CO JA JEM

Kochane, jako że doszły mnie słuchy w mailach, że część czytelniczek pochodzi z zagranicy chciałabym ten wpis zadedykować im. Z konieczności będzie on po angielsku.

Dears, thanks for writing emails. I am happy that you writing emails because I know now you read! :) Every day I am asked - why blog? Why food? 

To be honest, I was eating food since I was born. When I was older I was cooking and making food and one day I was thinking: "why I not writing about my passions???". Why not make some dough while making dough ;) ;) ;) So the blog started and it was success. I cook, I write, I cook and I write again. And now I am famous. Please read more!

Jutro tłusty czwartek i dla wielu z Was jest to dzień szczególny - szykujecie się do tradycyjnego postu przed ukrzyżowaniem. Dla smakoszy i food freaków jak ja, to jednak przede wszystkim dzień obżarstwa, smażenia w smalcu i nieżałowania lukru.

Są jednak i tacy, którzy ani nie szykują się do celebrowania ukrzyżowania, ani specjalnie pączkami obżerać się nie mogą (dieta, alergia lub inne nieszczęścia). Dla nich przygotowałam pączki alternatywne (amer. "alt-donut").

W sumie nie wiem dlaczego są to "pączki alternatywne", bo z pączkami nie mają wiele wspólnego, ale ponieważ za odrobinę hipokryzji nikogo jeszcze nie ukrzyżowano (pun intended) to zostańmy przy tej nazwie.

Aby zrobić alt pączki dla 2 osób potrzebujecie: - 2 bochenki chleba bezglutenowego - 1 kg słodzika - 1 kg smalcu roślinnego - miseczka z wodą - miednica - ręcznik bawełniany

Chleby okrajacie ze skórki (nie wyrzucajcie jej - zamroźcie i kosztujcie podczas postu!), a pozostały miąższ rwiecie do miednicy tak długo aż pozostanie sterta okruchów. Do miednicy z okruchami dosypujemy słodzik i dokładnie mieszamy. Dokładne mieszanie jest konieczne, aby każdy pączek był tak samo niesłodki. Jeśli mieszanie wykonacie "na odwal się", jedne pączki będą słodkie, inne zaś będą po prostu małymi chlebami. Mając tak przygotowaną mieszankę powoli dolewamy wody, jednocześnie mieszając całość, aby nie powstały kluchy. Jesli Wasze ręce zajęte są trzymaniem miseczki z wodą i odmierzaniem jej, to mieszać możecie stopą (lub poproście kogoś z domowników).

Kiedy masa jest jednolita (poznacie to po mięsistej szaro-burej barwie) możecie umyć stopy. W garnku, na dużym ogniu (lub najwyższym stopniu rozgrzania płyt grzewczych) topicie smalec roślinny. Kiedy jest on płynny i gorący zaczynacie formowanie pączków. Mówiąc formowanie pączków mam na myśli robienie kul z masy z miednicy.

Po zrobieniu wszystkich kul wrzucacie je do garnka, a gdy się zabrązowią wyjmujecie je na wcześniej rozłożony ręcznik. Powinien to być ręcznik, którego nie będziecie chciały już używać. Po odsączeniu uzyskujecie Wasze wymarzone i długo oczekiwane alternatywne pączki. Mogą je jeść zarówno osoby uczulone na gluten jak i osoby uczulone na smak. Smacznego alleluja!

Dziewczyny, dziś coś lekkiego i satysfakcjonującego Wasze podniebienia.

Kto nie kocha rurek z kremem? Chrupiący wafelek, tłusta biała śmietana wypełniająca usta i błogie uczucie mdłości po zjedzeniu pół tuzina tych smakołyków :)

Ja też je uwielbiam i kiedy co czwartek zasiadam przed telewizorem, żeby obejrzeć kolejną rewolucję Magdy Gessler mam zawsze pod ręką półmisek rurek z kremem. Jak to się dzieje, że po półmisku nie ląduję na oddziale ratunkowym w śpiączce, ale spokojnie dowlekam się do łóżka i smacznie śpię? Otóż jem selerurki!

Selerurki przygotowuję z pachnącego selera. Myję go z ziemi ze sklepu, wycieram i wypełniam śmietaną (kiedy mam zły dzień zdarza mi się wpierw posmarować wnętrze selerurek masłem, przed napełnieniem śmietaną).

A więc... do warzywniaka i do dzieła!

Kochane, Osiągając pewien sukces mojego bloga, uznanie w sieci i wśród Was jestem gotowa na kolejny krok, a więc współpracę z brendem. Oczywiście nie mówię o nachalnej promocji, po prostu gotowa jestem promować produkty, w które wierzę.

