değildir

yılın her günü geçtiğin sokağın adını hatırlamamak, ya da tenezzül edip öğrenmemek yapmadığımız şey değil fark etmemek iki ayda bir değişen vitrini, saçının peruk olduğunu anlamamak adamın bunlar olağan şeyler karşı evin televizyona bağladığı porno filmi cama yansıdığı kadar izlemek veya asansörde adını bilmediğimiz insanlarla karşılaşınca oluşan o gerginlik bayıcı selamlaşmalar soğuk vedalaşmalar bütün bunlar neden farklı olsun? bu benzer oyunlarda multiplayer seçeneği hiç bulunmamıştı, değil mi? ve bilmediğimiz yoldan asla gitmemiştik en kısa yol bildiğimiz yoldu falan filan o yüzden birçoğumuz yaşadık seksen küsür uyandığımız her güne lanet ederek düşünerek yalnızca yapamadıklarımızı keşkelerimizi ve ölenleri kaybettik ama kaybolamadık çünkü alışılmışın dışına çıkabilmek için yeni bir kutsal kitabın inmesini bekledik

Aklımdaki fırtınalara alıştığımı hissetsem dahi onları anlatmaya başlamalıydım. İçimdeki çıkmazların ucunu yakmam gerekiyordu. Çok düşünürsem delireceğimi söylediler ama o kadar şanslı değildim. Yani tabii, hiçbir deli ben deliyim diyecek kadar deli değildi ama orası ayrı.

Kafamdaki alt başlıkları aynı anda düşünmek kolay değildi, ben de birinden aldığım cevapları diğerleriyle kullanayım dedim. Tanrı'yla başladım. Tanrı'nın varlığını, Tanrı'yla sorguladım. Nasıl, neden, orasını hiç bilemem ama o bir yerlerdeydi, doğduğumdan beri benimleydi. Ne korurdu, ne önümü keserdi. Ben -onun kendi yazdığı- bir kitaptım ve ben daha doğmadan önce o, kapak dizaynını bile bitirmişti, kütüphanesinde yer edinmiştim. Onun yaptığıysa yalnızca kütüphanesine bakmaktı. Canı isteyince yapacağı irili - ufaklı depremler sonucu, kitaplarının teker teker düşüşü için hazırlık yapıyordu.

Onu pek sorgulayamadım. Sorgulamaya çalışsam da en sonunda ona yalvarıyor ya da ona küfür ediyordum. Bana verdiği tüm bu aptal düşünceler yüzünden ve hayatımın önemli bir bölümünü başka kitaplardaki eksik sayfaları arayarak geçirdiğimden ona çok kırgındım. Ama kin tutamadığım büyük harflerle yazılmıştı. Ne zaman çıkmaza düşsem, ne zaman küssem ve kitabındaki amatör olay örgüsüne, cümle düşüklüklerine kızsam da yalnızca ona sığındım.

Başka bir canlıya muhtaç kalma düşüncesi bana çok uzaktı çünkü benliğimin dahi uygun bulmadığı birtakım cümleler kullanarak kendimi tanıtmayı, bir nevi, özetimi çıkarmayı sevmiyordum. Ben başka kitaplara el uzatmaya çalışırken, uzandığım kitap kapaklarının toz içinde kaldığını görünce midem tetikledi. Bu yüzden de kendimi açıklamayı gerek görmedim. Tanrı tanırdı, beni benden iyi tanırdı. Sonuçta hangi kitabın özeti, aslından iyi kalırdı?

Bir zaman sonra da savaşı bitirdim, cevap aramayı kestim, zaten hiç soru sormadığımı fark ettim. Diğer alt başlıklar da gitgide canımı sıkmaya başladı çünkü döndürdüğüm çarkta, sebepler hep aynı sonuca varıyordu.

akşam, üzerinde hiçbir şey yokken geziyor ve tüm ahlâk nidâları devriliyor bir anda put gibi

etrafı onu koruyan (!) dikenli tellerle kaplı minik bir çocuğun iri göz bebeklerine mantolanan binadan spider-man'ler yansıyor

ve bir torbacı öleceği güne kadar sabahları ölümsüz uyanıyor

saçlar kesiliyor, tırnaklar uzuyor

hiçbir iş gününü aksatmayan, çağın elemanı güneşi tebrik etmekten başka bir şey gelmiyor elimizden

saatin pili bitince zamanın durmaması gibi, uyuyunca ölmemesi insanın

amacımız sanat yapmak

ya güneş batıdan doğsa fark etmeyeceğimiz gibi

ya da günde ortalama iki - üç kez klozete uğradığımızda yaptığımız gibi

iyiliğin tanımı sonsuzdur der şair

kötülükse zıttıdır sonsuzluğun

sonsuzluğun zıttı yoksa

kötülük yok mudur aslında?

