar wellicht ook niet. Biedt het in ieder geval aan. 

Probeer niet in te vullen hoe iemand zich voelt, maar vraag het. Alle mensen met kanker waar ik mee heb gewerkt gaven aan het soms vervelend te vinden om met 'handschoentjes aangeraakt' te worden. Alsof ze naast ziek ook ineens een klein kind waren geworden waar je heel voorzichtig mee moest zijn. Ga niet anders doen maar een gesprek aan op basis van gelijkwaardigheid. En wees zelf ook eerlijk. Spreek uit als je iets moeilijk vindt. Dat is echt niet erg of zwak of wat dan ook. Dat is menselijk. Niemand vindt een ziekte makkelijk. Niemand.

Vergeet de directe omgeving niet van iemand die ziek is, juist niet. Zij hebben het ook zwaar.  Ze kunnen nog zo hard roepen dat ze sterk zijn (Joehoe! Ervaringsdeskundige hier!), het blijft heftig en ze moeten wel sterk zijn maar niemand is onbreekbaar. Ben er. 

In de periode dat mijn vader en broer ziek waren kwam het een paar keer voor dat we 's avonds laat uit het ziekenhuis kwamen en er kaarsjes en/of bloemen voor de deur waren gezet. Zo'n klein maar groots gebaar. Het deed heel veel goed en ik ben het nooit vergeten.

Maar het kan nog kleiner allemaal. Laat een ander voorgaan bij het instappen van de trein. Hou eens een deur open voor iemand. Bedank eens wat vaker mensen. Maak een praatje met die vrouw uit de buurt waarvan je weet dat ze (vaak) alleen is. Kom op voor iemand als dat nodig is. En alle voor de hand liggende voorbeelden die je weet maar misschien niet (meer) doet. 

Een held is niet iemand met een cape om. Een held is iemand die niet cynisch wordt van de veranderende maatschappij maar zich blijft inzetten voor een ander. Op welk niveau dan ook. Wees lief voor elkaar, maak het mooier en wees iemand's held.

Tijdens de herdenking van de val van Srebrenica komt een groep jongeren op me af. Willen weten of ik een journalist ben. Ik leg uit dat ik als hulpverlener met een delegatie van Nederlandse pers mee naar Bosnië ben gereisd. "Maar schrijf je ook? Want je moet ons verhaal vertellen. Beloofd?"

We staan op de compound in Potocari waar Dutchbat een paar jaar terug verbleef. Ik heb een hele heftige dag achter de rug waarin ik ben bespuugd, uitgescholden (NAVO-hoer), er stenen zijn gegooid maar ik vooral heel veel leed heb gezien. En gehoord. Op het dak van de compound achter ons staan flink bewapende militairen. Boven ons hoofd vliegen chinooks. Huilende vrouwen die de grond kussen omdat ze op deze plek, voor het laatst, hun zonen en mannen hebben gezien en ze vandaag voor het eerst terug zijn. Het is een surrealistische setting waarin het enige normale de zon is die schijnt.

Het meisje van de groep begint te praten. Over de vlucht uit Srebrenica. Dat haar moeder werd vermoord. Dat haar vader en broer in een andere bus moesten. Dat ze die nooit meer heeft gezien daarna. Haar broer is teruggevonden in een massagraf. Haar vader niet. Dat ze tijdens de oorlog meerdere keren is verkracht. Ze was toen 16 jaar. Dat ze na de oorlog verder moest zonder familie. Ik sta daar en ik luister en ik krijg bijna geen lucht meer. Ik vraag haar hoe het kan dat ze zo krachtig tegenover me staat. Schouders naar achter en mij recht in m'n ogen aankijkend. Terwijl ik op het punt van breken sta. Echt.

Ze vertelt dat ze nog vaak nachtmerries heeft over het seksueel geweld dat haar is aangedaan. Ze vertelt me gruwelijke details. En dat ze haar familie harder mist dan ze kan uitleggen maar dat ze een leven aan het opbouwen is. Zelfs aan het studeren is. Ze zegt: "Dit is mijn ultieme wraak, mijn leven zinvol maken. Haat omzetten in liefde en er alles uithalen. Ik laat mij niet breken."

Tijdens mijn werk in conflictgebieden heb ik veel meisjes gesproken die misbruikt waren. Maar dit meisje en haar onvoorstelbare kracht, ik denk er vaak aan. Als ik het zelf moeilijk heb maar deze week is ze extra in mijn gedachten. Omdat 3FM bezig is met Serious Request om geld op te halen voor dit soort meisjes. Ik hoop dat er veel wordt opgehaald zodat het Rode Kruis dit o zo nodige werk kan doen.

