Cool unto despair

Marksmanship

Ran past the squad fire, love burning in dire Need for support: "Call in air abort!"

I picked up the phone, Hear your voice again, Said it gunna be short, "Wouldn't tire of the sport"

Swept past the cities and fumbled, On your lips I stumbled and Dropped the grenade on your foot, The big bang withstood Not a smudgeon of soot Why as a soldier wouldn't lend My boots to friends in the end

Dodge under cross fire Into speeding tire First flying with flack, Now lying in truck back

When I sleep, I see Love like the sea And your breezy smile "Fall in, rank and file!"

Scraping the dust off Old trodden thoughts, The past is here, the Future not far off.

Keep the present, Lay its gifts at bay. Under the gleaming, Speckled sun The way of forward Has begun.

What comes has gone, The Lord has spun A new beginning. The way back is Dimming with the clouds of night:

[1] Foucault graaft met zijn 'archeologie' van de kennis naar eigen zeggen door de lagen van haar opeenstapeling om de algemeenheid van denkkaders wat betreft hoe zij de dingen ordenen te ontdekken. De twee movements zijn intekeningen van S.K.'s filosofie zoals voorgesteld in Fear and Trembling. De eerste, die van finiteness, neemt de gehele weltanschauung op zich en keert zich naar het oneindige, oftewel God. De tweede, die van infinity, maakt vanuit het oneindige, oftewel het Geloof, de beweging naar het eindige: het neemt de wereld weer aan zoals die is, maar vanuit Foucault's gezochte - en hopelijk in de archeologie ontrafelde - positieve grond. Als laatste wordt de misvatting van de ratio ten aanzien van haar eigen vooruitgang gerepresenteerd.

[Jakob Bohme] In de kille krochten van de ratio Zit een duisternis verstopt. De wereld wilt zij kennen maar Het schiet al lang niet op. De wereld zij is buiten, het denken jaagt haar achterna. Maar als zij stil staat te denken Stormen de beelden bij lange na. In de kille krochten van de ratio, Daar zit de mens verstopt. Haar zelf wilt zij wel kennen maar het verruilt zich voor een bok. De wereld zij is binnen, De ziel heeft haar gebaard. En als zij hoopvol staat te bidden Dan weet zij weer haar naam. In de kille krochten van de ratio, Daar wordt een wereld versmoord. De wereld is haar vergeten, De mens heeft haar vermoord.

==========================

Q: “Mooi gedicht, komt mij qua inhoud over als typisch romantisch. De romantiek zijnde een tegenbeweging op het verlichtingsdenken, waar er geageerd werd tegen de complete reductie van de wereld tot het rationele. Net als in je gedicht word er gezocht naar de tegenhanger van het kille nietsontziende licht van de ratio: de schaduw van de romantiek en het onverklaarbare.” - J.K. A: Mooi verwoord! Ik vind de associatie met de romantische stroming zeker niet misplaatst.Laat ik een (ex post facto) interpretatie geven van het gedicht. Ik heb namelijk het idee dat naast deze associatie het gedicht nog meer lagen bevat.

Ik denk dat de Romantiek inderdaad in alles van het gedicht door klinkt; ik ben ook niet voor deze tijd gemaakt, zeg ik wel eens. Echter is het een Romantiek vanuit een post-modern oogpunt, tenminste, ik hoop dat ik in mijn wezen zo schrander kan zijn als om de valkuilen van een uitgeputte en in haar onkunde weggevaagde stroming te kunnen omzeilen, en vanuit mijn ervaring van waar het uiteindelijk toch voor heeft plaats gemaakt een nieuwe aanklacht tegen het rationalisme kan lanceren.

