to nóż utknięty między wersami

tego, czego nie zdążyłam Ci powiedzieć.

Miłość, którą dostałam, była najładniejszą, zadbaną, pachnącą, przez wielu wyruchana.

Dziś nie stać mnie na nią.

Zostawiłam tam część siebie.

Na bliźniaczkę też, co ślizga się po błyszczącej rurze przyjaźni.

Nimfy, unosząc się nad jeziorem szczęścia, rozpływają się od podmuchu złości.

Czas wytrwale poluje, czeka na chwilę słabości.

Sesja zamknęła przede mną drzwi,

bez grosza nie otrzymałam wstępu.

Zalegałam im w znanym świecącym burdelu.

Warto szukać kwiatu w dziewiczym parku — świeżym z podmuchem w powietrzu.

Wypchano mnie pustką, lecz nadal obserwuję dziwki.

Patrzę otępiało, jak sucha psina na deszcz w oddali, kujący jak ostre i zimne szpilki.

tą część mnie, która miała wiecznie promieniować i otaczać ciepłem innych