Bardzo bym chciała na przykład, aby moje włosy stały się twarzą brendu specjalizującego się w kosmetykach do włosów. Nie mam łupieżu, ale mogę go pozyskać i ewentualnie promować szampon, który go usunie. Jestem otwarta. Bo wiem, że nie ma po co się zamykać.

Jeśli chodzi o inne branże, widzę się też w towarzystwie płatków kukurydzianych, ewentualnie jako ambasador pasty do butów (to logiczne wybory, bo i płatki jem i buty czyszczę).

Jak słusznie zasugerował mój chłopak, lubię masło i jem go dużo, dlatego też mogłabym zostać twarzą masła bądź wyrobów tłuszczowych ogólnie. Jak powiedziałam, nie chodzi o coś kompletnie oderwanego ode mnie i mojej pracy, mam świadomość, że moja siła tkwi w połączeniu z branżą kulinarną, więc masło się łapie jak najbardziej.

Cześć kochane, Dziś specjalny wpis z Coachelli w USA. Jak wiele znamienitych blogerek postanowiłam odwiedzić ten słynny festiwal. Jako że boję się latać sama jest tu ze mną crem della crem polskiej blogosfery. W kolejce do toalety (piszę stojąc w błocie, z mojego iPhone'a) czeka ze mną Maffashion i Mercedes. Mercedes będzie już niedługo korzystać z toalety, przed nią jeszcze 2 spoconych rodowitych Amerykanów, a Maffashion jest na końcu kolejki, bo szła tu w szpilkach. (podaję te szczegóły sytuacyjne, aby uwiarygodnić swoją obecność tu).

Generalnie jest fajnie. Muzyka gra, ludzie szaleją, dużo znanych twarzy (w mojej kolejce do toalety stoi też ten koleś z "Trudne Sprawy" oraz Maffashion i Mercedes, są też znani Amerykanie). Myślałam, że będzie więcej paparazzi z Polski, którzy korespondują dla portali plotkarskich w kraju, ale niestety nie, więc niepotrzebnie brałam najlepszy ciuch.

Robię mnóstwo zdjęć iPhone'em, spisuję wspomnienia i słucham muzyki, wszystko opowiem podczas spotkania z fanami na Dniach Kapuśniaka w Kartuzach (do zobaczyska w majówkę!).

Jedyne co trochę rozczarowuje to brak dobrej kuchni, zwłaszcza wege i bio. Królują tu tzw. "hatdagi" (amerykańska wersja polskiego hot-doga, czyli nic innego jak parówka w bułce), z trudem tłumaczyłam wczoraj Amerykaninowi sprzedającemu mięso z grilla co to "kasza" (tu nazywam ją "kashą") i cieciorce (w Stanach to "che-chor-kha") nie wspominając.

Kochane, Dziś wpis z misją, mimo że o mielonych. Kieruję go przede wszystkim do nas, ludzi z wielkich metropolii i miast pełnych neonów i luksusowych sklepów.

Jak wiecie dobro zwierząt leży mi ciężko na sercu (legendarna jest już moja praca na rzecz zakupu jaj jedynie z wolnego wybiegu). Osiedleni w betonowych rajach zapominamy (a wraz z nami nasze dzieci) o tym, że każde jajko okupione jest życiem kury, a każda karkówka pozbawia krowę karku. Ukochane przez nas ozorki pozostawiają stada krów niemymi, a podawane w naszych domostwach nóżki w galarecie wiążą się z nieodwracalnym kalectwem wielu prosiaczków.

Jak bronić się przed zapominaniem o tym, że mięso równa się zwierzę równa się tragedia równa się ból? Jak naszym dzieciom uświadamiać, że ich ukochane flaki, to przewód pokarmowy zwierzęcia żyjącego w realu? Prponuję zacząć od mielonych z duszą.

Przygotowanie: Mielone mięso mieszamy palcyma z jajkiem, przyprawami, cebulą i bułką tartą. I tu uwaga - nie formujemy tradycyjnych piguł w kształcie kotletów (nie, nie!). Zamiast tego, tworzymy kształty zwierzęce. Ja proponuję niedźwiedzia brunatnego (znany dzieciom jako "miś") i np. konika:

Tak uksztatowane i podane dziecku mielone sprawią, że krojąc i przeżuwając kotleta, nieodłączne będzie uczucie krojenia i przeżuwania mięsa ("mięsa z duszą"!), a więc efekt edukacyjny będzie wzmocniony. 

Czy lubicie tanie zakupy? Czy lubicie polskie produkty? Czy lubicie kaszę?

Jeśli przynajmniej 3 razy odpowiedziałyście TAK, to ten wpis jest dla Was!