Zo schijnt in het eerste vers mij toe dat in tegenstelling tot de metafoor dat vaak gebezigd wordt in relatie tot het rationalisme, een metafoor die jij ook terhande neemt: het licht van de ratio, de ratio eigenlijk op haar eigen terrein al verslagen is. Daar waar zij licht wilt schijnen of dacht te hebben geschenen; ook daar zit een duisternis verstopt. De ratio is dus niet iets wat Romantisch verworpen wordt als een unheimliche levens visie (waar licht voor nodig is), maar meer nog een in essentie falende methode van leven (dat duisternis evenzeer op waarde stelt). Niet alleen ontbreekt er iets in de rationele levensvisie, ook op haar eigen uitgekozen terreinen heeft zij het goede leven noch werkelijk duurzame kennis opgegraven, tenminste, als je mee gaat in de gedachtegang dat de aarde en haar bewoners als een holistisch geheel moet worden beschouwd.

De tweede vers situeert 'de wereld' aan de buitenkant. In het gedicht worden begrippen en betekenissen echter door elkaar gehusseld en veranderen zij soms van inhoud cq. syntax. Na de ratio en de aanklacht ertoe aan de lezer te hebben kenbaar gemaakt, stelt het gedicht nu middels begrijpend associeren, als niet in expliciete taal, dat de ratio de wereld aan de buitenkant situeert; buiten aan datgene waarin de ratio zich afspeelt (het 'res cogitans' van Descartes). Wederom wordt de ratio aangeklaagd in de zin dat het verzaakt te veroorzaken waar zij de veroorzaker van gelooft te zijn. Het laten stormen van beelden (als in de Beeldenstorm) wordt op inverse wijze als metafoor gebruikt voor datgene wat de ratio hoopt te bewerkstelligen: vooruitgang, tenminste, als je mee gaat in de gedachtegang dat het rationalisme moet aanhouden dat enige opeenvolging in het denken binnen het domein van de ratio valt, binnen het 'res cogitans'.

De derde vers introduceert voor het eerst de subjectiviteit. Eerder bezigde de ratio zich enkel met objectieve zaken zoals de wereld, welke de ratio veronderstelt via het denken en de ervaring empirisch te kunnen 'kennen', maar nu schuilt er een duisternis veroorzakende subjectiviteit in de ratio: de mens, de vergeten uitvoerder van de ratio. In het zo laat pas introduceren van deze eigenlijke uitvoerder wordt impliciet en middels een dialectische beweging een tweede aanklacht op mij als lezer overgebracht, namelijk dat de mens (nu als eerste genoemd) hoogmoedig is geweest om zich zo op zijn ratio te verlaten (nu als tweede genoemd). De dialectische beweging zit hem in het feit dat het gedicht schertsend in eerste instantie lijkt aan te nemen dat de ratio zonder mens als uitvoerder ook wel functioneert, en wel feilloos, waarentegen de werkelijke uitvoerder van de ratio: de mens als oorzaak van de duisternis die de ratio in zich draagt wordt aangewezen. In de derde vers neemt de mens het stokje over van de ratio als het draait om wie het onderwerp, wie de actor is voor zover het gedicht een actieve inslag heeft. Er heerst om de dialectiek mogelijk te maken een gelaagdheid van de onderwerpen: de mens hoort gesitueerd te zijn in de wereld en de ratio in de mens. Maar voor de ratio, zoals blijkt uit de eerste twee verzen toen de ratio nog de overhand hield, lijkt de ratio gesitueerd in de wereld en de mens in de ratio.

Als laatste in de derde vers, maar niet als laatste in de uiteindelijke hoeveelheid gelaagdheden van onderwerpen verraadt de mens om welke gesitueerdheid het eigenlijk gaat: haar zelf. Het is niet de wereld, zoals de ratio stelt, dat moet 'gekend' worden. De mens moet als uitvoerder van de ratio erkennen dat het licht dat zij schijnt niet op de uiterlijke wereld gericht, maar in de innerlijke wereld mee geschijnd moet worden om zo de zelf van de mens te kunnen ontdekken en ontwarren. Hier scheidt weer het pad met de Romantische kritiek op het rationalisme. De Romantiek gooit de baby met het badwater weg door de ratio in zijn geheel als unfahig te verklaren. Hoewel ik stel dat de ratio ook op 'zijn eigen terreinen' gedoemd is om in een uiteindelijke analyse te falen, zou ik niet zo ver willen gaan als om het overboord te gooien. De 'terreinen van de ratio' zijn die terreinen die de ratio voor zichzelf uitgekozen heeft; zonder de mens daarbij te betrekken. Maar zoals hierboven gesteld moet de mens weer de verantwoordelijkheid over zijn ratio nemen en haar beteugelen en terug zetten op zijn plaatst: de wereld aan de binnenkant.

