#stamcel

Matis Cell Expert | bescherming van je huidstamcellen

In het zoeken naar oplossingen om onze huid optimaal te beschermen komen we vaak dezelfde producten tegen, dit keer stuitte ik op een product Matis Cell Expert dat iets doet voor je huidstamcellen. Hier moest ik meer van weten. (more…)

Momenteel ben ik zwanger en omdat het een tweeling betreft zijn mijn controles in het ziekenhuis. Daar las ik een folder over navelstrengbloed doneren. Wait what? Kan dat tegenwoordig ook al? 

Navelstrengbloed bevat veel bloedvormende stamcellen. Een transplantatie met navelstrengbloed geeft patiënten met ernstige bloedziekten, zoals leukemie, een kans op genezing. Als de navelstreng is doorgeknipt, wordt het bloed uit de placenta via de navelstreng afgenomen. Dit is pijnloos voor zowel moeder als kind. Dit bloed wordt, na onderzoek, ingevroren en opgenomen in een internationaal datasysteem. In theorie is het dus mogelijk een kankerpatiënt te helpen aan de andere kant van de wereld.

Ik vind het prachtig dat dit kan. Ik ben mijn broertje, en 7 weken geleden mijn vader, verloren aan kanker. Ik run stichting No Guts No Glory. Weet dus erg goed wat het betekent, kanker. En nu kan ik iets super tastbaars doen voor mensen die een kans op extra leven kunnen krijgen, dankzij stamceldonatie. Na uiteraard goed overlegd te hebben met Martin, die er meteen helemaal achter stond, en extra uitleg van een gespecialiseerd medewerker van het ziekenhuis was de keus dan ook snel gemaakt.

Dit blog schrijf ik niet om complimentjes te ontvangen van “Jeetje, wat goed dat je dit doet!” Nee, omdat ik jou graag wil informeren over iets waar je misschien nog niet eerder over hebt gehoord. Ik wist het namelijk niet en ben blij dat ik de informatie kreeg zodat ik een keuze kon maken. En nee, ik wil je niet overtuigen dit te gaan doen, enkel informeren. Want daar gaat het om, dat jij weet dat je een keuze kàn maken over dit onderwerp.  Dat ik 2 nieuwe levens in mij draag vind ik ontzettend mooi. Dat er een kans is dat deze 2 jochies straks nieuw leven door kunnen geven vind ik meer dan bijzonder.

Kijk voor meer informatie op: www.sanquin.nl/navelstrengbloed

Vandaag was de dag waarop ik mijn stamcellen terug kreeg. 

Voor mij was dit een zeer speciale dag, mijn partner mocht erbij zijn samen met de dokter en zijn assistente en iemand van de verpleegkundige.

Maar laat me niet te hard van stapel gaan, jullie zullen wel willen weten hoe het is verlopen met die konijnen-antilichamen ( rATG), niet?

Dit is eigenlijk toch niet zo licht geweest als ik dacht vandaar dat ik ook enkele dagen niet verder heb geschreven aan dit blog. Wel de eerste dag reageerde mijn lichaam er wat vreemd op, ik heb dan ook uitslag buikpijn en een raar gevoel aan mijn slokdarm gekregen. Voor deze pijnen en kwaaltjes krijg je dan ook wel iets  van medicatie, ze weten goed wat de nevenwerkingen zijn dus ze hebben hun voorraad. Na het toedienen van medicatie en pijn medicatie heb ik eigenlijk heel de dag geslapen.

Zondag de tweede dag dat ik rATG had binnen gekregen had ik veel minder last van dit product. Wel had ik een heel wazig zicht, de dag ervoor heb ik dit waarschijnlijk niet gemerkt doordat ik heel de dag geslapen had. Dit was minder fijn, ik kon wel zien maar alles was zo wazig en troebel, precies of je zou naar je zelfs in de spiegel kijken wanneer je net uit een hete douche of bad bent gestapt. Dit zou een bijwerking geweest zijn van de chemotherapie Endoxan, deze had ik die dag ook nog gekregen en het heeft niks te maken hebben met dat rATG.  

