elim ayağım, taşıma düşman beğendirmekle geçirdiğim o günlerde; ben iyiyim de kalbim delik, ben iyiyim de burası doğu.ben iyiyim de çevrem kötü diye tarif edildiğim her yerde, bu farz dedim. bu farz, bu kesmediğim şeyleri uzatıyorum sanmanızdaki uzun kusur. bu kalbinizin kenarındaki yavaşlık, cümlelerimi yarım, beni duman eden her neyse onun adına bu nasıl mümkün ki; önce gözlerimden başladım ben konuşmaya! akşamını gördüm dünyanın. merak kuşku ve bekleme yerlerini. hayatın beni tahtaya çıkardığı bir sabah, kırıldı dünya soğuktur diye yazdığım o kalem, o ayna. gördüm, nereye gitsem ben dik gölgem kamburdu bu dünyada.

















