Dik dur ve gülümse. Bırak neden gülümsediğini ...

Asma kilit karardır. Kapanıştır. Bitiştir. Umutsuzluktur. Vazgeçiştir. Kendini vazgeçtim yalanına inandırmak iyi gelir bazen. Böylesine bir vazgeçişin içinde saklanan, gidenin senin fikrini değiştirmesi için gelişini bekleyiştir. Kendinden gizlediğin dilektir. “Gidersen git” derken, giderse sonun olacağını bilirsin ama kal da diyemezsin gidene, eğer bencil sevmeleri bilmezsen. Kendi bitişinle onun yeniden başlayacağına dair içinde yaşayacağın benzersiz mutluluk için alınan karardır o asma kilitler. Bitişin kararıdır asma kilit ve bir daha ruhun kapılarının aşka açılmayacağına yalandan da olsa inanma çabasıdır. Kırılan, aşktan olma ruh kapılarını yıkılmasın diye bir arada tutma çabasıyla birleştirip bir asma kilitle tutturursun en ayrık yerinden. Asma kilit, korkularından kaçıştır. Yeniden savunmasız ve aşkın karşısında çıplak ortada kalmamak için kırık dökük kapılarını pencerelerini kapatır asma kilit takarsın üzerine. Kaçarsın. Kaçıyorum kabul ediyorum. Hala tek dileğimsin itiraf ediyorum ama senden kalanlar, gelenleri kötüleştiriyor diye aşka kadar kapalıyım. İçeride tadilat var. "Aşka kadar kapalıyız"

… severmişim meğer gözümün önüne kar yağışı geliyor ağır ağır dilsiz kuşbaşısı da buram buram tipisi de meğer kar yağışını severmişim güneşi severmişim meğer şimdi şu vişne reçeline bulanmış batarken bile güneş İstanbul’da da kimi kere renkli kartpostallardaki gibi batar ama onun resmini sen öyle yapmayacaksın meğer denizi severmişim hem de nasıl ama Ayvazofki’nin denizleri bir yana bulutları severmişim meğer ister altlarında olayım ister üstlerinde ister devlere benzesinler ister ak tüylü hayvanlara ayışığı geliyor aklıma en aygın baygın en yalancısı en küçük burjuvası severmişim yağmuru severmişim meğer ağ gibi de inse üstüme ve damlayıp dağılsa da camlarımda yüreğim beni olduğum yerde bırakır ağlara dolanık ya da bir damlanın içinde ve çıkar yolculuğa hartada çizilmemiş bir memlekete gider yağmuru severmişim meğer ama neden birdenbire keşfettim bu sevdaları Prag-Berlin treninde yanında pencerenin altıncı cıgaramı yaktığımdan mı bir eski ölümdür benim için Moskova’da kalan birilerini düşündüğümden mi geberesiye saçları saman sarısı kirpikleri mavi zifiri karanlıkta gidiyor tren zifiri karanlığı severmişim meğer kıvılcımlar uçuşuyor lokomotiften kıvılcımları severmişim meğer meğer ne çok şeyi severmişim de altmışında farkına vardım bunun Prag-Berlin treninde yanında pencerenin yeryüzünü dönülmez bir yolculuğa çıkmışım gibi seyrederek NÂZIM HİKMET (Severmişim Meğer)

Hep böyle çocuksu mu bakar senin gözlerin? Hep böyle içinde uzak bir ışık mı yanar? Bakışlarında beni dinlendiren bir şey var; Kıyısındaymış gibi en sakin denizlerin... Bir yelkenliyim şimdi ben senin limanında Fırtınalardan geldim sende dinleniyorum. Bu huzur, bu sessizlik hiç bitmesin diyorum; En eşsiz dakikalar sürsün senin yanında... Hiç yumma gözlerini, ışığın eksilmesin, Gündüzüm aydınlığım, ipek böceğim benim! Güz bahçemde açılmış o son çiçeğim benim! Yorgun kalbim seninle elem nedir bilmesin; Ayırma gözlerimden çocuksu gözlerini, O sakin o yalansız, o kuytu gözlerini

suskun ve dalgın bir aşkı terk edip gidiyor sabah bu yalnızlığın nasıl değişeceğini bilmiyorum kuzeye gitsem, denize insem kabuk bağlar mı gelmeler ... yaranın da yarası var, ruhun ustası yokmuş kim yükünü erken boşaltırsa birine biri o kadar az kabuksuz yaşarmış -Meriç Hanım'dan Salih Aydemir

sana bakmak toprağa bakmak kadar güzeldi sert şarkılar vardı yanaklarında sabahın sisini dalgın atlara yükledim senin şehrine vardım saçlarını aradım boşuna.. sen yoktun.. bir şey yoktu... bütün dillerde yalan söyledim sana inanmak için sen gittin tarih bitti milat neyi açıklaya bilir sana bakmak toprağa bakmak kadar güzeldi...

