NovaJeane

Bu gördüğünüz sessizlik; dağ olsa yıkılacak, taş olsa çatlayacak acıyla saatlerce uyuyayım da geçsin diye dua edip uyuyamadığım günlerin eseridir.

En garibi de ne biliyor musunuz? Çektiğim acı yanımda birileri varken az geliyordu, şakasını yapabiliyor hatta gülebiliyordum. Sonra bir şeyler oldu, acı aynı acıymış anladım. Baksalar hâlâ gülüyorum ama görseler her yanım yara bere, ayakta nasıl duruyorum bilmiyorum.

İyice çelişkili biri oldum şu sıralar. Ama böyle söylediğim ve yaptığım birbirini tutmuyor şeklinde değil. Bir bakmışsın huzur, mutluluk duyuyorum. Bir bakmışsın acı içinde ölmeyi diliyorum.

İnsanın bazen "Şu an ölsem." Dediği mutlu anları olmalı. Ama böyle çok heyecanlı, coşkulu ya da sevinçten delirircesine bir mutluluktan bahsetmiyorum. Mesela tüm işlerini bitirmişsin, evindeki en rahat koltuğa yayılmışsın. En sevdiğin insan (bu artık her kimse) mutfakta bir şeylerle uğraşıyor. Bir yandan şarkı açmış, kendisi de mırıldanıyor. O an kamera mutfaktan salona doğru dönmeye başlıyor. Yıllar önce çok beğenerek aldığın bir bibloyu görüyoruz mesela, hafif tozlanmış ama hâlâ anlamlandırdığın o güzellikte. Sonra bir tablo, küçük bir vazo içinde kurumuş çiçek buketi... İşte tam o anki huzur ve mutlulukla hiçbir şey yarışamaz. O an ölebilirim.

Harikulade bir manzarayı camın yansımasından izlemeye mahkûm edilmiş bir insan gibi.

Beni sevmek söyle zor mu ben de sevmedim anlarım

Birileriyle yeniden tanışmak çok zor değil mi? Hani etrafında tonlarca tanıdığın olur ama hiçbirini gerçekten tanıyor sayılmazsın. Sonra durup dururken biriyle ufak bir konu geçer ve o kişiyi aslında hiç tanımadığını fark edersin. Yeni insanlarla tanışmak da yorucu evet ama zaten tanıdığın birini iyiden iyiye tanımaya başlamak ve bunu devam ettirmek daha zor. Mecalin kalmamış bir kere.

Bir gün durup dururken telefonumdan bir tarihi siliverdim, niye yaptığımı bilmeden. Sonra biri sordu neden diye. "Hayatımı orta yerinden kıran acıları geleceğime yol yapmamaya karar verdim." Dedim. Aslı buymuş olayın, neydi bunun adı? Evet evet, iyileşmek değil de kayıtsızlaşmaktı.