Çay Severler Kulubü

Kısa hayatımın tüm özeti bunların içinde.

Yapmak istediğim onca şey varken.

Birçoğunu yapamadan çekip gideceğim bir gün.

Bu yüzden bana ait olan en güzel şey, hayallerim.

Çünkü sonsuzluk burada saklı.

O yüzden, sen de hep hayalimdesin.

*

Çoğuna hep geçiştirmelik cevaplar vermişimdir. Ne var biliyor musunuz? Gerekirse aç kalırım, gerekirse sokakta yatarım, gerekirse ölürüm. Mustafa Kemal Atatürk'ten bahsediyoruz. Benden kimse bundan vazgeçmemi istemesin. Hayatta kalmak için, daha iyi şartlarda yaşamak için rol yapamam. Benim düşüncelerim belli.

*

Ve evet, şuan Türk olarak bu topraklarda özgürce yaşıyorsam, bu tamamiyle o dönemde mandacılığı kabul etmemiş, padişaha meydan okumuş, yurdu, halkı için hayatlarının ne şekilde olacağını düşünmeden, sadece gerekeni yapan Atatürk ve silah arkadaşları ile birlikte, o dönemde destek, birlik olan herkesin sayesinde.

*

Hapis cezası, ölüm cezası onlar adına da verildi. Onlara da yapma, etme diyenler oldu. Ama gerçek bildiklerini, düşüncelerini hiç bir zaman satmadılar. Ben böyle atalara sahipken, bir araba, ev ya da iş için kendimi satamam. Asla vazgeçemem.

*

Bir söz verdim, tutmaya da ölene kadar niyetliyim. Türk verdiği sözü tutar.

" Açtığın yolda, gösterdiğin hedefe, durmadan yürüyeceğime ant içerim. "

Saygı, sevgi ve özlemle..

Sen gibi.

Vereceğin cevap, ben gibi olur muydu?

Maviyi bende sevdim.

Denizin ya da gökyüzünün ki değildi bu.

O yüzden hep dürüst cevap verdim.

Kaybolmuşluk hissini bilir misin?

Bana sen öğrettin, bilmelisin.

Tuhaf dimi?

Bir çift göz oysa ki.

Ama bir başkası için.

Peki ya benim için?

Bütün hayallerim onlarda gizli.

verselerdi tek bir hak.

Hatırlamayı tercih ederdim.

Gözlerini, yüzünü, ellerini, kokunu..

Bunları değil,

gidişini unutmak isterdim.

“Doğru kişi elbet girecek hayatımıza.” deriz ya hani. Yalandır bu, yok öyle bir şey. Sevdiğiniz kişiyle yaşadığınız en ufak tartışmada, sevmediğiniz bir kaç huyda, yaptığı hatada, ettiğiniz ufak kavgada, gereksiz kıskançlıklarınız ve daha birçok şeyde… Kusura bakmayında mücadeleyi bırakıyorsanız, karşınızda ki insanı değişmeye zorlayıp , öylece sevmiyorsanız, siktiri çekiyorsanız eğer, bekleyerek ayağınıza gelmez mutluluk. Gerçek aşkı kendiniz yaratacaksınız, doğru kişiyi de.

Ahmaklar sizi ! Önünüze gelene aşığım, seni seviyorum demeyi alışkanlık haline getirmişsiniz. Neyse ki karşılık bulamayacaksınız. Ya sevmiyecektir ya da ilk mutlu edip, sonrasında darma dağın ederek uzaklaşıcaktır sizden. Tıpkı sizi sevenlere yaptığınız gibi. Bir çoğu gibi uzaktan bakışlarınız ve hayallerinizin ötesine geçiremeyeceğiniz aşklarınızı alın gidin. Hiç sahiplenemeyeceğiniz kokusundan vazgeçin. Sevmeyi beceremiyorsunuz çünkü. Elinizdekinin değerini kaybedince anlıyorsunuz. Aradan yıllar geçsede kalır bir parçası kalbinizde. Hatırlamamak için çabalasanda, en ufak detay aklına getirir kalırsın öyle. Yanında olsun diye beklerken, bir çok kişi girip, çıkar hayatına. Umudunu kaybetmemek adına tutunursun yaşama. Ve bir gün dönüp baktığında, ‘‘keşke, sahip çıkabilseydim.‘‘ diye kendini suçlarsın. O yüzden marifet aşık olmakta değildir. Karşılıklı sevgiyi bulduktan sonra vereceğiniz mücadele, iyi-kötü tecrübeleriniz ve çabalarınızla aşacağınız zorlukların yanında, bir yaz vakti yediği dondurmanın burnuna bulaştığında gülümsemeniz. Kış ayında ise bembeyaz olan karla kaplı çimlerin üstünde elele tutuşurken, gözlerinizde mutlulukla yoğunlaşan iyiki benimlesin bakışlarıdır aşk.

Güneş değer tenime Sensiz ben naparım yine Geleceksen gel benimle Sevmeyi özledim ben seninle. * Uzakta olsanda kalbim senle Gözlerimin içi gülüyor hayalinle Ellerini koy yüreğine Bulacaksın beni istediğinde. * Eğer yoksam ben içinde Mutlusundur başkası ile Düşünme beni kal öyle Karşılıksız duygularımın sevgileriyle. * Belki seversin bir gün sende Hayat devam ediyor benim içinde Mutlu olman dileğiyle Sensiz geçen zamanın şerefine.

Karıştırmayın onsuz oluşunuzu yalnızlık ile. Sen kafanı yastığa koyup, gözlerini duvara diktiğinde beyazdan başka bir şey görmemek nedir bilir misin? Yalnız değilsin sen ! Gözlerinde hayali, kulaklarında sesi var.

Gökyüzünün* sonsuz maviliğine, bakarken buldum kendimi yine.

Pembe hortumlu yavru filde, Uçuşuyordu bulutlar üzerinde.

Başladı su püskürtmeye. Damlaları saplandı kalbime, bir ok misali delice.

Acıyordu canım belkide, ama bendim en mutlu insan yeryüzünde.

İşte hislerim böyle, Tutarken sıkıca ellerini ellerimle.

// *Gözlerinin.

Böylece unutur sandı kalp, oysa sevmek için vardı.

Peki sustukça gider miydi acısı?

Öyle olsa ne şiir ne edebiyat kalırdı, yazılmazdı aşk acısı.