aşıktım hatırlamıyorum,

Hayatın bir dengesi var. Tahterevalli gibi düşün. Bir taraf havada uzun süre kalınca inmek ister. Karşı taraf serbest bıraksın ister. Atlamaya çalışır, başaramazsa öfkelenir, bağırır çağırır. Dengede olmak, eşit seviyede olmak herkesin hakkıdır.

Her insan bir iz bırakır sende, her iz dengeyi değiştirir. Bazıları yaptığı yanlışın bedelini ödemeden ya da o yanlışı telafi etmeden çekip gider hayatından. Bıraktığı izi silmen gerekir, dengeyi yeniden bulman gerekir.

Bunun için de en yakınındaki, belki en sevdiğin, belki nazının en çok geçtiği kişiye çatarsın. Kötü bir izi silmek için, iyi bir dostu silme noktasına gelirsin bazen.

Yapma.

İçindeki zehrin seni boğmasına izin verip etrafına öfke saçmak yerine, bir dostun yüreğine sığın, gülüşüyle ısın mesela.

Bu da sağlar dengeyi.

İyi insanlar iyileştirir. Kaybetme onları, sarıl onlara.

“Susuyorum ya,” dedim, “daha fazla ne anlatabilirim?”

Küçülttüğün kendinden dışarı taşan sen, sel gibi katar önüne seni, çiğner geçersin canını yakan ne varsa, kim varsa. Selin ardında kalan enkazda, senden de biraz vardır, ıslak toprak kokusuna, lime lime ettikleri etin de karışmıştır. Kokuyu içine çeker, kendini orada bırakır, kendi başına yola çıkarsın yeniden.

Haksızlığa uğramış, verdiği değeri alamamış, asık suratlara gülmüş, buz kesmiş yüreklere yanmış yüreğimden, o saf, temiz halimden, hafife alınmış iyi niyetlerimden, kör olası inceliklerimden, kendimden özür dilerim. Hepinizden ve her şeyinizden uzak...

Sözüm yok kimseye, muhatap benim.