Maandag de derde dag met het toedienen van rATG heb ik eigenlijk helemaal geen last gehad, mijn zicht kwam terug doordat ik geen chemotherapie meer kreeg. Wel kreeg ik fel uitslag aan mijn handen, armen en benen. Hiervoor kreeg ik weer de nodige medicatie en deze hebben ze zelfs doen verhogen omdat ik meer last van jeuk kreeg. 

Vandaag heb ik dan om 14:00u mijn stamcellen gekregen, dit moet je niet speciaal zien, dit was gewoon een baxter met een heel rode vloeistof  en deze liep in op nog geen tien minuutjes daarna nog een tweede en het was gebakken. Dat was mijn speciale dag. Ik heb er echt niets van gemerkt we hebben met de dokters wat zitten praten over de Oscars en hadden zelfs al bijna onze eigen versie, want niemand had het gezien tot de assistente even alles verduidelijkte, laat ons zeggen we hadden wel plezier. 

Gisteren is alles vlot verlopen, de blaassonde viel beter mee dan gedacht en de eerste dag chemo ging ook goed. Avonds om 21:30u ben ik last beginnen te krijgen van mijn maag, waardoor ik wat heb moeten braken. Dit is mijn eigenlijk nog enkele keren overkomen in de nacht en ook nog één keer deze ochtend. Gek genoeg gebeurde dit telkens als ik iets kreeg ingespoten tegen de misselijkheid, na dit te melden bij dokter hebben we die spuitjes dan ook achterwege gelaten. 

Vandaag door de dag ging dan weer alles goed en had ik geen nevenwerkingen, ik moet wel zeggen dat ik moe ben en dat er van alles bezig is in mijn lichaam maar wat precies is moeilijk om uit te leggen. Het is alsof je een beetje een zwaar hoofd hebt en lichtjes dronken bent, een goede oplossing hiervoor is wat rusten. 

Ik ga mij dan ook wat neerleggen en laat de avond op mij afkomen. Morgen is voor mij een grote dag, de dag waarop ik de dierlijke antilichamen via een infuus naar binnen ga krijgen, ai ai ai ai hoe gaat mijn lichaam daarop reageren. 

Na 15 dagen in het ziekenhuis liggen voor een herstel van uitdroging, infectie en een abces aan mijn darm is het eindelijk zover. Ik krijg een nieuw plaatsje, sinds vandaag lig ik op de quarantaine afdeling in het UZ van Leuven. 

Vandaag hebben ze niet veel gedaan, opnieuw een diepe katheter geplaatst omdat die andere wat ontstoken was. Wat uitleg gegeven hoe alles hier in zijn werk gaat op de afdeling en over wat er de komende dagen/weken zal gebeuren. 

Zo zou ik morgen een blaaskatheter krijgen, dit is een sonde in mijn blaas. Dit omdat ik heel veel vocht ga krijgen en ik niet om de 5 minuten moet opstaan om te plassen, tja ik moet hier ook al zoveel bewegen in dit kamertje van 4 op 4. Ze doen het ook om te voorkomen dat ik een blaasbloeding ga krijgen, dit lijkt me iets heftiger dus kom maar op met die sonde.

Buiten dat veel vocht ga ik ook nog chemo (Cyclofosfamide/Endoxan) krijgen 50mg/kg. Ook medicatie zoals een maagbeschermer, antibiotica, iets tegen schimmelvorming en iets tegen misselijkheid zullen op het programma staan. 

De dag erna is eigenlijk het zelfde maar dan zonder de blaaskatheter.

Zaterdag is ook het zelfde maar dan komt er rATG bij, dit is een infuus met konijnen-antilichamen. Dit gaat zwaar zijn omdat je daar heftig op kan reageren, het is iets wat normaal niet in ons lichaam voorkomt het is dierlijk dus het is normaal dat het lichaam dat wilt afstoten. De reactie daarop valt af te wachten, jullie zullen het wel lezen en is het zaterdag niet dan zeker één van de dagen erna.

