let me be happy.

Człowiek umiera dopiero wtedy, kiedy nie chce.

Szukałem słów, których jak zawsze nie było.

Od wczoraj znowu śnieg mi zasypuje wszystkie marzenia, papiery i miasto, skręcone sznurkiem nerwów. Następuje zima na wszystko.

Ty jesteś potencjalnie inteligentny, ale pojęciowo głupi, nie gniewaj się. Jesteś jednolity blok bez żadnej szparki, w którą myśl może się wcisnąć.

Wszystko jedno, jaki człowiek jest silny, są rzeczy, do których nie można się zmusić.

Już noc. (...) Noc za otwartymi drzwiami balkonu. Krótka letnia noc. Ale już nie taka krótka jak parę tygodni temu. Już idziemy ku jesieni. Co by mnie mogło uratować przed tym filmem? Tylko choroba. Poważna, godna szacunku dolegliwość. Noc. Zacznę się budzić nad ranem, o świcie, przy pierwszym brzasku, o wschodzie słońca. (...) Noc, gdybym miał spokojniejszą głowę, mógłbym policzyć te wszystkie noce mojego życia. Może by wynikła jakaś magiczna liczba, może objawiłaby się ważna wskazówka na przyszłość, może w ogóle by się coś stało. Wmanewrowałem się w sytuację bez wyjścia. (...) Noc. Pojęczę sobie z upokorzenia, pojęczę i może zasnę.

Za każdym razem dostawałem policzek od rzeczywistości. Od upartej, absurdalnej, powtarzającej wciąż swoje, przerażającej i niemożliwej do zaakceptowania, nie dającej się pojąć rzeczywistości.

A gdyby tak podpalić świat naprawdę? Naprawdę sfajczyć to wszystko: politykę, hipokryzję, Hitlerów, Stalinów, ale i Churchillów, adwokatów, tych, co pierwsi rzucą kamieniem, i tych, co zawsze mają wszystko na tacy, tych, co wszystkiego się domagają, i tych, co rozdają przywileje? Sfajczyć cały ten spleśniały świat, niech go zetnie mróz i niech po nim odrodzą się wreszcie szczęśliwe łąki?

(...) Serce daremnie chce zrozumieć, Gdzie nie ma nic do rozumienia.

Depresja to rozpacz, ale pomnożona przez tysiąc. Ludzie, którzy tracą kogoś bliskiego, zwykle mają depresję reaktywną – związaną z sytuacją. Depresja endogenna, którą miałem, bywa podobna; to jest jakby przeżywanie żałoby po sobie samym. Poczucie, że jesteś zatruty sam sobą. Ale depresja jest również chorobą fizyczną. Jakbyś miał grypę, gorączkę, a każda szczelina świata była wypełniona czarnym myśleniem i rozpaczą – nie ma ucieczki. Poczucie, jakby było się więzionym w klatce samego siebie. W lżejszych depresjach, kiedy jeszcze są resztki energii, ludzie ratują się, szukając maniacko jakichś przyjemności, znieczulenia.

Do wszystkiego ochoty brak. Od środka. Od spodu. Od duszy samej. Nieochota.

Zawsze próbowałem znaleźć jakąś dziurę w całym, teraz walczę, żeby szukać całości wśród dziur.

Jeżeli nerwica ma polegać na tym, że człowiek pragnie dwóch, zupełnie sprzecznych ze sobą rzeczy naraz, to, owszem, w takim razie jestem wariatką! Wiem, że przez całe życie będę się miotała pomiędzy różnymi, wykluczającymi się nawzajem pragnieniami!

Papieros jest doskonałym przykładem doskonałej rozkoszy. Sprawia przyjemność, a nie zaspokaja.