In de vierde vers vat het gedicht de religieuze mantel op en herkent de ziel als datgene wat de innerlijke wereld een mogelijkheidsgrond biedt, de wereld die de ratio niet dacht te kunnen begrijpen. Het is dan ook in de het 'kennen' overtreffende denk act van het geloof dat de res cogitans en res extensa (alles buiten de res cogitans) pas waarlijk wordt vermengd. De ratio dacht dit in relatie tot de buitenwereld alchemisch te hebben kunnen bewerkstelligen in 'empirische kennis'. Vanwege de overmoedige vrijpostigheid van de ratio, waarbij de mens als onderwerp van kennis werd genomen en dus als uitvoerder lager dan de ratio zelf werd gesteld, is echter de duisternis ontstaan die niet kan inzien dat de alchemische formule voor het overtreffen van de res cogitans en res extensa niet een functie is van het licht dat van binnen naar buiten schijnt, maar van het licht dat van binnen naar dieper binnen schijnt en daar God beroert.

What have we lost?

What have we lost? What have we given up in the strides of temporality? What have we seen sunk beneath the waves, beneath the lacuna coils of the eternal burning sun? It is the world, it is the world that is lost to us now. In the rising tide of modernity we have crucified the chains of the world; Burnt our homestead, ploughed salt into the lands and poured vinegar in the rivers.

The chains that bound us to the world have been broken, and in breaking it we have gained what we call freedom: freedom from knowing, freedom from our homestead, freedom from our families and finally ourselves.

There was a day when we now would say that we were caught in a divine illusion, a spoke in the wheel of the world, and we called it nothing but a sword to fall on. I ask you, what is this new thing ‘freedom’, hard fought under the bloodied sun that would have fed us, that would raise us up along the celestial ladders? Why did we cut our bonds to gain the ancient vertigo? The losing of all now has made us lost, and we dare to call this 'freedom’?

I ask you; what is this freedom? Is it freedom if there is nothing left to be free of? Is it knowing if we now know nought? Is it freedom if the ancient battle now again is fought? To circle the winds, to speak the air, to grind the air, to see only air and breathe the ashes of what we have lost and call this freedom!

I ask you; can we return? Can we come softly and silently back to our homes, under the quiet, cooling sun? To the soft waters and happy sands? The soothing bands of friends and fathers, daughters and mothers and all that upholds when the day has been long and the nights unsung? Or would we continue on this path, this broken horrid way of stealing away the treasures of the world, of in avarice guarding the treasures of our soul and trading them for demons that promise to make us whole?

When all that is required, all that is sought after is for us to return to our home; to what we have named chains, but what is more clearly seen as the ties tying together, the undoing of this chain which may become our bane.

And there you were. Whether or not.

Preying

These men are just skulls and bones, preying from the sands. They have nothing! No trust, no love, no peace.. We all only try to create with the heaps of dust in our hands. Down, down, between the lines we watch and pray for what bleeds; In our terrors the hope of Creation seethes.

That we may find salvation from those who would prey, prey upon our souls; The devils on our tongues and the demons in our hearts, oh how it smarts when we are slighted, when what is Great reminds us of what is true - and what is small - cast away in the valley of false.

Sit and dream of better nears and pains that are further from us, nothing as blighted as the skulls and the bones of the men that prey with their broken bowls, reduced to sitting, standing, never a moment's rest in the crow's nest of this desert stranded ship.

