Toujours

Beni hep o güzel kalbinde saklar mısın?

şurada bir sandalyenin üzerinde, gırtlağıma kadar kendi yaşamıma gömülmüş oturuyor ve hiçbir şeye inanmıyorum.

Olmuyorsa da bir miktar zorladım her zaman. Çünkü elimden geleni yaptım diyebilmek dünyanın en güzel hissi.

Bir kitapta okumuştum: "Her şey yoluna girmeden önce en kötüsü olmak zorundadır."

Dostoyevski öyle bir laf etmiş ki, yirmi kere falan sesli şekilde tekrar ettim: “gücümü, içimdeki güçsüzlükle boğuşurken tükettim.”

Eğer birini çok seversem, onunla İstanbul'u gezeceğim. Her santimini her sokağını fethedeceğiz. Onu, İstanbul'a anlatacağım. Diyeceğim ki “ onca üzüntünün onca sevginin arasında buldum onu. ” belki kelimelerle anlatamayacağım ama her sokağını gezerken İstanbul'un, gözlerim onun gözlerine bakarak anlatacak. Bize bakanlar sevgi nedir görecek. Eğer birini çok seversersem onunla İstanbul'u ferhedeceğiz.

herkesi hayatımdan teker teker çıkardım. kimsenin sesine tahammülüm kalmadı. kimsenin benim hakkımda tavsiye vermesini istemiyorum. hayatıma müdahale edilmesini istemiyorum. benim iyiliğimin istenmesini istemiyorum. kendim dahil herkese yabancılaştım. inançlarım köreldi, kendime bile inancım kalmadı. insanların benim hakkımda hep bir fikri vardı, artık olmasını istemiyorum. hayatlarında bir yerlerde olmak istemiyorum. kalabalıkların içinde kimsesiz kalmak istiyorum.

Biriyle ilk tanıştığın anı düşünmek ne garip, sende ne yaralar açacağını hayatında ne anlamlara geleceğini bilmeden merhaba demişsin.

Geride kalmadı bir şey. Neden bilmiyorum ama yok oluşa yaklaşmışız biz. Ben o yok oluşta seni özlemeye devam etmekten korkuyorum.

Kokunu içime çektiğimde düzelmeyecek hiçbir şey bilmiyorum.

her ne kadar felaketim olsan da hala ilk günkü gibiyim sana

‘Yar’ osmanlıcada uçurum demekmiş. ‘Yâr’ da sevgili… Demek ki aşk bir insan için uçurum gibi…