Szukam spokoju

Najbardziej wyczerpującą rolą, jaką przyszło nam odgrywać w dorosłym życiu, jest rola osoby, która zawsze sobie radzi. Świat przyzwyczaił się do tego, że nie pękamy, że jesteśmy filarem dla innych, że zawsze mamy rozwiązanie. Czasami największym marzeniem jest móc po prostu usiąść i powiedzieć: „Dzisiaj nie mam siły'”, nie czując przy tym winy.

Dziś patrzymy na świat zbyt dorośle i smutno. Gdzie się podziało upijanie się bez overthinking? Gdzie zostało otwieranie się bez wyrzutów sumienia? Tęsknię za czasami kiedy myśleliśmy że gorzej już być nie może. Tak naprawdę wtedy było dużo lepiej.

Czasami mam wrażenie, że wszystko w moim życiu wymknęło się spod kontroli. Że biegnę, biegnę, a i tak stoję w miejscu. Patrzę na swoje odbicie i zastanawiam się, kiedy ostatni raz widziałam w oczach prawdziwy blask. Teraz widzę tylko zmęczenie. Ludzie wokół mówią, że wszystko będzie dobrze, ale oni nie mają pojęcia, jak to jest kłaść się spać z ciężarem w sercu, którego nie da się z siebie zrzucić. Nie wiedzą, jak to jest udawać każdego dnia, że się uśmiechasz, a w środku jesteś na granicy krzyku. Najgorsze jest to, że ja pamiętam kim kiedyś byłam. Pamiętam marzenia, które dawały mi siłę. Pamiętam dziecko w sobie, które wierzyło, że świat stoi otworem. A teraz? Teraz czasami czuję, że zostały tylko puste ręce i strach przed przyszłością. I pytam siebie „ile jeszcze wytrzymam, i czy kiedyś jeszcze poczuje, że naprawdę żyję a nie tylko przeżywam kolejne dni.. Chce tylko znów poczuć się szczęśliwa, choć na chwilę, choć raz jeszcze….

Czasami wystarczy moment i wszystko uderza cię ze zdwojoną siłą. Przeszłość. Samotność. Smutek, złość i żal. Bezradność. Siedzisz wbijając pusty wzrok w jeden punkt, jesteś otępiały niekończącym się bólem, zmęczony do tego stopnia, że nawet nie masz siły płakać. Więc po prostu czekasz aż ta fala przejdzie, a ty będziesz mógł odetchnąć bez wrażenia, że jakiś niewidzialny ciężar próbuje zmiażdżyć twoją klatkę piersiową

Wiesz jaka cisza jest najbardziej niebezpieczna? Taka, w którą uciekasz, by nie ranić innych, a w której zaczynasz niszczyć samego siebie

"Mój problem polega na tym, że nigdy się nie zagoiłam, po prostu szłam dalej."

Czasem mam wrażenie, że jestem tylko cieniem samej siebie a świat widzi we mnie kogoś, kogo już dawno nie ma.

Cicha noc, głośne myśli.