hola neña

keşke yan koltukta sen olsan eskisi gibi. ileri gidiyormuşum gibi görünüyorum fakat yerimde sayıyorum.

bir süredir bir şeyler yazasım vardı. nereye yazsam, nereye yazsam. burayı unutmuşum. şimdi ise bir şey yazasım yok.

burç haritasını daha yeni kavramaya başlamışken önümüze bir de kader matrisi çıkardınız.

çıldırtmadın ama mahvettin. normal davranmamı bekledin. depresyonumun, stresimin ortaya çıkardığı sonucu ikiye katlayıp tepindin. oysa yapman gereken sakin karşılayıp hiçbir tepki vermemekti. yani niye.

arada size bakıp kaçıyorum.

kilo vermemin, plan yapmanın ya da güzel şeyler satın almanın önemi kalmadı ya. çok yazık ve üzücü. tat almıyorum.

Kadıköy'ü terk ettim ve sandım ki yanında kalırım.

aşk ile aşk acısı çok garip ve ağırmış. kalbimi iki dakika çıkarıp rahatça nefes almak istiyorum. ay bu nedir.

kilo veremiyorum. iyi bir formül veren olursa diyetisyenimi kovacağım. iyi akşamlar.

ay unutmuşum ben burayı ya.

bilgisiyle beni beslemeyen insanlardan kaça kaça yalnız kaldım. bu kadar üstten bakma yeter yani.

tiyatroda, konserde, sinemada yanımdaki koltuk boş oluyor. denk geliyor. o koltuklarla gösteri boyunca bakışıp "burada oturabilirdin oysa." diye üzülüyorum.

aaa ben sürekli böyle hayatımdaki aksilikleri düzeltmekle mi uğraşacağım ya. bazı şeyler yağ gibi kayıp gelsin bana istiyorum.

ay şekerim nasıl bu kadar arkadaşsız kaldım da kendimi yer bitirir oldum bilmiyorum valla.