The Tetractys (Extended):

Paraphrased from Kahn (2001):

The Tetractys, meaning “fourness”, is the sign by which the pre-Socratic Pythagoreans were said to swear. The tetractys includes within itself all three musical ratios: 2:1, 3:2, 4:3, as successive pairs of lines beginning from any vertex. The four integers represented in the tetractys have as their sum the number that the members of the order regarded as perfect: 1 + 2 + 3 + 4 + = 10. For the Pythagoreans, then, the tetractys is a complete symbol for the musical - numerical order of the cosmos.

The extension is in the identification of Soren Kierkegaard’s concepts - developed in his work the Sickness Unto Death - of the aspects of the body (b), mind (m) and soul (s) relationship, and these with God or the Holy Spirit (hs); all to be found at the boundaries of the successive lines that demark the musical ratios. My conceptualization of trust in triads of 07/04 can furthermore be seen as incorporated in the first body(a1)-mind(a2) complex: the SEM part. In the Tetractys this problem is tripled, with the tripling also being tractable to explanation by the ML part.  

[Skirill]

Sound-attack: M|O|O|N - Paris

Through the reinforced glass the moons and planets were visible, timelessly continuing their slow, celestial dance. As calm and serene as the great orbs looked, eerily suspended in nothingness, as frantic was the activity inside the Paris.

Perched on his seat near the controls, face drawn and pupils dilated by fear the crew's commander was issuing orders. Not only were they running dangerously low on hydrogen - making the safety of the nearby space station seem endlessly out of reach - but the Chaldeans had expertly destroyed their oxygen reserves with long-range precision fire and were now closing in to board.

Deep space close range combat was anybodies nightmare. Weapons were unwieldy and impractical: the risk of damaging crucial systems assured their use only by the galaxy's most desperate.

Instead, the Chaldean marines would swarm the control room and attempt to break any resistance using brute force alone.

As the Chaldean ship attached itself to the shuttle with a sound that reverberated through the entire structure, the frenetic activity of the commander's subordinates petered off as the screeching sounds of their hull being breached became audible.

"Take up defensive positions."

As the hull peeled backwards and the Chaldean sappers withdrew, the shuttles' crew beheld what some had heard rumours about through contacts in the Foreign Legion. The Chaldeans had a history of cybernetic modification, and it seemed that in their marines they had achieved the penultimate instance of man made machine.

The jagged marines swarmed forwards; falling upon faltering flesh and bone. A right hand swipe delivering 18000 newtons of alloyed impact caught the first on the jaw, erupting his skull in fragments of blood, brains and bone; spraying those standing back and dropping the headless man bodily to the floor. The next was grabbed, snapping his collarbone and stabbed through weightily as to the left another's knee bent sideways, the crack reverberating in his chest untill it's made to cave in.

As the mob withdraws, punctured with red flashes of gore bodies become mangled corpses and marines progress towards the elevated controls where the crew's commander stands watching powerlessly. As he’s subdued, one of the marines turns and signalls

[alfahd]

The gnawing

The gnawing of sand and the cold bask of frustration, an endelss dilation of time; a slowing of reaching the prime with the zenith always ahead, chasing space but reaching the placelessness of death.

There is no truth to it these words born in the dull of the moment; the stifling of the endless comet which races along the timeless contraction of ways; the continuing coming of the pace that sets the horizon in place and could never be far away, only when finding time astray could in such order waylay a mind that has much to say, but nothing to dream about.

I gaze into the cloud of futures past, of fictions found and tales that have bred the feelings of wanting escape; of feeling the break of firm soil and yet the soothing sight of clear skies and warm airs with flares of despair and furthermore the means to bear.

For in the light of day I say; some deaths are meant to stay but the visions that they've layed at one's fingers' reaching bay are no longer here to forestay; the coming of the time when there will be speed, and lingering love, a quickening of the pulse and a beating of the heart where lovers may part yet find each aother anew, in the broken dew of the soil that was fed; by resting with the dead.

