svxrce

Bez zbędnego przedłużania chcę powiedzieć, że ten blog stworzony jest przez moją desperacje i brak siły.

Blog ma w jakiejś części przypominać coś w stylu pamiętnika, więc będę tutaj pisać o wszystkim.

Chcę też znaleźć tutaj jakaś fajną społeczność, bez hejtów, bez ubliżania. Zależy mi na szczerości i czuciu się w miarę bezpiecznie chociaż tutaj.

Nie mogę ani przytyć, ani schudnać i to nie jest problem w mojej psychice. Moje ciało po prostu tego nie przyjmuje choć moja psychika bezpiecznie pozwala mi przytyć nie wychodzi mi to.

Odczuwam ją bardzo mocno fizycznie i nie mówię tutaj o tańczeniu lub czymś podobnym. Gdy słyszę jakiś dobry kawałek który na prawdę ma vibe moje emocje nie wiedzą co ze sobą zrobić.

Może to dziwne, ale ja na prawdę lubię to uczucie.

Czy gdyby mnie wtedy kochała zachowywała by się tak?

Czy gdyby mnie wtedy kochała stawiała by przyjaciół wyżej niż mnie?

Czy gdyby mnie wtedy kochała rozmawiała by ze mną o uczuciach?

Czy gdyby mnie wtedy kochała traktowała by mnie jak zabawkę?

Czy gdyby mnie wtedy kochała wymyślałaby różne rzeczy na mój temat?

Czy gdyby mnie wtedy kochała mogłaby zmienić chociaż jedną złą cechę w zachowaniu dla mnie?

Czy gdyby mnie wtedy kochała zauważała by swoje błędy?

Czy gdyby mnie wtedy kochała mogłaby nie robić kłótni o byle co?

Nie mam płaskiego brzucha ale wiem już, że u mnie chwila biegania może to zmienić.

Mam plecy i twarz pełną pryszczy, i tu nie chodzi o higienę, bo myję się codziennie ale mój największy game changer to żel do mycia z kwasami AHA i PHA.

Czasami pryszcze pojawiają mi się też losowo na rękach, nogach i brzuchu. Nie wiem od czego to zależy. Na brzuchu mam raczej pojedyńcze i małe a na rękach i nogach tylko z pozoru małe.

Aktualnie najgorszą sytuację mam na ramionach i klatce piersiowej. Na to nawet mój wcześniej wspomniany kwas nie działa...

Mam myśli o auto agresji, co przez miesiąc się nie pojawiało więc nie znacznie, przez ilość ran, ale mój miesiąc czystości został zepsuty.

Psychicznie nie czuję mocnego obciążenia, ale nie wiem od czego to zależy, bo jednocześnie odczuwam tę obciążenie bardzo mocno.

Właśnie skończył się jeden z oglądanych przeze mnie filmów i powiem szczerze, że film niepozorny ale przy końcu gdy nadszedł morał moje myśli coraz bardziej zapewniły się w przekonaniu, że nie warto ufać każdemu.

Nie wiem, może tylko mnie to zmusiło do myślenia i zapewnienia się w tym, overthinguje 24/7 więc może dlatego.

Opowiem film pokrótce, abyście mieli jakiś zarys tego co ja. Więc spoiler!!

Odłączam się od realnego świata i wchodzę w film. Czasami nie wiem nawet czy jeszcze żyje i zaczynam czuć się z tym bardzo niekomfortowo.

Całe szczęście po podstawówce nasz kontakt się zakończył, ale patrząc na ich zachowanie wtedy teraz ciężko jest nie poświęcić chwili na po myślenie o tym, czy dają jakoś radę, czy wszystko u nich okej, czy naprawili się i czy są w końcu osobami godnymi posiadania chociaż przyjaciół.

Potrafię siedzieć i myśleć i nagle czuje że moje ręce nie chcą się podnieść. Muszę spędzić chwilę aby podnieść telefon czy nawet wstać z łóżka.

Inną sytuacją jest taka, w której widzę jakby moja ręka wykonywała normalny ruch sięgając po coś tylko, że nie mam nic w ręce. Nie mam pewności jak to wyjaśnić. Widzę jak moja ręka się rusza, ale fizycznie nic takiego się nie dzieje. Mam nadzieję, że ktoś to zrozumie...

Dotyk mogę przyjąć tylko od osób które lubię, jeśli cię nie lubię, zaczne krzyczeć i się odsuwać.

W szkole gdy koledzy wbijają mi palce w żebra czuję się całkiem w porządku, ale gdy dziewczyna do której mam uprzedzenia złapie mnie za rękę od razu krzyczę.

Wiem, że krzyczenie na ludzi to zły sposób ale to już moja automatyczna reakcja obronna, nie jestem w stanie zrobić tego inaczej bo tak już po prostu mam.

Nie nawidzę też gdy dotyka mnie ktoś z rodziny. Może i przeżyje przytulenie z jakąś ciotką z Chin która przyjedzie raz na rok ale gdy zrobi to ktoś bliższy to już się we mnie gotuje.

Mówiąc "normalnej" nie mam na myśli sztywnej kobiety, myślącej tylko o sobie tylko o takiej, która będzie potrafiła docenić wszystko, która będzie rozumiała, umiała wysłuchać i porozmawiać, która lojalna, będzie akceptowała i wspierała w trudnych chwilach, i której nie będzie zależało tylko na pieniądzach.

Moim marzeniem jest spędzić życie z taką kobietą. Leżeć sobie i oglądać wspólnie filmy, dawać jej prezenty; kwiatki, lego, słodycze (jeśli by lubiła) itp. Chodzić do restauracji, wyjeżdżać do różnych krajów, jeździć nad morze i dużo więcej.

Do toalety poszła dyrektorka, a nikt nie miał pojęcia jak ona wygląda. Jedna osoba z naszej 4-ki przyjaciół zaczęła głośno przeklinać co oczywiście słyszała dyrektorka, i kto dostał opierdol?

No ja.

Zaczeła robić wykłady o przeklinaniu, chociaż wyraźnie słyszała moją próbę tłumaczenia się, że to nie ja. Poźniej podeszła i powiedziała nie zwracając się, sugerując kto ma to zrobić "podejdź po klucz", za pierwszym razem nikt nie poszedł, bo przecież z kąd mamy wiedzieć o kogo jej chodzi, ale zaczęła nas wołać. Po chwilowej rozmowie na temat tego, kto pójdzie po klucz, poszła moja koleżanka ponieważ strasznie kręciło mi się w głowie i zabrakło mi nawet sił aby stać.

Ale i tak było źle, ona chciała mnie. Kiedy dawała klucz zgadnijcie co się stało. Kto dostał kolejny opierdol?

No ja.

Czy ja coś źle ciągle w życiu robie, czy to ona po prostu musiała wybrać mnie na jakiś cel? Niby taka sympatyczna, miła ale pokazała mi się od innej strony, nie chcę jej już widzieć.