Bişeyler

Bir bakıyorsun en zayıf yanından, savunmasızlığından vuruyor seni. Sonra diyorlar ki; insanlara güvenmelisin! Oysa tüm yaralarımızda en çok güvendiklerimizin parmak izi var.

Bilmiyorlar...✒️📖

Bu Aralar

Biraz Dünyalık Sevgilere Daldık

Biraz Bahara Aldandık

Belki Eskisi Gibi

Seninle Fazla Yalnız Kalamıyoruz Artık

Lakin Herşeye Rağmen

Değişmeyen Birşey Var

Mahçubiyetimi ve Dahi Acziyetimi

Her Dem Yine de

yaralısın sen, içindeki korkularla boğuşacaksın ömür boyu.

bir köşeye geçecek ve sokağı izleyip iç çekeceksin. hastasın sen, her ismin anıldığında delicesine acıyacak isimsiz yanların. garip bir mesele bu, isminle bile barışamamışsın. öyle kendine yabancı, öyle kendine karşı, öylesine de çocuksun.

delisin sen. bir saç teline yazılar yazacak, bir kaburganın anatomisini en derinine kadar ezberleyecek ve çoğu kadını kendine hayran bırakacaksın. yine de eninde sonunda akşam olduğu zaman herkes evine bir lokma huzur götürürken sen delicesine bir nefret götüreceksin.

sevmek isteyeceksin. çünkü sevmeye en çok aklı erip sevmeye kalbi ermeyenlerdensin.  açacaksın kollarını, gözlerini kapayacak ve vücuttan vücuda saracaksın kollarını. her defasında huzuru buldum sanacak ve yanılgılarınla çırpınacaksın.

canın ses istemeyecek, bir balkonda bir demlik çaya sığınacaksın; canın nefes almak istemeyecek hiç pençesinden kurtulamadığın ilaçlarına ve ritimsiz şarkılarına sığınacaksın.

güçlüsün, kuvvetlisin, üstelik tehlikeli bir zekan var. kolay kolay yıldırmıyor hiçbir şey seni ama hastasın sen. ruhunda bir kanser var ki, yakana yapışmış, bırakmıyor nefsini. ellerine yapışıyor o kaçıp kurtulamadığın isteklerin ve kuvvetli arzuların. titriyorsun, korkuyorsun, kimlere sığınsan, nerelere kaçsan bilemiyorsun.

dört duvarın arasındaki çaresiz kadın da sensin, bir masada insanları çevresine toplayıp dünyayı kurtarmaya koşan kadın da… bir dağ gibi heybetli bir çöl gibi yakıcısın.

en çok kendine yabancısın. bir keşfetme arzusudur, tutturmuş gidiyorsun. kendini hiç mi hiç tanımıyorsun. öfkelerini sarıyor, sarmalıyor sanki kefenin cebi varmış gibi onları biriktiriyorsun. hafızan nasılda kin ve nefret kokuyor! nasılda rutubetli ömrünün her yanı! adım atmana izin veriyor mu acaba omzundaki yaşanmışlıkların ağırlığı?

derdin kaynağını bilen kadın da sensin, derde hikmet bulan da… derdin dermanını bilende sensin her gönülde derman arayanda… kimsin sen?

Ne doğan güne hükmüm geçer, Ne halden anlayan bulunur; Ah aklımdan ölümüm geçer; Sonra bu kuş, bu bahçe, bu nur.