NovaJeane

Bu gördüğünüz sessizlik; dağ olsa yıkılacak, taş olsa çatlayacak acıyla saatlerce uyuyayım da geçsin diye dua edip uyuyamadığım günlerin eseridir.

Belki de ölmek save etmektir.

Arada bir durup dururken kendimi evrene dair çoğu şeyden soyutlayasım geliyor. Sadece müzik ve düşünceler olsun istiyorum. Üzerinden 10 yıl geçmiş olayın dedikodusunu yapıyoruz kendimle. Zamanında çok acı veren şeylerin bu bendeki etkisini yokluyoruz. Derine indikçe iniyor, ölme isteği gelene kadar düşünüyorum. Sonra da uyuyakalıyorum sanırım. Neyse ben küçükken de kabuk bağlayan yaralarımı soymaya bayılırdım zaten.

Basit şeyleri çok seviyorum. Evde yalnız olmak, tek başıma kahve içmeye gitmek ya da camdan dışarı baktığımda şekilli bulutlar görmek gibi. Veya kimsenin umursamadığı, ben söyledikten sonra bile unuttukları şeyleri bilmeyi. Bir şiiri ezberleyecek kadar çok sevmeyi, şarkılara kendimden anlamlar yüklemeyi çok seviyorum. Bir insanın hatta hiç beklemediğim bir insanın söylediği bir şeyin onun hiç haberi olmamasına rağmen ruhumda bir yerlere dokunmasını, az sonra hayatında bir daha hiç görmeyecek olsa bile anlam yüklü bir şeyini paylaşmasını o insanın varlığından daha çok seviyorum. Aslında yalnız başıma da mutlu olabilirim, lütfen ölene kadar bunu yapmama izin verin.

En garibi de ne biliyor musunuz? Çektiğim acı yanımda birileri varken az geliyordu, şakasını yapabiliyor hatta gülebiliyordum. Sonra bir şeyler oldu, acı aynı acıymış anladım. Baksalar hâlâ gülüyorum ama görseler her yanım yara bere, ayakta nasıl duruyorum bilmiyorum.

İyice çelişkili biri oldum şu sıralar. Ama böyle söylediğim ve yaptığım birbirini tutmuyor şeklinde değil. Bir bakmışsın huzur, mutluluk duyuyorum. Bir bakmışsın acı içinde ölmeyi diliyorum.

İnsanın bazen "Şu an ölsem." Dediği mutlu anları olmalı. Ama böyle çok heyecanlı, coşkulu ya da sevinçten delirircesine bir mutluluktan bahsetmiyorum. Mesela tüm işlerini bitirmişsin, evindeki en rahat koltuğa yayılmışsın. En sevdiğin insan (bu artık her kimse) mutfakta bir şeylerle uğraşıyor. Bir yandan şarkı açmış, kendisi de mırıldanıyor. O an kamera mutfaktan salona doğru dönmeye başlıyor. Yıllar önce çok beğenerek aldığın bir bibloyu görüyoruz mesela, hafif tozlanmış ama hâlâ anlamlandırdığın o güzellikte. Sonra bir tablo, küçük bir vazo içinde kurumuş çiçek buketi... İşte tam o anki huzur ve mutlulukla hiçbir şey yarışamaz. O an ölebilirim.