Umudun olduğu yerde mucizeler çiçek açar...

çok mu kördüm, bunları göremeyecek kadar çok mu inandım, çok mu bağlandım? bu öfkem sana değil kendime karşı seni hiç mi tanımadım ben, en çok seni bilirim sanıyordum hatta seni sadece ben biliyorum sanıyordum. hiç de öyle değilmiş ben seni hiç tanımamışım benim yaptığım sadece seni çok sevmekmiş.

nasıl yapabildin ya nasıl

sen beni değil içimdeki çocuğa ihanet ettin. seni severken çok saftım, temizdim. bütün gerçekliğimle sana elimi uzattım. o eli keşke tutmasaydın. bazen gerçekten insanların gerçek yüzünü görmek istemiyoruz, hep bahaneler üretiyoruz. yapmamıştır, dememiştir, o kızı öpmemiştir. bir zaman sonra biz gerçeklerden koşarak kaçarken o gerçek bizi sırtımızdan bıçaklayıp gidiyor ve orda sadece bir enkaz bırakıyor.

imkansız değildik ama bir şeyler bitmişti artık. çabam,hevesim,özlemim...anlatmak istediğim her şeyi anlattım,gördüm onu, kokusunu içime çektim, elini tuttum ama bir şeyler eksikti. Hem bir şeyler bu kadar tamken nasıl bu kadar eksik.Aradığındaki o sevincim kalmamıştı mesela, ya da sesini duyduğumda içimdeki kelebekler kalbimi tıkırdatmayı bırakmış gibiydi.Hem bir o kadar yabancı hem bir o kadar tanıdık. Aşk denilen şey bu olmamalı. Yıllar sonra gördüğünde bile içinde o acıyı hissetmek değil mi aşk. bilmiyorum belki de ben aşkı bilcek kadar yaşlanmadım henüz ya da aşk bilinen bir şey değil..

kendime gelemiyorum nasıl sana geleyim