My Life is Creative

Prócz pustki i zimnego spojrzenia

Ich kolor wygląda jak najmroźniejszy lód

Nie znajdziesz w nich gorąca co rozpala

Nie próbuj w nich znaleźć niczego

Bo nic w nich nie znajdziesz

Nie znajdzie spokoju i ciszy

Tylko krzyk i przerażenie

Nie znajdziesz szczęścia

Lecz strach i przygnębienie

Dlaczego tak jest pewnie zapytasz

A ja odpowiem ze nie wiem

Czy to przez miłość?

Nie bo tak naprawdę jej nigdy nie zaznałem

Czy to przez bliskich?

Nie bo ich dawno nie widziałem

To dlaczego zapytasz

Nic się nie zmienia

Widzę kilka łez, mało słów no i trochę wrzasków

Ktoś przychodzi i odchodzi a ktoś przez to płaczę

Ja już nie rozumiem co nie tak jest z tym naszym światem

Może nie jestem tu długo, może jestem tylko latem

Ale wszędzie to samo, czyli gówno rządzące prawem

Ktoś nie odpowiedni, ktoś nie dobry stoi tu obok ciebie

Przeszedł i powiedział dziś, że to koniec i już nie chce ciebie

I pewnie dlatego ona tak stała, płakała sama

Chciałem powrócić w wielkim stylu jak nie jeden artysta wyjawiający się z swojego ciemnego konta, by pokazać wszystkim że jeszcze nie umarł.

No niestety nie potrafię najwidoczniej w zadowalający mnie sposób wrócić by nie czuć niedosytu. Tak wiem nie było mnie bardzo ale to bardzo długo. Czym to jest spowodowane? Nie wiem, nie mówię wszystkiego co myśle, nie dziele się wszystkimi informacjami. Bo po co? 

Chociaż w sumie czasem coś tam powiem, no dobra nie będę kłamał, zdarza mi się komuś coś tam powiedzieć, ale bardzo rzadko. I to nie jest tak że się boje albo nie chce. Po prostu, po co?

Przyszli z daleka Porwali mnie W podróż donikąd Tak bałem się Znikłem znienacka Nie wiedzieli gdzie Już byłem daleko Nie szukali mnie Ref. Wciąż widzę Cię Co noc w moich snach Bardzo wrócić chcę Boje się być tam

Chce być tam gdzie Ty I zasypiać przy Tobie Boje się kolejnych dni Chce być znów przy Tobie Spałem wszędzie gdzie Było to możliwe By znów ujrzeć Cię Choć poczuć przez chwile

Byłem samotny Gdy budziłem się Kłamali że wrócę Odnajdę Cię

Ref. Wciąż widzę Cię ...

Dzień był tygodniem A godzina dniem Wciąż pragnąłem wrócić Przytulić Cię

Udało się uciec Wracam już do Ciebie Wracam do domu By znów kochać Cię

Zostań jeśli chcesz Zostań jeśli pragniesz Nawet kiedy jest źle Nie patrz na to Czy coś skończy się Nie ważne czy dobre A może złe stanie się Choć spróbuj jeszcze raz

Zostań, zostań ze mną Nie ważne co i kto Zostań ze mną

Kiedy odejśc chcesz Kiedy musisz przejść Przez ciąg złudzeń Marzeń czy jakiś zdarzeń Nie poddawaj się W otchałni miłości Zanurz się Upadnij na same dno

Zostań, zostań ze mną Nie ważne co i kto Zostań ze mną

Powiedz będąc z nim Powiedz będac sama Czy warto było kłamać Wszystko znika znów Kiedy spoktam Cię Powiedz mi że będę znów Znowu będę twój

