keşke biraz olsun gönlüne girebilseydim onun tarafından sevilip sevseydim ihtimali canımı o kadar acıtıyor ki..

bilmiyorsun. bilmeyeceksin de muhtemelen. ama insanın içindeki yangın, dışarıdan bakınca sadece bir sigara dumanı sanılıyor. oysa ben bi' orman gibi yanıyorum.

demek bir ömür hayalini kurduğum saadet sensin

boynunda bir urgan iple nasıl yaşanırsa yaşa

Gönlünün meylettiği şeyin sana kısmet olmaması o kadar ağırmış ki .. İnsan, vazgeçemediği bir ihtimalin yasını tutuyormuş meğer. Ne kızabiliyorsun tam anlamıyla, ne de sevmekten vazgeçebiliyorsun. Bir yanda ‘nasip değilmiş’ diyerek teslim olmaya çalışıyorsun, diğer yanda kalbin hâlâ aynı kapının önünde bekliyor. En çok da insanın içine oturan şey, sevmek değil o sevgiyi içinde sessizce taşımakmış. Kimse görmüyor ama her sabah aynı ağırlıkla uyanıyor, her gece aynı duayla uyuyorsun. Dışarıdan her şey normal görünüyor, ama içinde koca bir keşke ben olsaydım ihtimaliyle yaşıyorsun , kimse onun kıymetini bilmezken sen bilmek istiyorsun , Uzaktan onun hayatını izlerken canın yanıyor yine şifasının yakanda olduğunu biliyorsun çok ilginç

ne zaman iki kişilik yer görsem hep bizi hayal ederim

Bazen seni yanımda bulmayı o kadar arzuluyorum ki, insanın yaşanan her kötülüğe rağmen omzuna başını koyma arzusu bitmiyor bir türlü. Başımı okşar mısın, iter misin; o ikilemi bile boş veriyorum. Diyorum ki, gelse de soluklansam.