hic kimse hic bir seyi fark etmedi. Benim icimde ne firtinalar koptugunu,en dipte oldugumu,herseyden cok yoruldugumu,cok bunaldigimi anlamadilar. Sonra suclu her zaman ben oldum. Ama anlamadilar ne kadar kotu durumda oldugumu kimse fark etmedi. Sorsak herkes fark etti ama caktirmadi Hep boyle olmaz mi zaten? zaten kimse hic bir zaman gercek beni tanimadi hep guluyorum diye cok mutlu sandilar halbuki ben daha 2024 agustos ayinda yasadiklarimi asamadim ama herkes astim sandi. acaba diyorum;acaba babam yasasaydi boyle olur muydu? belki de babam yasasa ben bu kadar dagitmazdim,dagilmazdim. mesela kimse bana gercek anlamda iyi misin diye sormadi birisi sorsaydi eger belki sorunlarim cozulurdu ama cozulmedi iste... hep oyle kaldi. Arkadaslarim hergun kollarima faca atmis miyim diye bakmak yerine ya da faca atinca kizmak yerine derdin ne iyi misin deselerdi keske ama demediler onlar ayni annem gibi kizinca tum sorunlarimin gectigini sandilar ama oyle olmadi hic bir ise yaramadi kizmalari babamin acisini,annemin yasattigi travmalari,yurtta yasadiklarimi unutturmadi bana. Bazen dipte oldugumu anlayan bir kac kisi olsa bile sormuyorlardi noldu diye sessizce durup benim anlatmami bekliyorlar ama unuttuklari bir sey var hic bir psikolog hastasini dinlemeden iyilestiremez. halbuki onlar sorsa ben herseyi anlatip duzelecektim ama onlar anlamamayi,susmayi tercih ettiler...
gummygunk
discoholicmusic
pixelskylines
2087
andulkaphoto
stormborns
annaxmalina