Annotation of: Junip - Line of Fire

[Gideon Dore - Divine Comedy]

Cantos Line of Fire

What would you do If it all came back to you Each crest of each wave Bright as lightning What would you say If you had to leave today Leave everything behind Even though for once you're shining Standing on higher ground But when you hear the sounds You realize it's just a whim And you notice it matters Who and what you let under your skin If put to the test Would you step back from the line of fire Hold everything back All emotions and desires Convince yourself to be someone else And hold back from the world Your lack of confidence What you choose to believe in Dictates your rise or fall With no one else around you No one to understand you No one to hear your calls Look through all your dark corners When you're backed up against the wall Step back from the line of fire What would you do If it all came back to you Each crest of each wave Bright as lightning I'd do the same as you Would do the same as you Step back from the line of fire

Annotation

The song portrays what lies before, and what is encountered within an epiphany, or the utmost pellucid moment of clarity.

What would you do If it all came back to you Each crest of each wave Bright as lightning

The first verse of the first canto asks the question: what would you do? Note that the epiphany could also be thought of as following a near death experience. It is not often that we encounter such clarity, and are so unused to it that our past (“each crest of each wave”) may seem frightening; (“bright as lightning”) not something you want to bask in.

What would you say If you had to leave today Leave everything behind

An epiphany may be thought of as a watershed mark, a point of no return in a certain; eternal sense. What has been seen within it, cannot be unseen: and what you’ve seen is what has led you up to it; your past.What choice would you make and dare to speak aloud when forced to choose how to face the future, in light of the past?

Even though for once you're shining

A difficult choice; this seeing and facing of the past in choosing the future – note the dialectic movement in the reversal of what is faced –More so if your deeds in the past (the waves' crests) seemed so secure, so salubriously enticing.

Standing on higher ground

The lightning bright epiphany is likened to standing on higher ground.The image of Bilbo in Mirkwood climbing a tree and looking out over the canopy comes to mind.

But when you hear the sounds You realize it's just a whim

Though the vision of the future is glorious, the sounds of deeds in the past – which constitute your current person – are experienced to be but a momentary whim.

And you notice it matters Who and what you let under your skin

And for the first time a platitude is felt and finally seen to be oh so true.

If put to the test

The true danger of an epiphany is revealed: what cannot be unseen is the test, the test of all you are – all you have been; and what is tested is your readiness for the future.

Would you step back from the line of fire Hold everything back All emotions and desires

What is tested is your intent behind your emotions and desires, which lead to your deeds and finally to your person.Imagine they lead to a towering fire. A line of fire so immense, so bleak with heat and with nothing around it but what has led you up to it; that you may wish to return to the desert.Would you choose to step into the fire and let it consume all that would taint it?

Convince yourself to be someone else And hold back from the world Your lack of confidence What you choose to believe in Dictates your rise or fall

Yes. We must choose to step into the fire, and become another person: our truer selves.Which may perhaps one day dictate for ourselves our rise and fall on the crests of the waves which are our deeds, and therefore our person, in wait of the future

With no one else around you No one to understand you No one to hear your calls

We take nothing into the epiphany but ourselves.

Look through all your dark corners When you're backed up against the wall

Look through all your dark corners when you make the choice: the past or the future. Have you light enough to bear the fire?

Step back from the line of fire

The protagonist has not.

What would you do If it all came back to you Each crest of each wave Bright as lightning I'd do the same as you Would do the same as you Step back from the line of fire

[Gideon Rode - the Neophyte] "... Moonlit sky as I stare into their eyes ...

Can't decide, are they sirens in disguise Or angels at rest in the water Crushed and burned like a body in an urn A light when the sun goes down Teeth in the sand get all bloody in my hands To breathe is a lifeless running

Bathed in light they'll be waiting for you now Afloat 'til the waves come crashing in Bathed in light they'll be waiting for you now Afloat 'til the waves come crashing in"

Zo'n 8 jaar geleden werd ik voor het eerst stoned en beleefde die avond een haast profetisch Gala.

Na op het parkeerterrein achter de Albert Heijn een halve voor-gedraaide joint met Habitamoe - die het verkregen had - en Jeroen te hebben gerookt en mijn eerste lachkick te hebben ervaren, een euforische sensatie die ongeveer 40 minuten zou duren, kwamen we aan bij de hekken van het schoolterrein.

