ben çabalayan insan çok seviyorum. hatasını gören, kabul eden, gönül alan, dargın uyutmayan insandan razıyım. bana seni seviyorum demese de olur.

bana bunları yapmaya hiç hakkın yok ve bunları bana bir tek sen yapabilirsin. seni her gördüğümde harfleri birbirine kata kata yamuk yumuk alelacele bi cümle yazıp ortadan ikiye katlıyorum kağıdı. evriyorum, çeviriyorum, saklıyorum. sonra okuyamıyorum, açıp bakmıyorum. tüm hissettiklerimi sadece senin yüzünden, açık bir kitap gibi, ahiri sensin, evveli sen, sadece biraz seni, senin yüzündeki beni okumak istiyorum. sana karışmak, yüzüne baktığımda kendimi, kendime baktığımda seni görmek istiyorum. baktığım sırtın olsa bile, sende kendi gidişimi görmek istiyorum. seninle öyle ve benimle de böyle. tut ki bir yaratıldık, ayrı ayrı yanmak için bile ayrılmayacağız.

Tepeden tırnağa kırgınım şu sıralar. Ne zaman değişmeye başlasam kendi içime çekiliyorum. Bazı şeyler bazen anlatılmaz. Deli zanneder, delirmenin eşiğine gelmeyen.Belli duyguları kaybettiğimi o kadar net hissediyorum ki, önce bir boşvermişlik oluyor, o olmadan da yaparım zannediyorsun, her şeyi ona verdiğini sonradan anlıyorsun. İnsan kendisinden çok, emek verdiği her şeyden pişmanlık duyar. Tonlarca ağırlığı koynuma bırakıp gittin ya gittiğin her yer sana ağır gelsin, başladığın her şey ayrılık getirsin. İnsanı insana küstüren, zorla konuştuğu duygularmış, olmayacağını anlayınca orada bırakmak lazımmış. Senin kalsın diye çabaladığın herkes, istisnasız herkes o anda gider. Aklı gider önce sonra duyguları.

bak, sen az önce kendini atmak ve sigara içmek arasında kaldığın balkonda üç dal yaktın ardı ardına. şimdi ise banyonun buz gibi zemininde öylece uzanıyorsun. neler oluyor, bitiyor yetişemiyorsun hiçbir şeye. boğuluyorsun her saniye. kimseye konuşamıyorsun, göz teması bile kuramıyorsun. ama bu yorgunluk var ya, senin boyunu geçeli çok oldu. altından kalkamıyorsun artık hiçbir şeyin. aynada gördüğün bedene hakaret edecek tüm kelimeleri tükettin. söylesene, o çakmağı hiç bedenine tutmak istememiş gibi nasıl gülebiliyorsun? gözlerin yorgunluğun kaç tonuna sahip, biliyor musun. mesela en son ne zaman yolmak ister gibi değil de sevgiyle taradın saçlarını, bilmiyorsun değil mi? bilmiyorsun. gözlerini dolduran bu satırları her şeye inat yazarken kendini güçlü zannediyorsun. ama değilsin. farkına var artık. gecelerin zehir oldu. uykun ise haram. her yastığa başını koyduğunda kendini boğma hissi yok oldu sanıyorsun ya sen, yok olmadı ve olmayacak. sen içindeki nefretin ateşiyle kavrulurken insanlara maskeler takıp güleceksin. ama artık buna bile hâlin yok. öylece boş duvarlara, sokaklara bakarak günler geçiriyorsun. seni bu denli boşluğa sürükleyen şeyin ne olduğunu bilmiyorsun. küçüklüğüne artık elini uzatmıyorsun, bağrına basıp sevmiyorsun. biliyorsun çünkü senin bağrın ateş. o çocuk orada yanacak. biliyorsun ve kendinden kaçıyorsun yalnızca. kendinden kaçarken ördüğün duvarları aşamıyorsun. o duvarlar senin nefes almana yardımcı olan gökyüzünü kapattı. o duvarların penceresi bile yok. sen ne yapıyorsun, kızım? kendine bir zindan yarattın, farkında değil misin? nefes alamıyorsun ama artık hayıflanmayı bıraktın. kendine bir kişilik yaratıp onun arkasına sığındın. kaba davrandın, kırdın, döktün, hiç kimseyle konuşmadın. kalpsizlik ile büyürken kalpsiz olmayı öğrendin. ilaçlara mahkûm bir bedeni gökyüzüne bile hasret bıraktın. eserin aynada, sana bakıyor öylece. kendinle gurur duymalısın, duyuyor musun yoksa gözyaşlarında boğuluyor musun?