Toen ik met de Tiger Pilots in de studio was (http://www.stichtingngng.nl/project/blog-ellen-no-music-no-glory/ ), mocht ik het refrein van 'LIFE' meezingen tijdens de opnames: "We won't bow down, we won't". Ik dacht tijdens het zingen aan heel veel mensen. En ook hoorde ik het meisje weer: "Ik laat mij niet breken." En zo is het.

Een tijd geleden ben ik met de band the Tiger Pilots de studio van producer Yvo van Gemert ingedoken om een heel gaaf nummer op te nemen. Dit nummer wordt de eerste week van december uitgebracht en zal te downloaden zijn. De volledige opbrengst gaat naar stichting No Guts No Glory.

Waarom? Omdat ik aan wil tonen dat je zonder budget ook aandacht kan vragen voor een goed doel. Op een positieve manier. Niet shockeren met ellendige verhalen maar met een heel mooi nummer waar je een goed gevoel van krijgt. Tot stand gekomen omdat de band en producer belangeloos hebben meegewerkt. Omdat zij, net als ik, ook willen geloven dat het mogelijk moet zijn om een nummer op de kaart te zetten zonder absurde marketing budgetten.

Aanstaande dinsdag 11 november wordt de videoclip opgenomen. Ook dit wordt gratis gedaan door Mark en Rik van Portretnet.nl. Echt te gek om samen te mogen werken met allemaal professionals die hun tijd en expertise in willen zetten voor NGNG. Sander Been gaat de hoofdrol spelen. Hij was een vriend van mijn inmiddels overleden broer Sander die oprichter was van de stichting. Ze leerden elkaar kennen omdat ze beiden een zeldzaam type kanker hadden. En nu speelt hij dus in onze clip. Hoe bijzonder is dat?

De clip is erg belangrijk want via social media gaan we het nummer promoten, dan heb je wel een mooie clip nodig natuurlijk willen mensen het gaan delen en hopelijk het nummer vervolgens downloaden.

Wat ik nu nodig heb zijn mensen die dinsdag willen figureren in de clip. In Rotterdam. Heb minimaal 15 mensen nodig maar liefst veel meer, ook voor de eindscène. En zo divers mogelijk. Zwanger, oud, jong, het moet een dwarsdoorsnede zijn van wat er in onze samenleving rondloopt, of rijdt in een rolstoel.

Er is zoals gezegd geen budget dus ook geen vergoeding van reiskosten/eten/drinken. Kan je niet maar wil je wel heel graag iets bijdragen aan deze opname dag? Het zou heel fijn als je bijvoorbeeld een bijdrage wil leveren aan het eten en drinken van de crew. 

Wil je een rol in een hele bijzonder videoclip voor No Guts No Glory en kan je dinsdag aanwezig zijn in Rotterdam? Mail me dan: [email protected]

Het gaat zo gaaf worden allemaal! Hoop echt dat het gaat lukken om te bewijzen dat het allemaal anders kan.

No Music No Glory!

Vorige week mailde hij me weer. Of ik opnieuw wat flyers kon sturen. Hij verbleef inmiddels in een hospice maar Leo wilde zich blijven inzetten voor stichting No Guts No Glory. 

Het begon in maart. Leo schreef me een lange mail:

Hoi Ellen!

Kreeg in september 2012 de boodschap longkanker, 2 keer een chemoweek en gecombineerd 33 bestralingen in het ziekenhuis. Schoonverklaring. 4 oktober 2013 de boodschap 4 tumoren uitgezaaid in de hersenen. U heeft nog 4 maanden tot 1 jaar te gaan. Ik ga ze toch foppen de medici, ga lekker langer blijven ook dankzij jullie positieve uitstraling. NO GUTS NO GLORY en FDKK! 

Leo bestelde 2 shirts, L en XL omdat hij door de kanker en behandelingen nogal schommelde met zijn gewicht en wel vaak ons shirt wilde dragen. Hij begon steeds vaker te mailen. Had plannen om NGNG meer onder de aandacht te krijgen. Sprak mensen aan, wilde ze in beweging krijgen om zich ook in te gaan zetten voor de stichting.  Tijdens de FDKK actie vorig jaar http://www.stichtingngng.nl/2013/11/01/contentfdkk/ liet hij ook meteen een FDKK tattoo zetten schreef hij me trots. Het hielp hem. Hij putte er kracht uit.

