Ruhum koyu bir karanlığa büründü.

gözden çıkarılamayacak biri değilim, artık bunu bilerek yaşıyorum

bana iyi gelen tek yere iyi gelmediğimi hissettim

insan bazen yalnızca omuzlarını düşürüp dalıp gittiği yere eşlik edecek bir çift göz arıyor yalnızlığında

en az benim kadar yoruldu gittiğim şu yol, bir ihtimal yok artık bu muhtemel son.

en kötü duygu yalnız kalmak değil, asla unutamayacağın birisi tarafından bir daha hiç hatırlanmayacağın gerçeğidir, iyi geceler

zihnimde seninle savaş vermekten yoruldum.

“bilirsiniz, kendini üzerinde çoktandır hiçbir bitkinin yetişmediği bir toprak gibi hissetmeyi.”

Sonuç hep aynıydı; ne kadar yazarsam yazayım, kendimle ne kadar konuşursam konuşayım, ne kadar yol yürürsem yürüyeyim anlatamamışlığımın verdiği yük hep sırtımda olacaktı.

yeni bir fotoğrafını gördüğüm an gözlerim dolu dolu fotoğrafa bakarak “gülüşü bile hala aynı” diyerek iç çekmeye sanırım hiç alışamayacağım.

bıktım aynı şeyleri yazmaktan ya kafamda aynı hisle yaşamaktan bıktım ya

seninle olmamız gereken her yerde tektim.

sen tozlu bir kitabın her hangi bir sayfasında kimsenin fark etmediği ama benim altını çizdiğim bir cümlesin.