Nisan

Bazı insanların hayatta olması, nefes alması, konuşabilmesi, üreyecek olması, varlığı aşırı zoruma gidiyor.

Her seferinde başa dönmekten bıktım

İlişkiyi yürütmek bu kadar zor olmak zorunda mı? İnsanlar zaman geçtikçe birbirlerinin sınırlarını daha fazla aşmak zorunda mı? Hiçbir şey eskisi gibi kalmıyor. Geçmişi özlüyorum. Bugün dünü özlüyorum yarın da bugünü özleyeceğim. Geçmiş kötü de olsa iyi de olsa geçmişi özlüyorum. Eski halimi mutluluğumu umudumu özlüyorum. Büyüdükçe bir şeyler eksiliyormuş hayatımızdan. Özellikle de hayatımdaki kişi sayısına bakınca anladım.

Uyku tutmadı değil aslında uyumuyorum artık. Uyku düzenimde son iki senedir bozuk. Aile evine döndüm bütün yaz burada kalma düşüncesi beni mahvediyor. Bir de ağustosta hastane stajım var. Üniversitemi özledim arkadaşlarımı özledim ama en çokta özgürlüğümü özledim. Sinekler var bir de.. Okuduğum şehirde ne yaz ne kış bir tane bile sivrisinek yoktu şimdi ise ısırılmadık yerim kalmadı. Geri dönmem gerekiyor. Ünimin açılmasına son 78 gün kaldı.

“Unutulmalısın. Unutulan herkesin hatırlanması için ne kadar zaman geçiyorsa, o kadar zaman geçirmelisin mezarda. Orada bile acele etmemelisin. Senden önce ölüp, senden önce unutulanlar ve daha hatırlanmayanlar var. Dur bakalım, dur hele. Sıranı bekle.” (sayfa 389)