Achter de schermen van NGNG mail ik veel met mensen die kanker hebben (gehad) of hun geliefden of nabestaanden. Het is iets wat ontstaan is door NGNG. Ik vind het bijzonder dat mensen het vertrouwen hebben dat ze hun verhaal kunnen delen. Het is ook zeker soms zwaar maar vind het juist één van de meest waardevolle dingen die ik voor NGNG doe. Luisteren en respect tonen. Vaak is meer niet nodig dan dat. Niet je ogen sluiten voor de heftigheid maar er zijn.

Soms kreeg ik ook hele korte mailtjes van Leo. "El, zou je niet eens auto stickers moeten laten drukken met NGNG erop? Ik vind van wel. Ja doe maar gewoon." En dat was het dan :)

Zijn mail van vorige week had ik een sterretje gegeven, stond bovenaan om te beantwoorden maar omdat mijn dochter ziek werd en ik wel alle lopende zaken van de stichting moest blijven afhandelen was het me nog niet gelukt. Vanavond zou ik alle mailtjes met een ster gaan beantwoorden.

Maar zojuist hoor ik dat Leo gisteren is overleden. Zo snel ineens. 58 jaar. Stomme kanker. Leo heeft op zijn rouwkaart laten zetten dat hij donaties wil voor NGNG. Dat iemand, zelfs op het einde van zijn leven, zich nog zo onbaatzuchtig wil bezighouden om te helpen het leven van anderen te verbeteren. Dat raakt me in mijn hart. Diep. 

Leo zei vaak dat hij fan was van mij en NGNG. Nou Leo, ik ben fan van mensen die zich inzetten voor een ander. Ik voel me afschuwelijk dat het me niet is gelukt je laatste mail te beantwoorden maar dank je wel voor alles wat je voor NGNG hebt gedaan.

Dag Leo <3

Mijn dochter M. en ik ontbijten samen terwijl de radio aanstaat. Het nieuws komt voorbij. 

"Mama, wat is dat? Een dag van nationale rouw?"

Ik twijfel even hoe ik dat aan een meisje van 6 ga uitleggen.

M. vraagt ondertussen verder.

"Moeten we dan de hele dag stil zijn?"

"Nee hoor schatje. Alleen om 16.00 zijn we een minuut stil."

"Ow dat kan ik heel goed want met Dodenherdenking is het nog veel langer."

"Mama? Het broertje van je vriendin zat toch in het vliegtuig?"

"Ja en zijn vrouw en dochtertje."

"Een kindje? Dat is toch helemaal niet eerlijk! Ben je verdrietig mama?"

"Ja, ik ben verdrietig voor alle mensen die nu iemand moeten missen."

"Ik wil wel iets doen voor je vriendin."

Ze is even stil terwijl ze haar boterham eet.

"IK WEET HET! Mama! Zullen we geld bij elkaar leggen en een ijsje kopen voor je vriendin? Ik heb genoeg gespaard en ik voel me àltijd beter als ik een ijsje krijg dus dit moet wel helpen!"

Ze kijkt heel trots.

Ik moet bijna huilen omdat ik het zo lief vind.

"Wat een goed idee schatje. We gaan een ijsje voor haar kopen."

"Mag ik vandaag eigenlijk wel buiten spelen?"

"Natuurlijk. Misschien wel juist extra genieten van het spelen vandaag. En nòg liever zijn voor elkaar."

"Ow, makkie mama!" en ze geeft me een dikke kus. 

"Zo, dat is 1, je krijgt er dan nog veel meer vandaag."

Wees lief voor elkaar. 

"Nou ben je zeker bang dat jij je net zo aan mij gaat hechten hè? Mevrouwtje zooo niet professioneel! Maar dat had je dan maar eerder moeten bedenken want we zijn inmiddels al veel te close. Jammer voor je joh!" Met een triomfantelijke en super harde lach doorbreekt ze de stilte. Het is eind augustus 2013 en we zitten naast elkaar in de auto.

Corine en ik zijn net bij Annemiek geweest, de andere begunstigde van stichting No Guts No Glory. Om afscheid te nemen. Een laatste dikke kus op dat prachtige hoofd te geven. 

"Maar lieffie, ik beloof je hierbij plechtig dat ik je dit nooit aan zal doen. Want ik ga die klote kanker eens even een poepie laten ruiken. Echt hoor! Beloofd! En verder zou ik wel een glas bubbels lusten nu."       "Ja, of een fles." antwoord ik.