İlk önce sana seni sevdiğini söyleyecek, senin için uğraşacak, seni mutlu edecek, sana sarılacak, seni öpücek, sana istediğin herşeyi verecek. Hediyeler alacak, seninle uyuyacak, gezecek, birlikte kahkahalar atacaksınız. Sonra yemek, sonra resim, herşeyi birlikte yaşayacaksınız. Ayakların yerden kesilecek, herkese onu anlatacaksın, hatta ondan başka hiçbir şeyi konuşmayacaksın. Onun sonsuza dek yanında olacağını düşünüp, onun için herkesi karşına alacaksın. Hayatı ondan ibaret gibi anlatacak ve yaşayacaksın. Gözlerinde kaybolacaksın, ellerini bırakmak istemeyeceksin, üşüdüğünde ona sarılmak isteyeceksin, kalbinin atışını hissedeceksin, kokusunu ciğerlerine kadar ezberleyeceksin. Ne zaman ne yaptığını, mimiklerini, kirpiklerini, ellerini aklına gelecek ne varsa bir bir aklına işleyecek hepsinin şekli şemali. Herşey güzel gidiyor diyeceksin, sonra bir şey olacak. Bir soğukluk girecek araya, bir umursamama, bir takmama. İşte o zaman yerden kestiği ayaklarınla çakılacaksın yere. Bir şey olmayacak vücuduna ama kalbin parçalanacak. Öleceksin her gün. Çünkü o senden bıkmış, artık başka tatlar arıyor olacak. Çünkü o, çoktan bir başkasıyla konuşmaya başlamış, senden kurtulmanın yolunu arıyor olacak. Sen mi ne olacaksın? Hayatına giren her insana onun sana yaptığı bu şerefsizliği ödetmeye çalışacaksın. Canı yansın isteyeceksin, senin mutluluğunu duysun, kahrolsun diye dualar edeceksin. Onsuz mutlu olabileceğini kanıtlamaya çalışacaksın, nefret ede ede seveceksin. "Bir gün bana gelirse asla dönmeyeceğim" yalanına kendini inandırıp, ama hep gelmesini bekleyeceksin. Sen mi ne olacaksın? SEN YAŞARKEN ÖLECEKSİN...

onca fırtına ve koşuşturmaca arasında yazıyorum bu satırları. bilmiyorum şuan nerdesin, ne haldesin. bilmiyorum hangi kaldırım kenarında öylece duruyorsun. bedenin o kaldırım kenarında, gözlerin bambaşka diyarlara kucak açmıştır kim bilir. belki bir gün o kaldırım kenarında yan yana gelir yaralı ruhlarımız. belki göz göze gelirler. bir bilsen nasıl ihtiyacım var şuan başını göğsümde hissettmeye. öyle bir ağırlık var ki tam göğsümün üstünde ama sen yaslasan başını kalkar o ağırlık bilirim. ne zaman gelirsin çekip alırsın beni bu fırtınadan bilmiyorum. ruhumdaki yaraların bırakacağın sevgi buselerine çok ihtiyacı var. ruhum, kirli dünyanın bataklığına battıkça batıyor. ellerimi uzatıyorum parmak uçlarım kan kokuyor diye kimse tutup çıkarmıyor. nefeslerim yetmiyor artık beni yaşatmaya. çok gecikme olur mu? bana geldiğinde sana verebileceğim, hâlâ ilk günki gibi berrak kalmış bir ruhum olsun istiyorum. geldiğinde her bir yarandan öpeceğim. iyileştireceğim seni. sardığın sargı değil, damarlarında dolaşan kan olacağım. o güne kadar güzel kal sevgilim. gözüne yaş düşmesin. avuç içinden çokça.

Onsuz geçen her vaktime sinirleniyordum. Gidemediğim onunda gelemediği saatlere hep öfke doluydum. Sesini duyduğum an bu öfke kaybolup giderdi. Bana bakışlarını gördüğüm an ruhum uçuyormuş gibi hissederdim. Onu dinlemeyi ve izlemeyi çok seviyordum. Bazen çok umursamadığım şeyler anlatsa da onları anlatırken ki mimiklerinde kendimi kaybettiğim için uzun uzun susardım. Açıkcası sesini tek başına duymaktan çok her zaman ona bakarken onu dinlemeyi daha çok sevmişimdir. Onu izlerken zaman veya dünya durmasa da benim için herşey dururdu.