Bygda/byen

Når eg forlet øya og eg ser den forsvinne bak nakne og værherja holmar og 

usynlege skjær, så kjenner eg at det knyter seg i brystet. 

Eit år blir for lenge til neste gjensyn. 

Øya eg kjem tilbake til er aldri den same som den eg reiser ifrå. 

Medan eg står her ein stad mellom stader, flyttande og flytande på havet, 

undrar eg kvifor eg alltid kjenner på denne tunge avskjeden? 

Ein etterkommar sa ein gong at den går i arv. 

Savnet etter barndomsheimen til dei før oss, øya som blei bytta ut mot byen. 

Når sommaren er over står den der omringa av sjø med mørke vindu.

 Eg ser den framleis og tenker at slik har nokon stått før meg. 

Kanskje dei lengta allereie før dei hadde forlate kaia? 

Fekk dei det betre når dei flytta til byen? 

Og vi som kjem tilbake - kvifor blir vi ikkje? 

Kan ein landkrabbe overleve ein vinter her ute?

Øya fanger og øya frir. 

Eg ligg på ryggen,

ser knapt himmelen. 

Tretoppane gjer meg svimmel. 

Eg har mange spørsmål. 

Dei har ingen svar. 

Skogen gjer meg søvnlaus. 

Den gir meg indre ro, 

og kaos om eg tenkjer for mykje. 

Den peikar aldri mot ein bestemt sti,

og eg er villig til å gå meg blind. 

Eg forelskar meg i mørket. 

For den djupaste skogen puster liv i meg og tar pusten frå meg. 

Den vil alltid gøyme noko under mose og lyng, 

og minne meg på at mennesket; 

I heard his voice first.

Old man to old woman.

"Hi baby, I remember you back in the days. You were great at dancing the limbo!" 

The old woman smiles as she carefully drags her feet toward the exit. 

"There you go baby, slowly, step by step. It's easy." 

The man waves goodbye to the lady, then winks at me. 

My eyes are runny and clear from the cold. I wipe my cheeks with a tissue.

 "Looking good baby, looking good." 

His voice is smoky. 

I look away, feeling a bit shy, then look back again. 

He's wearing a black leather jacket and a pair of lennon-sunnies under his regular glasses. His right hand rests over the handle of his suitcase. He's got long nails, and a ring with a huge shamrock green stone. 

"Classic chic, the real deal. I've been around you know. Where are you from?" he asks. 

"Norway," I say, to which he replies in broken Norwegian: 

"Snakker de norsk? Hva skal de gjøre i kveld?" 

Han spelar trekkspel ved Oslo S. 

Talentet hans er ikkje lenger ein sjeldan juvel

som han kan begeistre med. 

Ved det eine gatehjørtnet etter det andre, 

i den eine parken og i den neste, 

høyrer ein den same songen 

- om og om igjen. 

Men lyden hans er annleis, 

ei oppløftande, harmonisk flukt, 

vekk i frå trafikkstøy og triste ansikt. 

Ei forbipasserande tek melodien med seg. 

Ho nynner den stille for seg sjølv, 

I undergrunnen er det tidleg morgon. 

Vi er alle på veg ein stad

nokon eller noko venter på oss. 

Vi sit stille. 

Dei fleste av oss ser ut vindauget

held fast ved ein mørk tomleik. 

Det er ingenting der ute,

men er det ingen her? 

Auga mine seier hallo! 

Se meg. 

Eg ser på deg,

men vi skal helst ikkje sjå på kvarandre

og om vi gjer så kan vi ikkje stirre for lenge. 

Vi er alle ingen og nokon, 

ukjend og kjend, 

men det spiller kanskje inga rolle? 

Vi har kanskje mykje til felles du og eg, 

men det tilsynelatande er bane 5,