Habitamoe ging niet naar Broekhin en zou ergens door de hekken proberen te kruipen, maar dat is die avond niet gelukt. Ik en Jeroen lieten onze schoolpassen zien en zweefden tussen de argwanende leraren naar binnen.

Eens daar aangekomen werd ik voor wat aanvoelde als 10 minuten bezeten door een partyspirit waardoor ik daarvoor noch daarna ben geroerd. Met oeverloze uitbundigheid, naïeve lef en een explosieve onwetendheid van de tijdbom die tikte, mikte ik de ene sardonische lach na het andere arrogante dansje tussen de menigte van vage bekenden. Mijn bulderen was als een tweede geboorte, mijn onzekerheid stierf voor even een zachte dood. Ik was voor een - allicht nog steeds in een andere dimensie voortdurende - tijdspanne het centrum van een concentrisch geordend en gezegend universum.

In de werkelijkheid is dit centrum een zwart gat. Dat was de tegenkracht; de ontluikende paranoïde gedachte dat dit feestje niet leuk was, dat niemand het naar zijn zin had en dat terwijl ik maar niet kon stoppen met lachen.

Toen het implodeerde vond ik aan de zijkant mijzelf, aan het raamkozijn klampend, terug. In een eindeloos ongemakkelijke zit/staan houding, badend in het zweet en zo bleek als een laken doorgrondde ik wat mij in fantasie verhalen altijd het meest heldhaftig had geleken: een langzame en uitgerekte dood.

Het enige verschil was dat in deze werkelijkheid ik niet als laatste was overgebleven, maar als enige tussen het feestgedruis aan het creperen was. Mijn laatste uitingen, aan toevallige voorbijgangers geslaakt, waren vaak niet meer dan een moeizame knik of macabere grijns en werden uit de diepten van het zwarte gat dat in mijn buik ontstaan was geput.

Toen het moment dan eindelijk nabij leek, waren de vijf meter naar de deur naar buiten, naar verse lucht en donkere privé bosjes, als bevolkt met de oneindig uitstrekkende duinen in de weerkaatsing van de ogen van hij die uitgedroogd sterft in de woestijn.

De eerste salvo kon ik nog in mijn mond houden, maar toen ik plots weer kon bewegen vergat ik vreemd genoeg de bosjes en blunderde het midden van de dansvloer op. Rond stommelend en kotsend baande ik een weg door de menigte. Toen ik van de wc werd gehaald en naar een bankje werd geëscorteerd, zag ik dat de plassen zurige brokken al door de conciërge werden opgedweild. Ik had, bevestigde Jeroen later, wel drie meisjes geraakt.

Thuis aangekomen zetten mijn ouders me op een stoel op mijn kamer. Het schelle licht deed pijn aan mijn ogen en mijn vader’s medische vragen kwamen eng en verontrustend voor. Toen eenmaal bevestigd was dat ik bij zinnen was, begon het verhoor. De scherpe vragen ratelden als geweervuur en terwijl mijn ouders' ogen vonkten van verontrusting tuimelden de onthullingen en ervaringen verward uit mijn mond.

Below, the unending impressions, sensations, speculations and obscure emotions roar in a divisive maelstrom of perception. A perturbing circus and fanfare of such bizarre scale and solidity that one wrestles every second of existence not to be overwhelmed, not to be overpowered and rent asunder by the towering waves of it rolling over.

Above, the cacophony is drowned out by the deafening negation that is silence; a nothingness so replete, so utterly devoid of all being and yet which at the same time confronts one's sense with promises so rich in subtle texture and profound feeling, ephemeral intuitions of light and fullness, that one is irresistibly lured ever further and deeper into the void; into the eternal blackened abyss far above the highest peaks and pinnacles of perception.

En hoe bevalt het genot? 

A time comes when a man asks how he should get by on the byways of life. When he asks himself: by what guiding sign should he navigate the myriad choices carrying him along the road to death?