” Mało co się nie zabiłem na tej pętli ciemnych zórz Mało co się nie zgubiłem w kolorycie myśli złych. Mało co się nie zabiłem, w parku pełnym sztywnych róż. Mało co się nie wzruszyłem srebrzystością nobliwych. Srebrzystością, doniosłością głosów, i zrywanych w pędzie kłosów, martwych jabłek co zleciały, bo z choinki się urwały. Mało co się nie zabiłem tym widokiem mechanicznym. Mało co a już bym skonał w gęstej furii nietoperzy. W świecie złym, na wpół fizycznym W którym każdy w coś tam wierzy. Mało co się nie zabiłem. Mało co się nie wzruszyłem. Srebrzystością, doniosłością głosów, i zrywanych w pędzie kłosów, martwych jabłek co zleciały, bo od życia uciekały. Bo ten widok wiele zmienia, choć nie wszystko powiem szczerze. W mechanicznej strefie wrzenia: Tylko ja już w nic nie wie”

Świat juz dawno zasnął już A ja wciąż leżę i wszystko bez zmian Chciałbym zasypiać jak kiedyś Bez zmartwień, smutków, żali Lecz pozostaje ciągle strach Strach przed utratą Utratą kogoś bardzo ważnego Choć czasem jest pod wiatr Nie zamieniłbym nigdy jej Kto zastąpi , niezastąpione? Paczka papierosów? Butelka wódki? Wtym mogę jedynie utopić smutki Lecz nie rozwiąże to niczego Wciąż pozostanie strach To uczucie niszczy mnie od środka Zostaje pożarty przez obłęd niepewności Co jeśli? A może tak? A gdyby? Tyle pytań a brak odpowiedzi Czy to jest miłość? Czy to jest w końcu to? Nie wiem już sam Nie wiem juz niczego Nie wiem czy lepiej kochać? A może być jak głaz? Bez uczuć, emocji, czegokolwiek innego Zapytasz "Czy tak można?" Da się Jednak jest jedno ale Nienawiści wszystkich do Ciebie Dlaczego? Bo nie rozumieją Nie wiedza, coś innego Ludzie boja się inności Moje myśli niszczą mi umysł Być tym kim jestem czy tym kim byłem? Wrócić do sprawdzonego? A może wciąż ryzykować? Pierwsza raną w serce? Nie to juz będzie dziesiątą, dwudziesta nieważne... Mija kolejna godzina juz 2:01 Wszyscy śpią Tylko nie ja W myślach gra melodia sprzed lat I te słowa: "Zdrada krótkowzroczna boli tak okropnie" To jest największy lęk Umysłowy paraliż na myśl o utracie O utracie bo jest się gorszym A może nie wartym uczuć Pieprzona miłość! Ale przeciez nikt nie mówił ze będzie łatwo Czyżby kolejna próba? Następne wyzwanie? Tylko czy sprostam? Czy podołam temu? Nie wiem juz nic Nie mija godzina lecz piec minut 2:06 Następny poziom Ochota zniszczenia wszystkiego sięga kresu Odwracam się i krzyczę do poduszki "Przecież Cię kocha!" Jedno zdanie kolejnych 10 pytań Ta cholerna niepewność Jedyne co mogę to ufać Wierzyć że tak jest Wierzyć że będzie już zawsze na zawsze Tak! Muszę w to wierzyć Tylko wiara pomoże mi zwyciężyć 2:11 wszystko ucichło Ogarnął mnie niepokojący spokój Czy to cisza przed burza? Mija następne 10 minut Dalej spokój Czyżby wiara w miłość pokonała strach? Czy aby na pewno? Spokój 2:33 zasypiam

Znów mija kolejna ciemna noc Jak czarny kot idący przez drogę Znów zapominam smaku twoich ust Czy to wiele by zawsze być obok? Czy to kolejna smutna pieśń? Nie może znów tak być nie dziś Czekam aż wybije północ Czekam i wtedy zrobię to znów Pocałuję Cię kolejny raz W czarne usta jak ta noc Mija kolejny rok Postanowienie że zmienię się znów? Nie zmieniam wszystko od już By nie mówić kolejny raz znów