You Know Me. I’m Impulsive.

G: Iha, magchange pin ka ba?

Me: Opo, sir. 😀

G: sige turuan kita ah. Ganito…

Me: ay sige po, salamat po.

G: mag isip ka na ng 6 numbers ah. Wag yung birthday mo. (Siya ka yung nagsalpak nung atm card at nagpindot pindot) o ayan yung 6 numbers mo. Pindutin mo jan.

Me: oks na po sir. Salamat po.

G: o ayan! Okay na! (Seems very happy at nakapagassist siya) kabata mo naman magabroad! Ingat iha.

Me: salamat po 😅

I looked back at inaassist niya talaga lahat ng nagopen ng account. Smiling happily. Engaging small convos.

Hindi ko alam kung ako lang ba yung ganito, yung kahit alam ko yung isang bagay basta may nagkwento sakin i will act na hindi ko alam or first time ko malaman yung shineshare niya. Ewan ko. Hindi talaga ako mahilig sumapaw e. Hahaha. Na pag nagkkwento ka, icucut kita kasi “ay alam ko na yan”. Walang ganon. Kahit yun lang topic natin kapag nagkakausap tayo, ill let you share. Wala lang. Ang saya lang makasaksi ng genuine happiness. I always give way. ☺️ hoy pero Hindi chismis sa ah. Di ko hilig yon. Yung ganito - gaya ni manong guard. Kahit alam ko naman na kung paano mag change pin bilang di naman ito ang unang beses ko magopen ng account, e i give way.

Jan 16, 2017 - I lost my wallet on my birthday.

At first mejo hirap ako tanggapin kasi bukod sa pera at ID's na laman nun tapos first time ko pa mawalan, ako yung tipo na yung wallet e pwede na ding photo album, money museum, siksikan ng mga notes to ponder, keychain, usb, mem card, rosary, scapular, etc. Kumbaga yung sentimental value overall nun brad! Yun ang mas masakit. But then, kailangan ko padin itry na maibalik siya sakin. I reported the incident sa Mowasalat (transport company) since 101% sure ako na naiwan ko siya sa taxi. Pero dahil di ko naman nakuha ang plate number at ang alam ko lang e dilaw yung bubong ng taxi at ibang lahi yung driver, nganga ako. They just advised me to wait for their call kasi it will take time daw. My hope level dropped. 😑😑I was so distracted sa pagkawala ng wallet ko. Birthday ko kaya!!! Ang dami kong what if's nung gabi na yun. Pero with the help of my friends and family (LOL):

"OK lang yan! Mababawi / kikitain mo din yan."

"Pag may nawala, may dadating na better. "

"Bilhan kita wallet. Haha. "

"Mas okay na yan nalang ang nawala, kesa iba. "

Tsaka perspective na din at tamang timpla ng mood, unti unti natanggap ko.

Jan 28, 2017 - 😇🙃🤣😂😆

May pasok. Work mode on kasi daming tenders to close. Then immsg ko sana si darleng na gumising na kasi 9am na at mejo nakakadami na siyang tulog. Tapos ayun. Nakita ko 3 missed calls from a landline number. Kinutuban na ko. Kako sa sarili ko, wag umasa janine. Masakit ang umasa janine. Baka wrong number lang. wag kang aasa!!!! E hindi ako matahimik kaya tinawagan ko. Dial dial. Takte! Voice prompt ng mowasalat!!!! Pero di padin ako umaasa. 😂😂 hahaha! To cut is short, may nagsurrender ng wallet ko. At ayun nakalimutan ko na gisingin si darleng. Chot! Hahaha. Bukod sa ang saya saya ng saturday ko at reunited na kami ng akin wallet, here are my few learned lessons:

1. Di naman pala masamang umasa / wag mawalan ng pagasa. Hahaha. I mean if alam mong may ginawa kang move or effort para sa isang bagay na gusto mo, hope is there.

2. Don't rush things. Think positive.

3. Don't judge too quickly. Sabi ko kasi sana kabayan ang makakuha ng wallet ko kasi pag ibang lahi, not sure kung ibabalik. Ending: ibang lahi yung nagsauli ng wallet ko. Hindi pareparehas ang lahat ng tao.

