Szukam spokoju

pójrz na swoje odbicie. Co naprawdę widzisz? Mam nadzieję, że nie tylko zmęczenie i wszystkie potknięcia, które tak skrupulatnie sobie wypominasz. Powinnaś zobaczyć osobę, która mimo wszystko nadal idzie do przodu. Która nie zawsze ma siłę, ale i tak próbuje. Która nauczyła się, że marzenia nie spełniają się od samego patrzenia w sufit. Trzeba im trochę pomóc. Nie wierz we wszystko, co mówi ci zwątpienie. Ono ma wyjątkowy talent do udawania eksperta. Prawda jest taka, że większość rzeczy, które dziś wydają się niemożliwe, jutro będzie tylko kolejnym wspomnieniem. A człowiek, którego widzisz w lustrze, zasługuje na coś więcej niż życie w cieniu własnych obaw.

Zawsze jak jest gorzej to tu wracam, no bo dokąd mam pójść.

Czasem trzeba się pomylić, aby znaleźć rozwiązanie.

Człowiek długo walczy o relacje, aż w końcu przychodzi taki moment, w którym zaczyna walczyć już tylko o własny spokój.

"Musi, musi być gdzieś taki świat, w którym jedna jaskółka czyni wiosnę. (…) W którym szewc chodzi w butach. (…) W którym, jak cię widzą, to dzień dobry. (…) W którym człowiek człowiekowi człowiekiem..." – Jarosław Borszewicz "Mroki"

Najbardziej wyczerpującą rolą, jaką przyszło nam odgrywać w dorosłym życiu, jest rola osoby, która zawsze sobie radzi. Świat przyzwyczaił się do tego, że nie pękamy, że jesteśmy filarem dla innych, że zawsze mamy rozwiązanie. Czasami największym marzeniem jest móc po prostu usiąść i powiedzieć: „Dzisiaj nie mam siły'”, nie czując przy tym winy.

Dziś patrzymy na świat zbyt dorośle i smutno. Gdzie się podziało upijanie się bez overthinking? Gdzie zostało otwieranie się bez wyrzutów sumienia? Tęsknię za czasami kiedy myśleliśmy że gorzej już być nie może. Tak naprawdę wtedy było dużo lepiej.

Czasami mam wrażenie, że wszystko w moim życiu wymknęło się spod kontroli. Że biegnę, biegnę, a i tak stoję w miejscu. Patrzę na swoje odbicie i zastanawiam się, kiedy ostatni raz widziałam w oczach prawdziwy blask. Teraz widzę tylko zmęczenie. Ludzie wokół mówią, że wszystko będzie dobrze, ale oni nie mają pojęcia, jak to jest kłaść się spać z ciężarem w sercu, którego nie da się z siebie zrzucić. Nie wiedzą, jak to jest udawać każdego dnia, że się uśmiechasz, a w środku jesteś na granicy krzyku. Najgorsze jest to, że ja pamiętam kim kiedyś byłam. Pamiętam marzenia, które dawały mi siłę. Pamiętam dziecko w sobie, które wierzyło, że świat stoi otworem. A teraz? Teraz czasami czuję, że zostały tylko puste ręce i strach przed przyszłością. I pytam siebie „ile jeszcze wytrzymam, i czy kiedyś jeszcze poczuje, że naprawdę żyję a nie tylko przeżywam kolejne dni.. Chce tylko znów poczuć się szczęśliwa, choć na chwilę, choć raz jeszcze….