Boşluktabirİdal

"Her elveda dediğimiz zaman, ben biraz ölürüm.."

Kısacık bir şeydi belki ama çok güzeldi

Kaldıramıyorum

Yapılabilecek bir şeyler vardı, yani en azından ben var olduğuna bir şekilde inanmak istiyordum. Sonra bir şeyler olmaya başladı, aslında hep oluyordu bir şeyler ama daha da büyüdü işte. İşin içinden çıkılmaz hâl aldı. Yollar kapandı, ya da ben bulamadım o yolu bilemiyorum. Her şeyi yitirmeye başladım, önce anların kıymetini bilmeyi kaybettim, sonra saatler önemsizleşti, günler, aylar, bunların hiç bir önemi kalmadı. Sonrasında hislerimi kaybetmeye başladım, üzüntü, mutluluk, sevgi hepsi bir bir yok oldu içimde. Sonra insanları kaybetmeye başladım, beni sevdiğini dile getiren insanları. Acıydı. Kimse bilmese, kimseye söyleyemesemde fazlasıyla acıydı, merak edende yoktu zaten. Merak edenleri çoktan kaybetmiştim çünkü. Ağladım, çokça ağladım. Kimse duymadı. İçtim, müzik dinledim, sadece uyudum ya da hiç uyumadım saatler saatleri kovaladı. Ve ben kendimi bitirdim. Bilerek isteyerek yapar mı insan kendine bunu, ben düzeleceğini umarak yaptım. Düzelmedi. Etrafına yalandan duygular, hareketler gösteren biri, aynadakine bile yabancı biri yarattım

Dışardan bakılınca her şey yolunda, içerisi harabe

Bilmek, hissetmekten daha ağır

Bazen olmayınca olmuyormuş, ne kadar seversen sev ne kadar kalbini açarsan aç, olmayınca olmazmış. Ne kadar acıtsa ne kadar üzse de kabul etmen gerekirmiş. Sevmek bazen her şeye yetmezmiş, sevmek bazen sevilmeye yetmezmiş

Sadece acı