Vermeme olanak yok bana verdiklerini Ama ayrılırken bir hesaplaşma da gerekli Geçmiş bunca güzellikten bir anı olarak Ben seni alayım istersen sen de beni

Biliyorum yağmur yağmaz yukarı doğru yeniden, Acımaz olur, silinir gider izi bıçağın. Ama hiç bir rüzgar dolduramaz boş kalan yerini, Bir yaşamdan ötekine Birlikte uçan turnaların yerini Gökyüzünde...

Rüzgarın dağımda olsun esmerliğin gecemde öyle kal, sana sonsuz sarıldığımda.

Gün batımına doğru kanatlanmak Bir rüyanın sihrini bozmak gibi Karanlığın hayasından çekinmek Utanır gibi acizlikten umutlar Umut ki,bulmak kendini,kendini bilmek. Bilirim acıyı,kederi,kaybedilmişleri Arada bir kazanmak,hayat bu işte Öyle sıradan nakıs beklentileri Bir delikanlının yüreği ve anne bilir Umut ki,taşır hayata tüm hayalleri.

Yüzleri ve saçları yaşlandıran Zaman, şiddetli duyguları da yaşlandırır, ama daha çabuk. İnsanların çoğu budala olduğu için, bunu farketmemeyi başarırlar ve alışkanlıktan başka bir şeyin kalmadığı yerde hala sevildiklerini sanırlar. Eğer böyle olmasaydı, dünyada mutlu insan olmazdı.

Ölüm; ben onu çiçeklerle giderken gördüm. Ölüm; ben onu yaşamları bilerken gördüm. Obur doymazlıkların obur açlıklarında, Ölüm; ben onu, varlıkları silerken gördüm. Ama bir de yokluğun ve yüreğin önünde; Ölüm; ben seni utanç ile titrerken gördüm.

Ne sahip olduğundur hayat,ne de umdukların bunca zaman. Yüreğin kadardır hayat! Seviliyorsan renkli, seviyorsan siyah beyaz…

İnsan en az üç kişidir. Kendisi, olmak istediği kişi ve aradaki farkta yaşayan üçüncü. En sahicisi de bu üçüncüdür. Olmak istediğin kişiden kendini çıkardığında, aradaki farkta yaşayan kişidir en çok sana benzeyen. Ne kendin kadar huzursuz ne de olmak istediğin kişi kadar hayalidir o. Yine bu yüzden iki insanın birbirine âşık olması en az altı kişi arasında geçen bir hadisedir. Hangi kişiliğinin hangi kişiliğe, hangi parçanın hangi parçaya özlem duyduğunu çözemediğinde, içmeyi unuttuğun sigara parmaklarını yakana kadar karşı duvara bakarsın.

-Yalnızlık Paylaşılmaz Yarın düzenleyecekler aşklarımızı, Ner'deyse. Huysuzluğumuz ondan. Perdeleri kapatmalı mı? Perdeyse. Yaşamlarımızın, doğumlarımızın Tadı kaçmadan.. Gökteyse, yerdeyse, Bir şeyse. Çarpık çizdiriyorlar, Karanlık yazdırıyorlar, Canından bezdiriyorlar.. Kırgınlığımız ondan. Acı-acı güldürüyorlar.. Hırçınlığımız ondan. Ağlamaca karamsarlık tütüyor Buram-buram Konularımızdan.. Burukluğumuz ondan.

Kaybederken kazanmayı şiirden öğrendim 
Öyle bir harp meydanına döndü ki ömrüm 
Mağlup bir şah iken gâlip bir nefer-i merkûm 
Yürüyorum sılaya, uyağımda ölüm. Güle Güle - Seslerin Sessizliği,

Kadınlar kırılıyor, adamlar kırılıyor, çocuklar kırık büyüyor, kırıklık büyüyor, yaşam azalıyor, zaman tükeniyor ve her şey ve herkes birer birer ölüyor. Şarkılar da bitiyor, şiirler kısalıyor, geceler uzuyor, sigara izmaritleri kül tablalarında yerlerini alıyor, kokusu duvarlara, perdelere siniyor sigaranın, kahveler soğuyor bir dalmışlıkla, birilerinin elleri üşüyor, yastığına çiğ düşüyor birilerinin, birileri sorguluyor sürekli, ''neden''i.. Dünyanın en masum sorusudur; Neden? Ben bilmiyorum.

İstemem, ey dil, bensiz okuma 
İstemem, ey göz, bensiz görme 
Bensiz uçup gitme, ey ruh, istemem 
Senin aydınlığındır aya ışığını veren geceleyin 
Ben bir geceyim, sen bir aysın madem 
Gökyüzünde bensiz gitme, istemem 
Gül sayesinde yanmaktan kurtulan dikene bak bir 
Sen gülsün, bense senin dikeninim madem 
Gül bahçesine bensiz gitme, istemem