🌙

Biz seninle fazla imkansızdık. Bizim imkansızlığımız birbiriyle hiç yan yana olamayacak ay ve güneş gibiydi. Kavuşmak için çabalayan ama ellerinden hiçbir şey gelmeyen sadece birbirlerinin peşinden giden iki gezegendik.. Sanki biz mıknatısın aynı yönleriydik. Birbirimizi itmekten başka bir şey yapmayan tam kavuşacağız derken birbirimizi daha da kuvvetli iten iki yöndük.. İkimizde karanlıktık. Birlikte olursak aydınlık olacak sanan iki aptal insandık. Ama bilmiyorduk birbirimizi daha da karanlığa hapsettiğimizi..

siz hiç mutfak dagıldı diye sevindiniz mi

Hissettim gözyaşlarımın yanaklarımdan bir ateş gibi yakarak süzüldüğünü. Binlerce gözyaşımdan sadece bir kaç tanesiydi belki de ama hepsi birbirinden farklı bir acıyla doldurulmuş. Durduramadım bir tanesi daha kacıp gitti gözlerimden. Önce yanaklarıma bazıları dudaklarıma bazıları boynuma doğru yola koyuldu. Dudaklarıma gelenlerin tadına dilimle baktım. Acının tadı böyle bir şey olsa gerek, sevdim. Acıyı sevmem ama acının tadını sevmiştim. Sonra boynuma inenleri elimin tersiyle sildim. Elimin üstünde nasıl durduklarına baktım. Güneşinde carpmasıyla parlıyorlardı. Galiba acı o kadarda kötü bir şey değilmis. Tadı ve görüntüsü güzel olan bir şey nasıl kötü olabilirdi ki. Bende sahiplendim onu kalbimin en derinine, ruhuma gömdüm kısacası acıyı sevmek olur mu derler ya olurmuş.

Ben uzun zamandır bu kadar mutlu olmamıştım demişti onunla ilk defa konuşurken...

"Aslında hiçbir şey sandığın gibi değil

Böylesi hepsinden güzel