NE BÜYÜK SAÇMALIK!

bu durum diferansiyel denklemler kadar karışık

açıklamak bize düşmez

avuç içlerinden geçen başlamaya hiç niyet etmediğin zaten geç kalacaktım diyerek yürümeyi öğrenemediğin tüm yollar belki de huzura sıfırdı

kapısız köyün ortasındaki kapı gıcırtısıyla

kafandaki arı uğultusu sağ ola

ölsen yeraltını yadırgamazsın

sen aç köpeğinkini andıran diş gıcırtısına alışıksın

kapıldın alacakaranlığın alacasına

görünmez duyguların görünür hatırlatıcıları sardı göğü

adını bilmediğin duygular uyandı

henüz güneş doğmamıştı ve anneni sayıklayarak uyanmak için çok yaşlıydın

güven, insanlığa aşılanmış en adi duygudur diyeceğim ama insanlar başlı başına adi olduğundan, bu düşünceyi muhtaç olduğumuz o saf duyguyla kısıtlamayı uygun bulmuyorum.

herkes bi’ hobi edinir kendine. enstrüman çalar, dans eder, yazar, çizer, işte her neyse. ben de insanları incelemeyi hobi edindim kendime. tiplerden ziyade -yaşıma oranlarsak- çok fazla karakter tanıdım. sandım ki insanların en küçük hareketine dahi dikkat edip incelersem, bir şeyler kazanırım, sandım ki yalnızca kendime bağlı kalmayıp insanları gözlemlersem, onların yaptığı hataları yapmam, tavırların ve kelimelerin en derin anlamını bilirsem acı nedir bilmem. ben çok yanlış yaptım. başlarda dikkat ve heyecanla incelediğim her bireyin içinde aynı ateşle karşılaştım. aynaya baktığımda gördüğüm görüntü çok da farklı değildi. kulaklarımda hep aynı ses yankılandı: “ben, ben, ben…”

insanları tanıdıkça, güven denen ne idüğü belirsiz arkadaşla yollarımız hiç kesişmedi. bunu fark edince insanlığın acizliğine tahammül ettiğim süreç başladı ki bu -tüm yakınmalarıma rağmen- sanıldığı kadar zor olmadı, çünkü türümün standart bireylerinden biriydim ve henüz yolun sonuna gelmemiştim. ne kadar burnum yansa da hobimi de yanımdan hiç eksik etmemiştim. hiç kimseye zararı olmayan, sevilen, depresif kalamayan biri oldum çıktım, kalbimi de pek kıramadılar, çünkü güven nedir bilmiyor-d-um. kendime de pek güvenmediğimden -lütfen bunu özgüvenden ayrı tutalım- insanların bana güvenmesinden biraz çekindim ama kimseye tutup da “ben sana güvenmiyorum” veya “bana güvenme ben insanım, şimdi sana şunu derim ama sen insan olduğundan yarın gelir şunu yaparsın ben de senden soğurum” diyemiyorsunuz. o yüzden gereksiz samimiyetten kaçındım. hayatımın hiçbir döneminde bir elin parmaklarını geçecek kadar arkadaşım olmadı zaten ihtiyaç da duymadım.

şimdi soracaksınız “az arkadaşın var tamam ama sonuçta arkadaşın var, onlara da mı güvenmiyorsun?” ki bence gayet mantıklı bi’ soru. ben aşık olduğum hiçbir çocuğa veya hiçbir arkadaşıma tamamiyle güvenmedim. tamamiyle diyorum, çünkü onlar da insandı. dediğim gibi, insanlarda bencillik ateşini gördüm. sevgi, saygı farklıydı benim için, güven çok farklı. önceki arkadaşlarım da iyilerdi, şimdikiler de öyle. fakat hiçbiri için geleceği gösterip “yok öyle yapmaz o, o öyle demez” tarzı bir şey diyemem çünkü insanlar öyle şartlar altında, öyle şeyler yapar ki, akıllara ziyan. ama bunu bile bile ben de insanlarla sırlarımı paylaştım, hayatıma depremlerin kapılarını açtım. çünkü diğer türlü hayat monotonlaşırdı, robotlaşırdım. bu da insanın diğer gizli özelliği işte; acıdan keyif alması.

Bu hataları görmemek değildi. Bu hataları sevmekti, hatalarla olmaktı. Bu onlara göre kabullenişti, bana göre direnişti. Yakınken dokunamamak gibiydi bu, uzakken var olduğunu kanıtlayamamak gibiydi. Başı ve sonu yoktu, zaten onu kimse aramamıştı. Gereksiz felsefelerle göz boyamak, kendi yalanına ağlamak gibi de gelebilirdi, zaaflarını yastığına aşılamış da denebilirdi.

yazdıkların, yaşadıkların

kazandıkların, kaybettiklerin

somutlaştırdığın kimseler

kapandığın secdeler

iyi gelmeyeceğini bildiğin

yine de sonunu getirdiğin şarap şişesi

yabancı bir kadınla geçirdiğin pazar kahvaltıları

ardından kırdığın ayna

elinde tuttukların

ellerinden aldıkların

her şey ve herkes ölmeden önceki o iki saniyede kaybolacak

birazdan öleceğini bildiğin o iki saniyede