dm kısmı gitti bende haberiniz olsun.

bak nasıl yanıyorum cayır cayır, içim acıyor. ateşe tutulan bir kağıt parçası gibi büzüştü yüreğim sevdama. duygularım kör, hislerim sağır, alkışlarım sessiz, dualarım kabulsuz bekliyorum bitmeyen gecenin usulunda.

neler için çaba verdiğini, hangi acının en ağır şekilde seni hapsettiğini, aslında ne kadar yorulduğunu, bütün mağlup olduğun savaşlarını biliyorum. sana belki deva olamam ama seninle aynı savaşa varım. seni gördüğümü, duyduğumu, anlamak için tonlarca çaba verdiğimi bil, yeter.

lunapark ,sevgilim. seni sevince aklımın salıncağında sallanıyor çocukluğum, bıraktım seni, hayatın bahçesine, sen sevgilim sen, hayatın çocukluk arkadaşı.

ben sana teşekkür ederim beni sen öptün. ben uyurken benim alnımdan beni sen öptün, serinlik vurdun korulara, canlandı serçelerim, sen mavi bir tilkiydin, binmiştin mavi ata, ben belki dün ölmüştüm belki de geçen hafta.

ben eve biraz geç geldim, sen de bizim sokaktan biraz hızlı geçmişsin. dünya dönecek seni bir daha bizim sokağa getirecek, gece yıldızlara bir şeyler fısıldadım sırf sen rahat uyu diye.

ben kararımı verdim öteki gel aynaya bak senin üstün eski püskü tırnakların lekeli yüzün kara sana kağıt lazım kalem lazım ekmek su lazım şeytanla buluşacağız ağacı göğü geceleyin bir dağı taklit edeceğiz toprağa bulaşacağız.

gözümde mil, dudağımda uçuk, koynum yara, elimde paslı mavzer. dilimde duyulmamış bir sen.

herkesin yaşamı uzun bir kaldırım gibidir. bazılarının taşları iyi döşenmiştir. benim gibi diğerleri çatlaklar, muz kabukları ve izmaritlerle doludur. senin kaldırımın da benimki gibi ama muhtemelen benimki kadar çatlaklı değil. umarım bir gün kaldırımlarımız kesişir.

bir ülkeye karşı çıkabilirim, toplumla savaşabilirim, gücüm her şeye, herkese yeter. bir sana yenilmek istiyorum. sana yenilmek çok onurlu. sana kaybetmek en büyük zafer. sana esir düşmek ne güzel aidiyet. seni sevmek çok güzel bir ev.

önce bir ellerin vardı yalnızlığımla benim aramda, sonra birden kapılar açılıverdi ardına kadar, sonra yüzün onun ardından gözlerin dudakların, sonra her şey çıkıp geldi, bir korkusuzluk aldı yürüdü çevremizde, sen çıkardın utancını duvara astın, ben masanın üstüne koydum kuralları, her şey işte böyle oldu önce.

belki de hayatın özeti budur, duvarlarımız. çarpa çarpa büyüdüğümüz, çarpa çarpa yok olduğumuz duvarlarımız. bizi biz yapan da bu, bizi çürüten de bu.

belki hep, belki de hiçbir zaman. insan ders alır zamanla, doğrumuyduk asla. yine de çok şey öğrendim. bilmiyorum ben sevmeyi, belki de çok iyi biliyorum, belki de öğrendim. güzel şeylerin yanında, kötü şeyler de öğrendim. hak ettiğim gibi. belki yolun sonu, belki yolun başı. mühim olan seni güzel hatırlamak.

ben kazanırım bütün savaşları sen dizimde yat, soluklan.