"Ne mutlu Eyüp'e... çığlıklarını açıklamak zorunda değildi!"

ben hep yanlış anlaşıldım. bir sokaktan geçerken, yahut bir şehri terkederken.

çok değişti. eskiden solgun bir çiçek görse, onun da boynu bükülürdü. şimdilerde hevesi yok bir çiçeği koklamaya.

senin de mezara dönüşmeni izlediler değil mi. 

nasıl olsa sarhoşuz, nasıl olsa öpüşürüz sokaklarda.

şişenin dibini görmeli insan, umutlarını öldürmeli. yaşarken gömülmeli insan ama sevdiğini başkasıyla görmemeli.

her kavgada ölen benim*

inandığım herşeyin hiçe dönüşünü izledim.

bacaklarımı karnıma çekip sessiz sessiz ağladıktan sonra bir daha kimseyle konuşmadım.

sevgisiz kalmaktan, bana verilen en küçük sevgiye sıkı sıkı sarıldım hep.