dünya, saklanmak için doğru bir yer değil. saklandığım şeye dönüştüm. sana. aynı gölgeye uzandık, çiçekler ve biz. bir şeyler söyleyeceğiz, bir şeylerden susarak. büküleceğiz, kendi sapımıza. hiç bir şeye benzemeyen bir zamana dönüştük, karnımızı ilikledik birbirine. burası saklanmak için doğru bir yer değil, birbirimizi incittik. aramızda çok insan var, aramızda çok zaman. bizi kendimize getiren uzaktı, uzak, yüzümüzde oluşan boşluklardı. aramızda insanlar var, aramızda yollar, yürünürdü, kaldırıma oturduk.

saçına lastik tak, boynunu açık bırak. nefes darlığı ve güvercinler. sokağı dönerken bıraktığın boşluk, birleştir. canım cümle kurmak istemiyor.

adamın cebinde sakladığı yarınlarını; çorabına kaçmış çocukluğunu, baktığı yerde görünmenin alışkanlığını, ona benzeyen bir kadın tanıyabilirdi.

fırtınayı engelleyecek duvarlar inşa ettiniz. şimdi güneşi hissedemiyorsunuz.

bir yerden ayrılmadan evvel önce o yere ait olmaktan vazgeçersin.

beni fark edemeyecek kadar hızlı hareket eden dünya.

bir şeye çok uzun bakmak, artık ona değil ; artık onun ne olmadığına bakmaya dönüşüyor.

eski yunanlılar'da düşünmek bir üstünlük belirtisiydi. sonra mutluluk oldu. daha sonra bir hastalık. bugün ise cinayet sayılıyor demiş erich maria remarque.

bizi öldürmeyen güç, uyutmuyor.

nezaketini, inceliğini, ve kalbini ortaya koyan kaybeder.

umarım ; ne yaşam nede yaşamın içinde yer alan hiç kimse, basit şeylere duyduğunuz heyecanı elinizden almaz.

içimden sarılmak geliyor. yargılanmadan ve korkmadan sarılmak insana. bir an durup düşünmeden, sana sarılmak istiyorum demek. mesela size, bu mesajı okuyan herkese. en masum ve en saf halimle. ne güzelsin demek, bir tebessümün içinde nefes alıp vermeyi hissetmek belki de. fazla uzatmadan, siz beni sarılmak sayın.