줄리아

nie ważne który z nas dzisiaj umrze. i tak jutro obaj obudzimy się w piekle.

lata sześćdziesiąte się skończyły, narkotyki nie będą już tak tanie, seks tak wolny, a rock and roll nigdy tak wspaniały.

wtedy pozdrowił śmierć jak starego przyjaciela i odszedł z nią z tego świata, jak równy z równym.

cholernie boję się tego, że jakaś inna zobaczy w nim to, co ja, a on zobaczy w niej to, czego nie widzi we mnie.

śpiewam o tobie do blasku księżyca.

chcę teraz koniecznie namalować rozgwieżdżone niebo. często wydaję mi się, że noc jest jeszcze bogatsza w kolory niż dzień, ubarwiona najintensywniejszymi fioletami, błękitami i zieleniami. jeśli przyjrzysz się uważnie, to zobaczysz, że niektóre gwiazdy są cytrynowe, inne mają odcień różowy, zielony i błękitny jak niezapominajki. bez zgłębienia tematu jest oczywiste, że aby namalować rozgwieżdżone niebo, nie wystarczy umieścić białe kropki na błękitnej czerni.

wielcy artyści rodzą się po śmierci.

wszyscy jesteśmy po prostu sztuką, którą powinniśmy podziwiać. z niedoskonałościami czy też bez nich. jesteśmy ludzko piękni.

podobno gdy malarz umiera, bóg daje mu ostatni raz pomalować niebo.

oprócz przyjaciół warto też mieć papierosy.

jestem dziewczyną ze złamanym sercem, pociętymi rękami, chujowym wnętrzem, ale kurwa obiecuję ci, że kocham najmocniej.

wybieram ciebie i wybiorę ciebie za każdym razem. bez zatrzymania, bez wątpliwości, w mgnieniu oka. zawsze wybiorę ciebie.

chcę o tobie zapomnieć, jednocześnie modlę się, żeby nasze drogi jeszcze kiedyś się spotkały.

tworzymy w głowie wymarzone scenariusze żeby chociaż przez chwilę poczuć się tak, jak naprawdę byśmy chcieli.

poznałam cię przypadkiem i był to najpiękniejszy przypadek w moim życiu.

sierpniowej nocy oglądałam gwiazdy na niebie, było ich tak dużo, a każdą prosiłam o ciebie.