Dezelfde nacht nog laat Annemiek het leven los en een paar uur later is het benefietconcert van No Guts No Glory in Rotown. 'Hoe moeten we dit in godsnaam doen?' vragen Corine en ik onszelf af maar het antwoord is er snel: door het te doen. L.E.V.E.N. We proosten als een malle op haar en tijdens het optreden van De Kraaien springt Corine op het podium, gooit haar shirt omhoog en schreeuwt: "Deze is voor jou Miek! Zoals beloofd!" (Ja, van dàt moment heb ik een foto maar gezworen deze nooit te delen en heb haar dus braaf van de foto geknipt)

Zo'n 3 weken later rijden we op Harley's door het centrum van Amsterdam. Een groep motorrijders houdt die dag een inzameling voor NGNG en Corine en ik zitten allebei achterop bij iemand. Te giechelen als idioten en tegelijkertijd proberen stoer te kijken. "Oooow El, Miek had dit zo gaaf gevonden! Nou, dan moeten we maar dubbel genieten vandaag." En dat doen we.

Op 13 oktober zouden Corine en Annemiek samen dezelfde tattoo laten zetten, Corine besluit het alsnog te doen. Stoertje. 

Het afgelopen jaar was intens voor Corine. Naar Duitsland gaan voor behandelingen, zoveel mogelijk tijd met haar zoontje Jari doorbrengen. Lol maken met vriendinnen. Uitwaaien aan zee. Leven tussen hoop en vrees maar vooral hoop want ze was ontzettend strijdlustig en vond doodgaan simpelweg geen optie. "Ik ben moeder El, ik heb geen keuze, ik moet, moet, moet beter worden. Jari is nog maar 5 en heeft me nodig. Punt."

Vorige week vrijdagavond kreeg ik het bericht dat ze in de armen van haar Johan is overleden. Ik wist dat het eraan zat te komen maar wat heb ik gevloekt. 35 jaar, doe normaal. Het mag niet. Maar het is zo. Nog maar een paar weken geleden was ik bij haar. Ze voelde zich wat beter en had speciaal voor ons Prosecco gehaald. " Ja hallo! Er moeten wel bubbels bij natuurlijk!" Vermagerd maar stralend zat ze enorm te kletsen. Na ons afscheid op haar bed wandelde ik naar de auto. "Joehoe! Wacht ff!" Kwam ze aan hoor, rechte schouders, trotse blik: "Ja, ik mag dan wel kanker hebben maar kan je heus wel even netjes naar de auto brengen hoor!" Dat beeld staat op mijn netvlies, Corine, prachtige krachtige vrouw, lachend en zwaaiend.

Alles heeft ze gedaan. Alles heeft ze gegeven. Ze kreeg heel veel mensen in beweging om te helpen geld in te zamelen voor NGNG zodat ze behandelingen kon blijven ondergaan. Maar bovenal raakte ze, inspireerde en motiveerde. 'Niet zeiken maar schouders eronder en positief blijven!' En dan die (bekende) harde bulderende lach van haar erachter. 

Ik heb geprobeerd haar bij te staan waar ik kon. Samen gelachen, gehuild, gevloekt, geproost, gedanst, gepraat, soms urenlang. Ze had gelijk, afstand kon ik niet bewaren. Dat was onmogelijk met zo'n geweldige vrouw die recht mijn hart binnen is gewalst. Het verdriet wat er daardoor nu is neem ik voor lief. Ik ben dankbaar dat ik haar heb mogen leren kennen. Morgen wordt Corine begraven en ga ik voor de laatste keer naar haar zwaaien. Daarna zal ik een mooi glas bubbels op haar leven drinken.

Ik ga je missen lieve Corine <3

Ik heb jullie weer eens nodig!

Het zit zo: een tijdje terug ben ik met The Tiger Pilots de studio ingedoken om een nummer op te nemen voor stichting No Guts No Glory. Dat nummer is inmiddels af en overigens ont-zet-tend gaaf geworden! Voor de clip zijn we een bijzondere samenwerking aangegaan waarover volgende week meer.

We hebben nu voor en na de clip nog beelden nodig en ik wil graag selfies van mensen die met de tekst 'Celebrate Life' poseren. Kan me niet schelen hoe, wees zo creatief mogelijk! Bordje onder je ogen met de tekst? Prima. Op het strand met de tekst om je heen geschreven? Fantastisch. Ook nog eens je NGNG shirt aan? Helemaal goed. Leef je uit!

Volgende week moet de clip af zijn, donderdag gaan we hem lanceren. Dan zal ook het nummer te downloaden zijn en de opbrengsten gaan volledig naar No Guts No Glory. Dit is allemaal tot stand gekomen door een boel geweldige mensen die zich belangeloos hebben ingezet. 

Maar nu dus nog een paar hele gave foto's. Stuur je foto uiterlijk donderdag 22 mei 12.00 naar [email protected] 

Let's go!