Często pytacie mnie, czy droższa żywność zagraniczna jest lepsza? Dlatego dziś postanowiłam porównać 2 produkty: naszą rodzimą kaszę gryczaną z polskich upraw i kaszę gryczaną z Francji - kash grique z St. Denis. Jak wiecie St. Denis to tzw. frankońskie zagłębie kaszy, więc nasza kasza gryczana z Mazur staje przed nie lada wyzwaniem.

Osobiście uważam, że żywność najlepiej porównywać smakowo, dlatego też test polegać będzie na kosztowaniu przeze mnie obu kasz.

(zdjęcie zrobione iphone’em 7 przedstawia kaszę francuską i polską)

Szybkie porównanie:

Polska kasza gryczana - 2,50 zł za 400g 100g = 92 kalorie kolor - buro-brązowy średnica ziaren - 3-5mm

Kash grique z St. Denis - 42,90 za 400g 100g = 92 kalorie kolor - buro-brązowy średnica ziaren - 3-5mm

Kasze stawiam w garnkach na nowoczesnej płycie grzewczej i gotuję (oodzielnie, aby nie mieszać polskiego i francuskiego smaku!), natomiast, jako dodatek, przygotowuję lekką zalewę - na maśle klarowanym topię 700g słoniny.

Po ugotowaniu nakładam obie kasze (w oddzielne miski!) i dla smaku polewam zalewą ze stopionej słoniny, starając się podzielić pożywny płyn dokładnie po połowie. Odstawiam na chwilę, jednak nie zbyt długo, aby zalewa nie zastygła tworząc tzw. kożuch tłuszczowy.

Następnie zjadam miskę kaszy polskiej, przepłukuję usta kieliszkiem AquaDeco i zjadam miskę kaszy z St. Denis.

Oto wrażenia: kasza polska smakuje mi bardziej, jest też jakby bardziej sycąca i satysfakcjonująca podniebienie. Kasza francuska pozostawia mnie chcącą więcej. Nie syci, nie cieszy, mam wrażenie, że słabiej wypełnia żołądek (nic dziwnego, że Francuski są takie chude ;) ;) ;) )

Moje drogie, jako ekspertka dostaję mnóstwo listów od fanów, próbujących swoich sił w kuchni.

Czasem dzielicie się osiągnięciami, czasem prosicie o radę. I właśnie o radę poprosiła mnie jedna z Was. "Czy do leniwych daję jaja całe, bo ja TAK, daję jaja całe?". Kochana, jaja przede wszystkim oddzielasz od skorupki, chyba, że leniwe mają być "po amerykańsku (tzw. "kranczi"). Jeśli nie, to żółtko mieszasz, a białko ubijasz. Możesz oczywiście dodać całe jajka, ale to już nie będą leniwe tylko jakieś pyzy, a to już temat na inny list (nie mówię, że twój).

(zdjęcie zrobione iphone’em 7)

Druga z Was prosi o poradę gastronomiczną. "Czy Jamniczka polecasz mi?". Jak rozumiem, pytasz o modny wśród pewnego typu ludzi stołeczny lokal wege. Byłam, jadłam. Cóż kochana, jeśli lubisz styropianowe bułki z mieszaniny zbóż, nadziane kiełbasą zrobioną z biomasy wpuszczonej w kiszkę z papieru do pieczenia, to polecam. Jeśli myśląc o hot dogu, masz na myśli ugniecione z kurzem i trocinami ziemniaki, owinięte papierem toaletowym na kształt parówki, to polecam. Jeśli mówiąc "hot dog", myślisz o warzywach to polecam.  

Biorąc pod uwagę rosnącą sławę mojego bloga, nie zdziwicie się chyba kochane, że zwracają się do mnie znane korporacje z prośbą o udział w kampaniach marketingowych i reklamowych oraz różne agencje i miejscowości z prośbą o uświetnienie lokalnych wydarzeń moją osobą.

Wiem, że jest to powszechna pratyka wśród koleżanek po fachu, jednak dla mnie to wciąż nowość, zaszczyt wyzwanie itd. Ale też i radość, dlatego chętnie dzielę się z Wami moimi szczęściami.

I tak, mój kalendarz zaczyna zapełniać się zobowiązaniami. Dziś napiszę o wydarzeniach, w których mam zaszczyt partycypować i podczas których możemy się spotkać. Jest to też szansa dla mnie na ruszenie się ze stolicy i poznanie tzw. szarego luda z mniejszych miejscowości kraju.

Spotkajmy się tam! (lista poniżej)

"Wiosenne dni wege" w Radomiu 20-21 marca, na terenie Rado-Loft-Jazz-Factory. Codziennie o parzystych godzinach będę uczyła Radomiaków jak odcedzać kaszę.

