🤍

kimsenin kimseyi anladığı yok, herkes birbirini idare ediyor.

Hayatımdan çıkmış kimseyi özlemiyorum hepsinin amınakoyim

radyoda sevdiğim bir şarkıya denk gelir gibi karşıma çıkışını unutamıyorum.

Dünyanın en hüzünlü cümlesini Nazan Öncel bir şarkısında söylemiş; “Bende bir resmin var, yüzüme bakmıyor…”

Güvenim o kadar sarsıldı ki hiçbir şeye güvenmiyorum, güzel havaya bile güvenmiyorum.

İnsanlar yavaş yavaş inanmamayı, güvenmemeyi, sevmemeyi, kronik şüpheci olmayı öğrenir. Bu gerçekleştiğinde, artık ne yazık ki çok geçtir. İnsanların “tecrübe” dediği şey budur. Kalbiyle bağlantısını kaybetmiş bir insana tecrübeli denir.

“Anlayacağın şöyle sevgilim; ikimiz hala birlikte nefes alamıyorsak, bu senin solunun yetersizliğindendir.”