#benimpostlarim

Bir İdam Mahkumunun Son Günü / Victor Hugo

DURMAK

Yerinde saymak deyimi ile kendimizi özdeşleştirdiğimiz zamanlar gelir. Bu bir nevi yaşam sürecine kendince kafa tutmak gibi görünse de arkasında senden başka etkisini görecek kimse olmuyor. Hayat öznel bir biçimde yaşanıyor. Niceliği yok çünkü nitel bir olgudur. Yerinde durmayan ve kimseyi beklemeyen bir gerçekliktir. Kimsenin bir yerine kazık çakacak kadar gücü yok neticede aciz bir varlığız. Kudret yettiremediğimize göre yerinde saymak için ayak diretmenin de bir anlamı olmamalı. Gereksiz olduğunu bildiğimiz hâlde bile bir işin bir uğraşın ucundan tutsak sabit durmaya çalışmaktan iyidir. O zaman bizi yerimizde saymaya iten nedenleri bir tarafa bırakıp hayat akışı içinde oluşturduğumuz veya oluşturağımız beklentilere daha az yıpranarak ulaşmak mümkün olabilir.

Küstürme beni dökülen yapraklara, yağmura.

Bak kışta geliyor.