Gisteren was het dan eindelijk zover, er waren genoeg stamcellen in mijn bloed om de collectie te laten doorgaan. Eindelijk want nog steeds verbleef ik in het ziekenhuis en zolang ik niet voldoende stamcellen had bij de collectie kon ik niet naar huis.

De collectie verliep goed, vlot zou ik niet zeggen. Maar sneller dan 6 uur denk ik niet dat mogelijk was voor mijn aders. Het ergste is eigenlijk die 6 uur stil liggen, zeker als je last hebt en vaak naar het toilet moet. Tijdens die 6 uren heb ik enkel wat last gehad van tintelingen in het gezicht en nu en dan het naar binnen trekken van de lippen. Dat laatste was op een gegeven moment wel super grappig, als ik sprak leek ik net een man van 90 zonder gebit met een stuk in zijn kraag.

Na afloop bleek dat ik 6.000.000 stamcellen had, ze hadden er 2.500.000 nodig dus dat is goed nieuws voor de transplantatie.

Vandaag was het de 3de dag na de chemo behandeling, het algemeen beeld van chemo spookt een beetje door het hoofd. Hiermee bedoel ik inderdaad haaruitval, ik krijg mezelf al te zien zonder haar. Ik besluit dan ook direct men haar een beetje korter te laten knippen voor het er met plukjes moest afvallen. 

Vandaag is het ook de dag dat ik begin met groeifactoren. Dit zijn kleine spuitjes die ik bij mezelf zet, eigenlijk gek want ik ben serieus bang voor naalden. Iets voor ik de spuitjes zet begint mijn hart ook al iets feller te slaan, ik verman mezelf en prik het kleine naaldje in mijn buik. Zo daar zijn we ook weer van af!!!

Gisteren was er geen post van mij, het was dan ook een zware dag met ervoor een super zware nacht.

Het was s'nachts koud, maar echt koud! Dit kwam doordat ik koorts had, het was zo koud, ik zou het omschrijven als in een ijskoud berenbad liggen voor uren en uren. Door de temperatuur kreeg ik ook kloppingen in het hoofd we zullen het maar gewoon hoofdpijn noemen zeker. Tijdens de nacht zijn er dan verschillende standaardonderzoeken geweest door verpleegkundige en de dokter van wacht, wat moet je van standaardonderzoeken verwachten: bloedname voor de hematocrietwaarde te weten (dit is een chique woord voor kijken hoeveel witte en rode bloedcellen je in je lichaam hebt) de temperatuur, hartslag en het meten van zuurstof. Ook zijn er een paar vragen geweest door de dokter maar door het slaappilletje weet ik niet wat zij gevraagd of ik geantwoord heb, hopelijk heb ik me een beetje gedragen. 

Dit ging zo heel de dag verder en er kwamen alleen nog maar verschillende symptomen bij. Mijn ademhaling ging moeilijk, net of er een sumoworstelaar op mijn borst zat, ik kreeg nog meer diarree dan dat ik anders had en het misselijk zijn werd er niet beter op.

Eigenlijk is het wel echt een bummer, net de dag dat ik naar huis mocht. Normaal zou dit mij mentaal gekraakt hebben, doordat ik nog een dag langer in het ziekenhuis moest blijven dan voorzien, maar op dat moment dacht ik alleen maar ik wil het warm hebben en mij goed voelen.

Na nog een paar onderzoeken en een foto van de longen ging het dan toch beter. Het paracetamol (dafalgan in een baxterflesje heet dat perfusalgan) infuus hielp mij hierbij wel een handje. Het hielp een klein beetje tegen de pijn tegen de koorts en dat zorgde er dus ook voor dat ik het warmer kreeg.

De dokter kwam later in de vooravond voor de derde maal langs om mijn toestand te controleren en we kwamen tot een besluit dat ik toch naar huis kon gaan!!!

Thuis stond mij een aangename verrassing te wachten, de Sint was namelijk voor ons gezinnetje langs geweest. Als ik je een geheimpje mag vertellen, er is niemand een groter fan van de Sint dan mij! Misschien Bart Peeters zul je denken maar zelfs dat niet! Trouwens het was de eerste sinterklaas voor onze zoon en dat maakte de thuiskomst dus dubbel zo leuk.