Tıp/3.dönem

" Bu dünyada zaten hiçbir şey sana ait değilken, neyi kaybetmekten bu kadar korkuyorsun?"

Para, statü, ilişki, gençliğimiz, bedenimiz, güvenimiz, konforumuz, kurduğumuz hayaller ve düzenimiz... tüm bunlara tutunuyoruz. Sonra kaybetme ihtimali ortaya çıktığında çözülme başlıyor.. Oysa gerçek basittir, hiçbir şey bizim değildir. Her şey bir süreliğine emanetimizdedir. Başarı da emanet, bugün "benim" dediğin şey bir gün senden çıkacak. Evet kulağa sert geliyor farkındayım ama doğru yerden baksana buradan bakınca hafifleten tarafını fark ediyorsun. Mesela kalıcı sandığın şeyi geçici olarak görebildiğinde onunla daha sağlıklı bir ilişki kuruyorsun. Daha az panik yapıyorsun ve daha az korkuyla yaşıyorsun hatta daha az kontrol etmeye çalışıyorsun. Sahip olmak yerine kıymet bilmeyi öğreniyorsun. Bunu yanlış da anlamayalım "madem benim değil ne diye uğraşayım" dememek lazım. Çünkü düşünce tarzı aslında sahip olduklarımızı daha temiz şekilde daha güçlü ve daha sağlıklı hale getirir. Düşünsene bir şey kaybetme korkusuyla sevdiğini, o zaman sürekli tetikte olursun durum toksik bir hal alır. Hatta elinde tutmak için kasarsın ve o şeyin tadını çıkarmak yerine onun kölesi gibi bir şey olursun.

Özetle emek verelim ama emek verdiğimiz şeye hasta gibi bağlanmayalım. Başarmak, büyütmek önemli ama bunların seni ele geçirmesine izin vermemek daha önemli. Çünkü insanın içini kemiren şey çoğu zaman kayıp değil, kayıp korkusudur. O korku büyüdükçe sahip oldukların seni beslemek yerine seni tüketir.