Η ζωη ειναι κυριολεκτικα τοσο περιεργη. Σε φερνει κοντα με ανθρωπους και μετα απλα στους περνει πισω και εσυ πρεπει απλα να συνεχισεις να ζεις σαν να μην τους γνωρισες ποτε, σαν να μην τους ειπες τους φοβους σου, τις τρελες σου, τα ονειρα σου, σαν να μην τους αγγιξες ποτε, σαν να μην τους κρατησες ποτε, σαν να μην κοιμηθηκαν ποτε στην αγκαλια σου σαν μικρα παιδια,ετσι απλα απο την μια στιγμη στην αλλη πρεπει απλα να αποδεκτεις πως θα ειστε δυο πολυ γνωστοι αγνωστοι. Ολα τα υπολοιπα δεν υπαρχουν πια, εσεις δεν υπαρχετε πια, το μονο που υπαρχει πια για να θυμιζει την παρουσια τους μεσα στην ολη απουσια τους ειναι το κενο που αφηνουν αφου φυγουν. Στην ζωη, στο κρεβατι, στο διαμερισμα, στην μερα, στην νυχτα, στην ψυχη. Ενα κενο που δεν μπορεις να το αποφυγεις και που δεν γεμιζει με τιποτα, πρεπει να μαθεις να ζεις με αυτο και ισως καποια στιγμη σταματησεις να βουλιαζεις μεσα του, ισως καποια στιγμη απλα η πληγη κλεισει και μεινει μονο ενα μικρο σημαδι, ενα σημαδι να σου θυμιζει τι ενιωσες, ποσο ενιωσες και ποσα μπορεις ακομα να νιωσεις και ισως τοτε να μην πονας και ισως τοτε να εισαι ενταξει με την ζωη που παιρνει τους ανθρωπους ετσι απλα, και ισως να εχεις μαθει και συ να τους αφηνεις απλα να φυγουν.