4. Ang Qatar ay Qatar. Bow.

List ng mga ayaw ko sa lalaki.

Disclaimer: This is all mine. Aking opinyon to. Kung makitid utak mo, wag mo basahin. PS: This had been in my draft list for 2 years. Hahahaha.

Naging side topic namin to ng overseas filipino friend ko, might as well gawan ko ng blog. so walang seryosohan, purely katuwaan lang. hahahaha.

Fafa - feeling priviledged. Porket naambunan lang ng kaunting kagwapuhan.

Papaporn - yung lalaking halos araw araw, puro malalaswang memes yung shineshare sa Facebook. Pero self-proclaimed gentleman daw.

Tomalord - laging lasing. Like wtf?!

Paa - lalaking paasa. No further explanations.

Isaw - lalaking gustong iGF yung buo niyong classroom / batch / group of friends. Mga lalaking di mapakali ng walang GF. Ayaw ng matetengga. Infairness, di naman sabay sabay. Sunod sunod lang.

Kiss & Tell - hindi na nga niya dapat ginagawa, aba buong pagmamalaki pa niyang chinichika.

Coach - lalaking sabay sabay magGF. Kala mo may binubuong dream team.

Ere - lalaking yung yabang, mas matangkad pa sa kanya.

Goldplate - rich kid. Wala lang. ayoko sa mayaman e. Hirap sabayan kumain ng kwek kwek at isaw. Tsaka sa mga lalaking like you know conyo speaking kasi parang like ang hirap intindihin. Like ang daming “like” at “parang” you know.

Since I graduated from highschool, palagi akong malayo sa Cavite. a bit of a background, Nagcollege at nagwork ako sa Manila at Taguig, then nagQatar for almost 5 years. When I decided to come back here in the Philippines for good, nagstay ako ng 2 months sa bahay then I got hired sa Makati. Umuuwi ako every 2 weeks, to stay over the weekend then balik na sa real world. But every time na uuwi ako ng Cavite, my heart still skips a beat. Excited ako makita yung family ko, kumain ng "totoong pagkain" (hahaha), lumanghap ng medyo sariwang hangin at ewan ko ba, wala e, yung single thought of coming home e sobrang saya ko na. For the longest time, that was me. Laging sabik umuwi.

Hanggang sa umeksena si Covid. That’s March 2020 when WHO declared Coronavirus COVID-19 a pandemic. Subsequently, nagannounce ng total lockdown si PRD sa buong Metro Manila. I, then decided to be in Cavite. Yung akala namin na 2 weeks work-from-home setup, naganniversary na. Since hindi naman talaga ako outgoer at walang wala sa sistema ko makipagsalamuha sa ibang tao, sobrang okay na okay sakin yung wfh setup. Mula March 2020 hanggang ngayong sinusulat ko tong blog na to, nasa Cavite ako. Nakakamiss din yung excitement pag uuwi ah. Hahaha.

Sa halos 15 years kong Hi-Bye setup, eto yung isang pambihirang pagkakataon na nagstay ako ng isang buong taon sa bahay namin. HAHAHHA. Grabe talaga si Lord. Yung araw araw na hiniling ko na bigyan niya ako ng oras at pagkakataon na makasama ng matagal tagal yung pamilya ko, ginrant niya. Blessing in disguise talaga. Masaya ako kasi at last I got the chance to spend late night netflix and chill with mama,

makasama si papa sa garden niya at chumika nang chumika about life at mga kalokohan niya sa buhay na kahit paulit ulit lang naman na yung kwento e kinig kinig padin ako. Hahaha

And the list goes on. Sa ibang blog nalang siguro. Hahaha. Title: Mga Pinagkaabalahan Ko Nung 2020.

Oo nga naman. Dun ka sa may pagasa. Madalas yun lang ang kailangan natin. Hindi lang naman sa pagboto pero sa buhay in general. Verbal conviction. Kaya pag mahal mo, sabihin mo. Charot. Napalayo na ko. Hahaha.