Kanatlar senin ve gökyüzü kimseye ait değilmiş.

Çalışmalarını yapamıyorsun, tatildesin.(Sabahın körü hocamdan gelen mesaj,makaleyi inceler misin? )

Serin bir rüyanın hatırınadır,çektiğim bu dünya ağrısı.

Keşkeler,neyseler ve Türk kahvesi.

Ruhun büyümesi her zaman bir başarı hikayesi midir, bazen sadece yorgun bir genişleme olamaz mı?

Bir yazı da yaşamalı insan, bir Haziranı mesela…

Hep bir adım geride,hep bir bakışın pençesinde,hep bir düzenleme hali.

But would your thesis defend you?

Birine “Seni yormak istemiyorum” dediğinde, aslında kendi ihtiyaçlarının bir “yük olduğuna” inandırılmış olmanın izlerini taşıdığını fark ettiğin an.

İnsanı ayakta tutan benlik zannı değil, hiçlik bilinci.

Kayıp hissetmek, aslında bulunmak istediğin bir yerin seni terk etmesi midir?