"Festyn Chwasta z Krzaczewie" 23 marca - wraz z mieszkańcami tej uroczej wioski Krzaczewo przemierzę łąkę i las (uwaga na wnyki! ;) ;) ), wskazując im chwasty, z których porzygotowuję moje ulubione bio-desery. Po przygotowaniu deserów wraz z mieszkańcami zbuduję kompost.

Witajcie! Dziś tylko szybki wpis! Kochane, dziś obudziłam się w południe, ponieważ jestem blogerką, i na tradycyjne śniadanie było zbyt późno. Postanowiłam więc przyrządzić tak zwany "LANCZ", czyli znany z wielkich amerykańskich korporacji posiłek jedzony w środku dnia (czyli na początku dnia blogera).

Pojechałam do mojego ulubionego buczera na drugim końcu miasta i już o 16ej byłam z powrotem w domu z pięknym kawałkiem wołowiny kaszanej. Pewnie zastanawiacie się skąd taka nazwa? :) :)  Otóż jest to najbardziej bio i organik wołowina na rynku. Krowy karmione są JEDYNIE kaszą jaglaną, co po krótkim czasie popycha je do samobójstwa (krowy wkładają głowy, aż po uszy, do wiadra z podawaną kaszą i duszą się). Wołowina taka jest delikatna, ma niepowtarzalny posmak kaszy jaglanej no i przede wszystkim jest bio. Dodatkowo, krowy duszą się, a nie zarzynają, więc mięso jest pełne przeciwutleniaczy. W sam raz na tatara :) 

Ponieważ siekanie wołowiny nożem jest dobre dla amatorów, od lat używam do tego nożyczek (można je kupić w waszym osiedlowym salonie Alessi). Kroimy wołowinę na paseczki, potem w poprzek, na kosteczki. Kosteczki wołowiny umieszczamy w miseczce i wbijamy jajko z wolnego wybiegu. Osobiście lubię je najbardziej, ponieważ moje sumienie uspokaja myśl, że kura przed zabiciem mogła się wybiegać. Kura, która wolno (tzw. truchtem, bez napinki) sobie pobiegała smakuje lepiej, nawet jeśli z jej ciała jemy jedynie jajko. Mięso kury po sprincie nie smakuje tak dobrze. 

Po wbiciu jajka, całość przyprawiamy do smaku solą tybetańską. Niektórzy dodają także cebulę, lecz jako blogerka mająca na tym blogu non stop kontakt z ludźmi nie mogę nią dyszeć. 

Cześć dziewczyny! Przepraszam za opóźnienie w poście kolacyjnym, ale byłam na jodze, a potem pojechałam na Targówek z 4 przesiadkami na smoothie z wody, lodu i białego sera.

Ale już jestem i podaję przepis na kolację. Zacznę od tego, że pietruszka boliwijska jest ciężko dostępna poza Boliwią, dlatego też mój pęczek przewiozłam z tego pięknego kraju wracając z nart (jak na deski to tylko do Boliwii ;) ;) ;) ). Przetrwał podróż samolotem i po wstawieniu w krzyształowy wazon i 268 ml Cisowianki (nie Perlage!) doczekał do tego wyjątkowego dnia, kiedy zaprosiłam oboje moich znajomych na kolację, aby świętować mój powrót z nart w Boliwii.

Przepis: delikatnie obrywamy listki pietruszki od łodyżki (nie wyrzucajcie łodyżki, zamroźcie ją, w jednym z kolejnych wpisów opiszę jak zrobić z niej pyszny i zdrowy syrop do herbaty!). Napełniamy garnek ze stali nierdzewnej 895 ml wody (tzw. “litr boliwijski”) destylowanej. Listki delikatnie kładziemy na powierzchni wody i niepostrzeżenie włączamy pod garnkiem gaz (lub prąd, gdy jak ja macie już nowoczesną płytę grzewczą), powoli zwiększając płomień (lub siłę palnika, gdy jak ja macie już nowoczesną płytę grzewczą) aby listki nie poczuły nagłej zmiany temperatury płynu.

Gotujemy 9 godzin.

Kiedy listki rozpłyną się w wodzie (której po 9 godzinach gotowania powinno pozostać ok, 100 ml, tak zwana “seta”) i staną się niewidoczne dla Waszego oka, szybko zdejmujemy garnek z gazu (lub prądu, gdy jak ja macie już nowoczesną płytę grzewczą). Zanim kolacja wystygnie, rozlewamy ją do pucharków (po 33 ml dla 2 gości i 34 ml dla Was, bo zasłużyłyście). Gotowe! Możecie rozkoszować się pyszną zupą boliwijską!