Nonhh🤍

Οι 30 λέξεις γίνανε 20

Οι 20 λέξεις γίνανε 10

Οι 10 λέξεις γίνανε μία

Και έτσι πάλι στο ίδιο κρυφτο

Μην με ρωτήσεις αφού ξέρεις

Η μία αυτή λέξη μας αγκαλιάζει εδώ και τόσο καιρο ..

Δεν είναι γραφτό να συναντηθούμε.

Ο καθένας ορίστηκε να τραβά τον δρόμο του.

Και δυστυχώς μάτια μου,

Οι πιο όμορφες νύχτες μας δεν είχαν όνομα.

Είχαν πρόσωπα.

Ότι δεν θα ξανά υπάρξουμε ποτέ όπως υπήρξαμε τότε

Άρα και να ξανά ανταμώσουμε κάποτε, ποιο το νόημα;

Εγώ θα σε κοιτώ με ένα βλέμμα πιο κενό και απʼ το μέσα μου

Και συ θα μου μιλάς για ανέμους και για ύδατα.

«Ωραίο καιρό έχει» θα μου ψυθιρίζεις

«Πάνε οι ωραίοι καιροί» θα σου αποκρίνομαι

Τους πήρες μαζί σου κι αυτούς

λίγο πριν φύγεις.

Και αν θέλεις να είσαι. Να είσαι 100%.

Δε θέλω μετριότητες μωρό μου στη ζωή μου.

Αν θέλεις και αντέχεις να είσαι δίπλα μου, μείνε.

Αλλιώς δε θέλω να ταλαιπωρω τον εαυτό μου με καταστάσεις που με πονάνε.

Έχω στο νου μου δυο ευχές, η μία να μην σε γνώριζα και η άλλη να μην έφευγες ποτέ, μα τι να λέμε;

Ίσως να γνωριστήκαμε και εμείς για κάποιο λόγο.

Ίσως η ζωή να μας δοκίμαζε ή μάλλον με δοκίμαζε γιατί ήθελε να δω τι δεν αξίζω.

Ίσως όμως να σε αγάπησα πολύ.

Τόσο πολύ που τελικά να έχασα τον εαυτό μου.

Και πάρα τα όσα έγιναν, ίσως εγώ ακόμα να σε περίμενω.

Ίσως όμως να με πόνεσες και να με ράγισες σε χίλια κομμάτια προσπαθώντας να ικανοποιησεις μόνο το εγώ σου.

Χωρίς να σε νοιάζει τι θα απομείνει από την καρδιά που έσπασες.

Αυτήν την καρδιά που σου έδωσε τόση αγάπη και εσύ αποφάσισες να την καταστρέψεις.

Ίσως ακόμα και αν με πόνεσες και με πλήγωσες πολύ, εγώ ακόμα να σε αγαπάω.

Λένε πως αν τα αισθήματα είναι αληθινά, πάντα θα αγαπάς εκείνον ή εκείνη.

Ακόμα και αν οι δρόμοι σας χωρίστηκαν.

Ίσως να είναι αλήθεια.

Ίσως γιαυτό να μου είναι τόσο δύσκολο να σε ξεπεράσω.

Ακόμη και αν δεν θέλω να σε σκέφτομαι.

Ίσως η σκέψη μου να κάνει κύκλους γύρω από την μορφή που μου χάριζε η καρδιά σου.

Αυτήν την απατηλη μορφή που ήταν βυθισμένη μέσα στην υποκρισία και στο ψέμα.

Γιαυτό και είδα τι αξίζω. Γιαυτό και κλείνω το κεφάλαιο σου στο βιβλίο της ζωής μου.

Ίσως κάποια στιγμή να ξανά συναντηθούμε.

Και τότε να είμαστε δύο τελείως διαφορετικοί άνθρωποι με τελείως διαφορετικές εμπειρίες, σκέψεις, πεποιθήσεις.

Ίσως το κεφάλαιο μας να τελείωσε με πόνο αλλά ίσως να σε νιώθω ακόμα κομμάτι της ζωής μου.

Ναι είσαι.

Ίσως να ξανά βρεθούν τα βλέμματα μας και τότε ίσως να είμαστε και οι δύο ευτυχισμένοι και καλά, μακριά ο ένας από τον άλλον.

Θα σε θυμάμαι ως τον πρώτο μου έρωτα.

Αυτόν που μου έδειξε τι είναι και τι δεν είναι η αγάπη και ο έρωτας.

Αυτόν που με έκανε να χάσω τον εαυτό μου αλλά στο τέλος με βοήθησε να με βρω χάνοντας εκείνον.

Ίσως να μου λείπεις λίγο μα ξέρω πως ποτέ δεν ήμασταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλον.

Ίσως ακόμα να σε σκέφτομαι σε τυχαίες μικροστιγμες της ζωής.

Αλλά ξέρω πως για σένα τελικά δεν ήμουν τίποτα.

Ίσως αυτό να πονάει περισσότερο από όλα.

Ίσως όλο αυτό να ήταν ένα μάθημα ζωής.

Και γι αυτό ίσως τελικά να υπήρχε ένας λόγος για όλα αυτά που συνέβησαν.